Nog meer dozen wijn

Voor mijn vakantie meldde ik al de glossy doos Rosemount-wijnen die bij mij bezorgd werd.
Bij terugkomst uit Amerika stond er opnieuw een doos voor me klaar, dit keer van landgenoot en concurrent Jacob's Creek. Zij pakten steviger uit dan Rosemount: drie flessen stille en één fles mousserende wijn staan nu in mijn proefvoorraadje. Blijkbaar moeten de Australische wijnen stevig gepromoot worden. Er schijnt daar nog altijd een wijnplas weggewerkt te moeten worden....
Bij de barbecue afgelopen zondag zijn we maar begonnen deze supermarkt-wijnen te proeven. Voor de proefnotities is dit keer mijn echtgenoot Nico verantwoordelijk, die vanaf nu regelmatig zelf zijn aantekeningen op Wijnkronieken zal publiceren. Ik laat Nico verder aan het woord over de Rosemount Shiraz 2005 en de Jacob's Creek Shiraz-Cabernet 2005.

Dit keer proeven we twee prettig drinkbare, bescheiden geprijsde wijnen, waarvan de druiven afkomstig zijn uit diverse regio's van Zuid-Australie. Het is massaproductie, maar van de goede soort. Op het etiket is dit herkenbaar door de aanduiding South-East Australia; dit is een soort superregio bestaande uit North South Wales, Victoria, Tasmania, een deel van Queensland en deel van South Australia. De druiven voor deze wijnen worden aangekocht door heel dit gebied en in grote fabrieken verwerkt tot jaar-in-jaar uit dezelfde assemblages.

Rosemount Shiraz 2005 Diamond Label
De wijn is diep kersenrood van kleur en heeft een geur van donkerrood fruit (bramen) en peper. Het alcoholpercentage is 13.5%, de zuren zijn niet al te opvallend, de wijn is zwoel en heeft een beetje restzoet. Als afsluiting is een schroefdop gebruikt - waarom ook niet, gezien het feit dat dit het type wijn is dat binnen een jaar na de oogst gedronken moet worden? De inkoopprijs voor de horeca is 7,95 euro. Deze Diamond Label Shiraz is een aardige wijn voor feestjes en recepties.

Jacob's Creek Shiraz-Cabernet 2005
Dit is een wijn uit de Traditional-reeks; de prijs voor de consument ligt rond de 6 euro en hij is verkrijgbaar bij AH, Makro en diverse slijterijen. Ook hier is het alcoholpercentage 13.5%. Shiraz-Cabernet is in Australië de number 1 populaire druivenblend. In Frankrijk trekken ze er hun neus voor op, maar hier werkt de combinatie blijkbaar goed. De kleur is helderrood, iets lichter dan de Rosemount; in de neus is naast de bessen de cabernet-sauvignon duidelijk aanwezig (cederhout). Smaak: een goede dosis rood fruit, zachte tannines, de cabernet-sauvignon is niet overduidelijk aanwezig, maar wel een forse hoeveelheid vanille. De wijn heeft een mooie afdronk. De flessen hebben een kunststof kurk als afsluiting, maar dat had net zo goed een schroefdop kunnen zijn.

Beide wijnen zijn aangenaam, Wijnkronieken's categorie 2, maar de Jacob's Creek is vanwege zijn frissere karakter waarschijnlijk breder inzetbaar bij allerhande eten.
Nico

Op de foto: Druivenoogst bij Rosemount

Rosemount's 'diamanten'

Vandaag bij de post: deze stijlvolle doos met twee flessen wijn. Rosemount, het Australische wijnhuis dat sinds 2005 onderdeel is van de Fosters Group, heeft een restyling ondergaan, en dat zal de hele wereld weten. Het werd een aantal dagen geleden al gemeld bij Perswijn, maar inmiddels worden blijkbaar ook de hulptroepen benaderd. Iedereen zal weten dat Rosemount helder heeft hoe ze wijnen moeten verkopen.

De restyling bestaat voornamelijk uit de strakke ruitvormige etiketten, over de hele wereld direct herkenbaar als zijnde afkomstig van Rosemount, geplakt op flessen met een ruitvormige onderkant, uiteraard afgesloten met een schroefdop. Deze werden mij gepresenteerd in een fraaie kartonnen doos met uitgebreid persmateriaal, waaronder een cd met de prachtigste foto's (komen altijd van pas...). Volgens de meegestuurde 'factsheets' zijn ook de productlijnen aangepast: er zijn er zes, waarvan er vijf verkrijgbaar zijn in Nederland. Daarvan is er slechts één gericht op de consument: de serie Diamond Cellars is te koop bij Albert Heijn en kost € 4,99 per fles. Daarboven zitten drie duurdere lijnen voor de horeca en daaronder één goedkopere lijn, ook voor de horeca (waarschijnlijk een huiswijnlijn).

Nu vind ik marketing over het algemeen 'lucht verkopen', maar ik moet zeggen dat ik van deze campagne toch wel onder de indruk ben. Je krijgt een hoeveelheid bombarie afgewisseld met feiten over je heen gestort waar je ongewild toch door wordt beïnvloed. Zie hier, ik blog er zelfs over vandaag.... Maar zo'n marketingcampagne zegt natuurlijk nog helemaal niets over de wijnen. Wel weet ik dat we in het verleden de wijnen van Rosemount zeker konden waarderen. We zullen dus met veel genoegen binnenkort deze proefflessen openen, om ze ook op dat vlak eens rustig en kritisch te beoordelen.

Collegiaal wijnadvies

Helaas, het is weer eens gebeurd: ik heb me weer eens kwaad gemaakt over slechte supermarktwijnen. Of liever, op de mensen die slechte supermarktwijnen hebben gekocht. Als ze bij ons op bezoek komen, houden ze wel van een goede fles, maar thuis schenken ze goedkope zooi. Waarom is dat toch? Is het nou echt zoveel moeite om je even te laten adviseren door een nabije slijter? Of ben ik nou zo kritisch? Nah, laat ik er maar over ophouden, en iets constructiefs doen: laatst vroeg een collega me of ik wat tips had voor goede wijn van Albert Heijn. Hij las de wijnalmanakken wel, maar wilde het ook graag eens van mij horen. Gelukkig is er ook wel goede wijn bij de supermarkten te krijgen, zeker bij Albert Heijn. Ik gaf hem daarom het onderstaande advies.

Paul,
je vroeg me naar goede wijnen bij Albert Heijn. Toppers, met enig bewaarpotentieel, zijn er echter alleen heel soms tijdens de wijnweken in het najaar te vinden. Wijnen voor alledag vind je er normaal gesproken wél, van redelijke tot goede kwaliteit voor goede prijs. Twee tips vooraf:
1. Probeer altijd eerst één fles voordat je een doos voor op je verjaardag koopt. Misschien is het wel helemaal jouw smaak niet!
2. Waag je niet aan flessen goedkoper dan € 3,00; alleen de fles, etiket, transport en accijns bedragen al meer dan dit bedrag

Hieronder vind je een lijstje van over het algemeen goede huizen en labels, geen individuele wijnen (uitzonderingen daargelaten). Druivenrassen worden bij de meeste van deze huizen en labels op het etiket vermeld, dus je kunt zelf kijken wat je het liefste drinkt. Ongetwijfeld ben ik andere goede wijnen 'vergeten', maar ik ken lang niet alle wijnen van Albert Heijn. Maar volgens mij zit er voldoende bij om uit te proberen. Veel plezier, ik hoor graag de resultaten.

Frankrijk: Wild Pig en Fat Bastard, moderne wijnen uit de Languedoc (zowel rood als wit); Cave de Beblenheim, wijnen uit de Elzas (wit, kan zoet overkomen; zeker eerst even proeven).

Spanje: huis Torres met hun Viña Brava (rood en wit).

Portugal: Domini, uit de Douro; goede stevige rode wijn van bekende portfamilie.

Oostenrijk: Grüner Veltliner van het huis Lenz Moser; uitstekend bij wat gekruider eten, maar ook bij vis én bij zuurkool.

Chili: Concha y Toro met hun reeks Casillero del Diablo. Daarnaast Los Vascos (rood), een Chileense wijn van de bekende Rothschildfamilie uit de Bordeaux.

Nieuw-Zeeland: huis Montana, vooral Pinot Noir (rood).

Australië: de grote merken Lindemans, Rosemount en Jacobs Creek, zowel in rood, wit als rosé: veel wijn voor weinig geld. Vooral goed voor alledag; er zijn ook 'hogere' lijnen, die soms bij Albert Heijn te verkrijgen zijn.

Zuid-Afrika: Sincerely (rood en wit), van Neil Ellis; een heel andere kijk op Zuidafrikaanse wijn, erg goed!

And the winner is....

'Branding', merknamen de wereld in krijgen: dat is de strijd die momenteel blijkbaar op leven en dood gevoerd wordt in wijnland. In de afgelopen weken werden opnieuw - na die van Rosemount en Jacob's Creek - twee dozen met wijn van grote firma's bij mij thuis bezorgd. Ditmaal vroegen het Franse Groupe Castel en het Australische Lindemans om mijn aandacht. Opvallend is het verschil in aanpak tussen beide bedrijven: Castel presenteert zich zeer nadrukkelijk als familiebedrijf en wil aansluiten bij een bepaald 'huiselijk' gevoel van de consument. Van Lindemans krijg ik een 'persoonlijke' brief van wijnmaker Marie Clay om mij kennis te laten maken met de kwaliteit van Lindemans.

In beide dozen zat een wijn exclusief gemaakt van merlot, dus wat was nu leuker dan om die wijnen met een paar mensen naast elkaar te zetten en te proeven? Voor mezelf had ik het nog iets moeilijker gemaakt: ik liet me de wijnen blind inschenken, om te kijken of ik de 'Europese' wijn eruit kon halen. Dat laatste was lastiger dan ik dacht, omdat ik toch vooroordelen bleek te hebben!

Het ging om de Lindemans Reserve Limestone Coast Merlot 2005 en de Merlot 2006, Vin de Pays d'Oc van Castel. Eerlijk gezegd had ik me erop voorbereid de 'nieuwwereldse' wijn beter te vinden, lekkerder ook. Ik verwachtte daar meer fruit en grotere drinkbaarheid. Maar het bleek anders te lopen.
Beide wijnen zijn mooi robijnrood van kleur en hebben min of meer hetzelfde alcoholpercentage (13% voor de Fransman, 13.5% voor de Australiër). Beide roken naar vanille (ergens is er dus hout aan te pas gekomen; voor de Australiër staat er letterlijk in de toegezonden informatie 'Parcels of this wine were matured with American oak'. Niets over 'in vaten' dus....) en naar rijp rood fruit. Al snel bleek echter dat de fruitige aroma's van de Australiër maar oppervlakkige schijn waren en al na enkele minuten verdwenen. Beide wijnen zijn duidelijk gemaakt in een stijl speciaal gericht op makkelijke drinkbaarheid; er was weinig spannends aan te ontdekken. Bovendien zijn de wijnen echt bedoeld om te drinken op de dag dat ze uit de supermarkt gehaald worden. Toch waren er ook verschillen: de Lindemans werd door alle vier de proevers als tamelijk eendimensionaal en saai ervaren, terwijl de Franse wijn meer enthousiasme opriep. Bovendien smaakte de Franse Merlot een dag later nog steeds aangenaam, terwijl de Lindemans als kookwijn gebruikt gaat worden.
De Castel is echt een 'boekenwijn', bedoeld om gedachteloos op de bank bij een spannend boek te drinken, aldus één van de aanwezigen, maar wel aangenaam gedachteloos.

Kortom: het Franse fruit uit de Languedoc wint het in dit geval van het Australische!
Tel daar nog maar bij op dat de Lindemans € 7,99 bij AH kost en de Castel slechts € 4,49, ook bij AH. Die Castel is zijn geld zeker waard, de Lindemans zeker niet. Of ik echter voor de Castel € 7,99 had willen betalen, dat is vrees ik weer een brug te ver. Daarvoor koop ik dan weer liever de Chakana Wiphala van een paar dagen geleden.

Ik geef de Castel een categorie 2: blij als ik dit op een feestje krijg, en de Lindemans een 3: nee, dank je, niet voor herhaling vatbaar.

Wijnland Australië

Als neerslag van de lezing die ik onlangs gaf hierbij nog wat wetenswaardigheden over Australië als wijnland. Volledigheid streef ik niet na, maar ik hoop dat het de geïnteresseerde lezer een indruk geeft van een wijnland waarvan we in Nederland diverse wijnen kunnen drinken.

Australië staat in de top tien van wijnproducerende landen. In absolute aantallen moet je zo rond de 12 miljoen hectoliter per jaar denken, tegen 15 miljoen in Zuid-Afrika, 55 miljoen in Frankrijk en 60 miljoen hectoliter in Italië. Er komt dus een aanzienlijk plas wijn uit Australië. Van de totale import aan wijn in Nederland was echter slechts een procent of vier Australisch, tegen een kleine veertig procent aan Franse wijn. Australiërs drinken veel van hun wijn zelf op. Van oorsprong hebben ze geproduceerd voor de eigen en de Engelse koloniale markt.

In Australië is wijnbouw mogelijk in een grote band – 5000 km van oost naar west – in het zuiden van het continet. Er zijn vier grote wijngebieden: New South Wales, rond Sydney en Canberra; Victoria, rond Melbourne; South Australia, rond Adelaïde; en Western Australia, rond Perth. Het midden en het noorden van het continent liggen boven de 30e graad zuiderbreedte en zijn ongeschikt voor wijnbouw.

De eerste wijnstokken werden in 1788 in de omgeving van Sydney aangeplant door Arthur Philip, eerste gouverneur van de Engelse strafkolonie. Echter pas sinds 1815 is van enig succes in de aanplant sprake, toen John Macarthur geschikte stekken uit Madeira, Frankrijk en van de Kaap naar Australië meebracht. Tussen het begin van de 19e eeuw en circa 1970 zijn in Australië voornamelijk versterkte portachtige wijnen gemaakt. Dat was waar de Engelse markt om vroeg. Er zijn wel pogingen ondernomen om ook lichtere tafelwijnen te maken, maar aangezien er nauwelijks markt voor was, zijn veel van die initiatieven in de loop der tijd weer gesneuveld. Pas met de komst van Duitse immigranten naar de Barossa Valley, in South Australia, zijn serieuze tafelwijnen als Riesling in Australië beschikbaar gekomen.

De huidige Australische wijnindustrie is vooral het product van de toegenomen exportmogelijkheden en toenemende vraag naar tafelwijnen van na 1970. En die groei zet zich nog steeds door: in 1995 waren er slechts 900 wineries, in 2005 waren dat er al 1900. Tachtig procent van de wijnbouw is in hadden van grote bedrijven: Constellation (met Hardys), Southcorp (met Penfolds en Rosemount), Beringer Blass en Orlando-Wyndham (met Jacob’s Creek). Ter vergelijking: in Frankrijk is slechts 8% van de wijnproductie in handen van grote bedrijven.

Australië is ook het land van de merkwijnen. Terwijl in Europa vaak de wijngebieden centraal staan (een Bordeaux, een Rioja, een Moezelwijn, een Champagne), zijn het in Australië de merken die de naam hebben. Denk aan Yellow Tail, Hardys, Jacob’s Creek, Penfolds. Veel van deze wijnen hebben dan ook jaar in jaar uit dezelfde kwaliteit. Dit wordt onder meer bereikt door de druiven van overal aan te kopen, niet noodzakelijkerwijs uit een gebied.
De Australische wijnbouw wordt niet gehinderd door strenge regelgeving, zodat allerhande technologische vindingen snel kunnen worden toegepast. Niet voor niets worden de Australische Flying Winemakers overal ter wereld ingehuurd om die nieuwe technologieën onder de knie te krijgen.
De laatste jaren zijn de oogsten in Australië overvloedig, met als gevolg grote overschotten en dalende prijzen. Gisteren meldde het Wijnplein dat de oogst voor 2006 gelukkig lager gaat uitvallen dan gedacht, waardoor de wijnplas iets meer groot gaat uitvallen.

Ondanks de grote hoeveelheden goedkope(re) bulkwijnen komen er uit Australië ook hele goede. De bekendste is wel Penfolds Grange. Hiervoor moeten ook 'Europese' prijzen betaald worden: op internet is bijvoorbeeld een Penfonds Grange Shiraz 1996 voor $ 184 per fles te vinden. Er is inmiddels ook een classificatie van Australische topwijnen, te vinden via www.langstons.com.au. In 2005 werden 101 wijnen tot een van de vier categorieën toegelaten. Meer info over wijngebieden en Australische wijn is onder andere te vinden via het Australische Wijnbureau.