Un vin comme autrefois: Mas de Daumas Gassac 2003
Na zes jaar was het zover: een fles Mas de Daumas Gassac 2003 is dit weekend geopend! Volgens Hugh Johnson en de producent zelf kan de wijn nog makkelijk 10, 15 jaar mee, maar wij vertrouwden het niet zo. 2003 was tenslotte een bloedheet jaar... Aangezien we nog twee flessen hadden, besloten er toch maar eens één uit te proberen. Voor bij een hertenstroganoff met paddestoelen en room (uit Thuis bij Jamie).
De naam Mas de Daumas Gassac moet bij enigszins onderlegde wijnliefhebbers wel een belletje doen rinkelen: een domein in het Franse departement Hérault dat zich begeeft buiten de gebaande paden en volgende de berichten grote wijnen voortbrengt. De wijnen komen als Vin de Pays op de markt, voornamelijk omdat druivenrassen gebruikt worden die in de Languedoc voor de AOC-wijnen niet zijn toegestaan. De prijzen van de wijnen liggen hoog: wij betaalden € 35,00 in 2005 op domein voor de rode Mas de Daumas Gassac 2003.
Meer over het domein en ons bezoek tref je elders op Wijnkronieken aan.
En was de wijn het waard? Ja, volmondig ja! De laatste overgebleven fles blijft dan ook nog zeker 4 jaar dicht, tot minstens 2013.
Wat we in ons glas troffen, was werkelijk een prachtige wijn: helder donkerrood van kleur, in de neus aardse tonen van onder andere leer, maar daaronder veel bessig en kruidig fruit, zelfs wat framboos hier en daar (ik heb heel even aan een pinot noir gedacht...). Er was zeker een houttoon te ontdekken, maar heel subtiel en geïntegreerd. In de mond was de wijn volvol romig, met weer het mooie fruit en het subtiele hout. De tannines waren aanwezig maar niet overheersend, en goed rijp. Conclusie: een afgeronde, frisse wijn met een mooie structuur en een sappige afdronk. Complex zou ik hem niet willen noemen, wel 'boeiend'. Een feestwijn, voor druilerige zondagen die een vleugje zon nodig hebben!
De wijn bestaat voor 80% uit cabernet sauvignon en voor 20% uit een mengsel van allerhande regionale én internationale rode druivenrassen, waaronder cabernet franc, malbec, merlot, syrah, tannat, petit verdot en carmenère. Achttien maanden rijpte de wijn op eikenhouten vaten van Frans eiken, waarvan een zevende ieder jaar vervangen wordt door nieuw hout. De vinificatie is verder vrij traditioneel, volgens een uitgewerkt 'schema' van prof. Emile Peynaud. Klaring gebeurt met eiwitten, filtering blijft achterwege, wat te merken was aan het dépot dat in de fles achterbleef.
In de folder die op het domein uitgereikt wordt, staat nog een mooi verhaal over de chai, de kelder, dat ik jullie niet wil onthouden. Deze chai bevind zich in de resten van een oude gallo-romeinse molen, ondergronds, en wordt op het diepste punt doorsneden door twee koude stroompjes die voor een unieke temperatuurcontrole zorgen. Vanwege de aanwezigheid van dit water is de atmosfeer in de kelder vochtig en koel, wat een mooie langzame alcoholische gisting tot gevolg heeft, waarbij de mens nauwelijks hoeft in te grijpen. Deze langzame gisting heeft weer de ontwikkeling van de rijke aroma's tot gevolg, aldus Mas de Daumas Gassac.
In de folder staat nog meer prachtig Frans, over de biologische wijnbouw, de handmatige oogst, de invloed van de garrigue etc... Op Mas de Daumas Gassac maken ze dan ook niet gewoon wijn, nee het is een 'vin comme autrefois' - een wijn van toen! Smaakten wijnen van toen echt zo? Dan mogen er van mij veel meer dan deze 'wijnen van toen' gemaakt worden!
