De valkuil van kwaliteit
De teleurstelling is nog steeds groot, de verontwaardiging ebt langzaam weg. Gisteren stond op het proefexamen van de Wijnacademie een wijn die ik fout beoordeeld heb. Nou ja, één, ik had er vier fout, maar over die ene wil ik het hebben.
Pas vanmorgen begreep ik wat ik eigenlijk fout gedaan had. Tot die tijd had ik me vooral opgewonden over de slechte kwaliteit van de voorgezette wijn in glas 12.
Maar dankzij een opmerking van Nico realiseerde ik me dat ik me had laten leiden door kwaliteit, en niet door het totaalpakket aan zogenaamde organoleptische kenmerken. Simpel gezegd: alle kenmerken op gebied van kleur, geur en smaak die maken dat een wijn herkenbaar is als een wijn van een bepaald jaartal, van een bepaald druivenras, uit een bepaald gebied. Kwalitatief beoordelen op proefexamens, dat moet je dus nooit doen. Dat blijkt.
Het ging om een AC Banyuls gisteren, uit 2007. Als antwoord kon ingevuld worden een port (neeeeee), een AC Rasteau of een AC Banyuls. Ik koos de AC Rasteau, een zoete wijn uit de Rhônestreek waarbij de gisting gestopt is met alcohol, net als bij de Banyuls overigens. Evenals voor Banyuls worden voor Rasteau rode, zuidelijke druivenrassen gebruikt. Maar van de Rasteau stond een 2005 op de lijst, en van Banyuls een 2007. En daar ging ik de mist in.
Die Banyuls was namelijk alles wat ik NIET van een Banyuls verwachtte. Vies, vies en nog eens vies; gewoon afkooksel van bramenjam met een alcoholisch sausje. Dat was zo in tegenstelling met de verschillende flessen Banyuls die ik vorig jaar heb gedronken, ter plekke in de Roussillon en hier thuis, dat ik totaal vergat op het jaartal te letten. In mijn beleving kon dit gewoon geen Banyuls zijn. Die man in het stalletje langs de weg verkocht nog betere Banyuls….
Maar helaas, de wijn in het glas was zo knal donkerpaars dat het eigenlijk alleen maar een jonge wijn kon zijn. Een Banyuls Rimage, zoals dat heet. Ik was niet in de val getrapt dat een Banyuls geoxideerd moet zijn, zoals ik om mij heen hoorde roepen na afloop. Banyuls Rimage is niet geoxideerd, maar gewoon een jonge rode wijn die wat op ruby port lijkt.
Van een Rasteau had ik de smaak niet zo paraat – ik dronk hem denk ik een jaar of zeven geleden voor het laatst. Dus koos ik maar voor Rasteau als antwoord. Een Rasteau 2005 is echter te oud om diepdonkerpaars te zijn, en zou misschien zelfs al wat ouderingsverschijnselen vertonen. En dus had ik Banyuls moeten kiezen. Vieze Banyuls weliswaar, maar echt Banyuls.
Die les vergeet ik in ieder geval niet. Het zal van pas komen, want ik vrees dat de Wijnacademie mij begin 2010 weer op het examen zal zien.
