Geproefd: Jean Grivot Clos de Vougeot 1999
Soms moet een mens gewoon eens gek doen. Tenminste, dat dacht mijn echtgenoot onlangs, toen hij het in zijn hoofd kreeg om een écht goede Bourgogne te gaan kopen. Uiteraard liet hij zich daarbij adviseren, door onze vaste wijnhandelaar. Samen hebben ze gekeken wat nog binnen de grenzen van het aanvaardbare viel: een fles Domaine Romanée Conti hadden we ook wel gewild, maar dan hadden we meer dan 900 euro moeten neertellen. We kregen het advies echt niet meer dan 300-400 euro uit te geven (!); bij duurdere flessen betaal je voornamelijk voor de naam, niet voor de kwaliteit van de wijn.
Het is na enig nadenken een Clos de Vougeot 1999 geworden, van Jean Grivot. Deze Grand Cru wordt door Hugh Johnson in zijn Wijngids 2007 geclassificeerd als 'bekend, gerenommeerd' tot 'groot, prestigieus en duur'. We betaalden ergens tussen de 100 en 200 euro.
De Bourgogne is een uitermate lastig gebied voor de gewone wijnliefhebber. Je moet er niet alleen op de AOC's letten, maar vooral ook op de makers. De Clos de Vougeot is bijvoorbeeld één wijngaard, tevens appellation, van 50 ha, maar met 85 eigenaren. De toewijding, kunde en vaardigheid van de eigenaar van zijn deel van die 50 ha en uiteraard van zijn wijnmaker (als hij of zij dat niet zelf doet) bepaalt de kwaliteit van een fles Clos de Vougeot, hoewel alle wijn van dit grand cru-perceel tussen Dijon en Beaune gerekend wordt tot de top van de wijnpiramide. Grivot behoort tot de top binnen de top; de wijnen van dit huis staan als zeer goed bekend. Al met al hadden we een zeer spannende en interessante fles gekozen, vonden we.
Gisterenavond was het zover: we dronken de wijn bij hertenbiefstuk van de grill, gegratineerde aardappels en rode kool. En onze fles was absolute top.
Met zo'n aankoop ben je even bang voor onaangenaamheden als kurk, maar gelukkig was de fles in prima conditie. Onze eerste indruk was er één van frisheid en fruitigheid; het eerste glas smaakte als een jonge wijn, maar wel eentje met veel volheid. De wijn had een uitstekende balans tussen tannine, zuur, fruit, alcohol en alles wat je nog meer kunt bedenken. Zo moet een goede Bourgogne smaken.
Bij het eten werd het een absolute feestwijn, al vond ik de wijn lekkerder zonder de directe invloed van het vlees of de andere gerechten in mijn mond. Hij kwam dan eigenlijk nog meer tot zijn recht en er was dan veel meer te ontdekken. We proefden en roken kruidnagel, rood fruit, moerbeien. Nico vond de wijn vrij stevige tannines hebben, waarvan ik het idee heb dat ze met een aantal jaren nog meer diepte aan de wijn zullen geven.
Toen de fles al een paar uur open stond, vonden we dat de afdronk vooral werd bepaald door het bitter van verse walnotenschilletjes en weinig fruitigs meer had. We vroegen ons af: hebben we deze 1999-er toch net iets te vroeg gedronken? Waarschijnlijk wel. Misschien kopen we gewoon nog een fles en leggen we die weg, om over een paar jaar nog maar eens te openen. Wordt vervolgd dus.
En vinden we nu dat zo'n fles de betaalde prijs waard is? Dat is een moeilijke vraag. Ik denk niet dat je zulke goede Bourgogne kunt vinden voor minder geld. Maar ik drink net zo lief een uitstekende rode wijn voor 10 of 20 euro dan deze fles, waar we tien keer zo veel voor betaalden. Toch is het de ervaring waard geweest, al is dit geen wijn die je wekelijks, zelfs niet maandelijks, gaat drinken.
Het is gewoon jammer dat de prijzen zo hoog zijn gestegen, maar als je het geld er eens voor over hebt, moet je het zeker niet laten! Het is toch een andere categorie dan de meeste wijnliefhebbers gewend zijn.
