Soms vind ik wijnschrijvers maar weinig origineel. Er wordt veel herhaald, veel als nieuw en onthullend gebracht. Zo had The New York Times gisteren een artikel van de hand van Frank J. Prial met als titel Excellent Box, Sir. Het artikel ging over de toenemende verkoop van wijnen uit een box, een doos. Stel je zo'n doos voor als een oversized cornflakespak, met aan de binnenkant een heldere plastic zak. Om de wijn te schenken kan een plastic tuitje onderuit het pak getrokken worden. Volgens het artikel van Prial komt in America nu een op de vijf gedronken glazen wijn uit een doos. In Australië zou dat zelfs een op de twee zijn. De dozen worden veel gebruikt in restaurants waar je wijn per glas of per karaf huiswijn kunt bestellen.

Toen ik de beschrijving van de box las, moest ik denken aan die Franse coöperaties waar de locale wijnen veelal en vrac worden verkocht. Zo’n vrac kan er net zo uitzien als de beschreven doos, tot op het aftaptuitje toe. Voor ons Europeanen is wijn uit doos of pak niets nieuws dus. In Nederland hebben we in de jaren zeventig zelfs de rosé uit kartonnen pakken gehad. Ik zie die pakken Pinard, met rood en blauw golvend motief, nog zo voor me. De ouders van een vriendinnetje sloegen ze regelmatig in.

Wel interessant aan het artikel van Prial is het feit dat de wijn uit de ‘dozen’ steeds beter schijnt te worden. In California heeft Chardonnay uit een drie-liter box in 2001 een zilveren medaille gewonnen in een competitie, georganiseerd door The San Francisco Chronicle. Maar een goede Franse grand cru of een Duitse top Riesling uit een pak of doos, nee dat zie ik nog niet gebeuren.

Voor wie het artikel na wil lezen: www.nytimes.com, een artikel van 27 augustus.

Druiven worden ook verbouwd in onze streken. Onlangs kreeg ik een uitnodiging voor een open dag bij een Nederlandse wijnbouwer, een wijngaardenier zoals dat heet, in Culemborg. Uiteraard zal ik daarvan na het bezoek verslag doen.
Naar aanleiding van deze uitnodiging las ik wat dingen na over wijnbouw in de Lage Landen en in Engeland. Onze eerste kennismaking met wijn uit zo noordelijke streken kwam daarbij ook weer in de herinnering: in 1987 bezochten we een wijngaard in zuid-oost Engeland. Vanuit Brighton maakten we wat tochtjes in de omgeving, onder andere naar Hastings. Hier zou ook een wijngaard moeten zijn, wat wij uitermate curieus vonden. Wijn uit Engeland.... dat kon toch niet. Na een bustocht maakten we een korte wandeling door de golvende heuvels, waar vanouds fruit en hop werd verbouwd. We werden hartelijk ontvangen bij Carr Taylor vineyards. Wat we precies proefden, weet ik niet meer. Wel dat we erg onder de indruk waren van de kwaliteit. De prijslijst die we bewaard hebben geeft aan dat we een paar flessen droge witte wijn hebben gekocht, niet mousserend. Een Kernel Huxel, waarvan gezegd werd: ‘A wine with a strong fruity dryness and full flavour – best served with fish and sea food.’ Prijs was 3.45 Engelse pond. Kerner is een belangrijk Duits druivenras, ontstaan uit een kruising tussen een witte en een rode druif: Riesling en Trollinger. Huxel is een druif die in Duitsland veel voor mengwijnen wordt gebruikt.
Carr Taylor werd in 1971 opgezet, omvat inmiddels 37 ha en de wijnen zijn ook via het Internet te bestellen. Een bezoek aan zowel virtuele als reële site kunnen we van harte aanbevelen.

Wil je reageren op mijn blog, mail me op m.beukers@xs4all.nl

Tijdens onze vakanties proberen wij altijd een wijngebied te bezoeken. Ter plekke kunnen we dan op zoek naar goede wijnen. De vakantie dit jaar ging naar de Vogezen, zodat we de Elzas konden bezoeken. Maar wat zouden we drinken de eerste avond voor de tent? Wijntjes uit de campingwinkel hadden we afgezworen, dus moesten we onderweg iets zien te vinden. We kwamen echter niet langs de Elzasser wijngaarden, die lagen aan de andere kant van de bergen.
Gelukkig vonden we in de wijnatlas van Frankrijk een tamelijk onbekend gebied, de Cotes de Toul, niet al te ver van onze route af. Tot het eind van de 19e eeuw waren de wijngaarden in Lotharingen nog zeer omvangrijk, zo'n 30.000 hectare. De phylloxera-ramp, de nabijheid van de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog, de voortgaande industrialisatie en de algemene economische malaise waren het gebied fataal. Op dit moment zijn er maar 100 hectare wijngaard beplant. In 1998 kregen de Cotes de Toul AOC-status.

In plaats van bij Nancy naar het oosten af te slaan, richting Epinal, reden we op zondag 6 juli even enkele kilometers naar het westen. Rond een uur of twee 's middags verlieten we bij afslag 14 tussen Nancy en Toul de Route du Soleil, vlak voor het eerste tolstation. We reden een uitgestorven boerenland in met aan de horizon enige heuvels. Ons doel was het plaatsje Bruley. Daar zou volgens een van onze naslagwerken, de Guide Hachette des Vins editie 2000, een aantal goede producenten wonen. Slechts een enkeling was open op zondag, dus het was een beetje op hoop van zegen. Gelukkig kwamen we in het uitgestorven dorpje al snel borden tegen die ons de weg wezen naar Domaine de la Linotte, met de toevoeging 'ouvert tous les jours'.

De jonge eigenaar ontving ons in zijn heerlijk koele kelder, waar wij drie van zijn wijnen proefden: een pinot noir, een auxerrois en een vin gris gemaakt van gamay. Een vin gris lijkt op rose, maar is wat grijzer van kleur, zoals het woord al zegt. De witte en de rosé waren allebei erg droog, beide echte 'eetwijnen'. De pinot was tamelijk tanninerijk, in eiken vatten gerijpt. Ze beviel ons goed. De eigenaar vertelde ons dat het domein pas enkele jaren oud - uit 1996 - is en 2 ha groot met een opbrengst van circa 15.000 flessen per jaar.

Van alle drie de wijnen namen we een aantal flessen mee, zodat we de eerste dagen in de Vogezen goed voorzien waren. De pinot noir beviel later uitstekend bij de barbecue met worstjes, de vin gris is mee naar Nederland gekomen. We dronken 'm gisteren bij een quiche lorraine. De eigenaar van Domaine de la Linotte had de vin gris ook aangeraden bij dit streekgerecht. De zuren sneden prima door het spek en de kaas van de hartige taart. Gelukkig hebben we nog een fles, zodat we deze combinatie nog eens kunnen herhalen!

Onderweg naar het zuiden van Frankrijk en ook behoefte aan goede wijn? Bezoek de Cotes de Toul, en speciaal Domaine de la Linotte. Eigenaar is Marc Laroppe, 90 rue Victor Hugo, 54200 Bruley. Het is een prima lunchstop!

Het is verbluffend, maar ik had toch niet gedacht dat ik vandaag iets over wijn tegen zou komen. Het is gewoon maandag, een werkdag, die in mijn geval helemaal niets met wijn te maken heeft.
In een uitgeversmagazine kwam ik echter de aankondiging van een boek tegen over het vorstengraf in Oss. In dit prehistorische graf werd naast een prachtig zwaard ook een zogenaamde situla gevonden, een bronzen wijnvaatje. De situla is waarschijnlijk geïmporteerd vanuit Zuid-Duitsland, waar dergelijk bronzen emmers gebruikt werden bij wijnfeesten, aldus de tekst in het magazine. Blijkbaar hielden de mensen in onze streken in de eeuwen voor het begin van onze jaartelling ook van wijn! Die wijn moet dan wel geïmporteerd geweest zijn, mogelijk vanuit de Griekse koloniën in Italië.
Dit moet ik vanavond maar eens nalezen in Hugh Johnson's Story of Wine, het boek dat ik op het moment aan het lezen ben. Toevallig ben ik daar ook net bezig met het hoofdstuk over de Kelten... (Heet dat niet serendipiteit???)

Er zijn ook theorieën die zeggen dat de Keltische volkeren in bijvoorbeeld Gallië en Slovenië in de eeuwen voor onze jaartelling zelf al wijn wisten te maken. Onduidelijk is of zij dat van de Grieken hebben geleerd of dat zij de techniek zelf hebben ontdekt. Het houten vat met ijzeren duigen om wijn te vervoeren, is in ieder geval een Keltische vinding. Deze houten vaten vervingen op den duur de Romeinse aardewerken amphora.

Een zoektocht naar de betekenis en het gebruik van situlae op het Internet leverde een redelijke hoeveelheid informatie op. Een beroemde situla is de zogenaamde Vaska situla uit de 6e eeuw voor Christus, gevonden in het huidige Slovenië. Op deze situla staan scenes van feestelijkheden waarbij wijn een rol zou spelen. Gerenommeerde musea als het British Museum en The Metropolitan Museum in New York brengen situla over het algemeen in verband met religieuze plechtigheden waarbij wijn vaak een rol speelde.

Het betreffende boek is Het vorstengraf van Oss, geschreven door Harry Fokkens en Richard Jansen. Het boek zal verschijnen bij uitgeverij Matrijs in Utrecht.

In het Engelse tijdschrift Decanter las ik vandaag een artikel over de opkomst van de Verdelho in Australië. Deze druif is vooral bekend van de Madeira, en werd in Australië oorspronkelijk veel gebruikt voor versterkte wijnen. Op de proeverij Ontdek de Nieuwe Wereld dit voorjaar hadden wij inderdaad een verrassende ontmoeting met deze Australische witte wijn.
Eigenlijk waren we op zoek naar goede Rieslings van down under, maar tot onze teleurstelling troffen we die nauwelijks aan. Mogelijk speelde daarbij ook de hoge temperaturen van de geserveerde wijnen een rol. Maar bij de wijnmaker van Riverina Estate trof we een koele, voor ons onbekende witte wijn, de Verdelho 2001, Warburn Silver Label. De druiven groeien aan 28 jaar oude stokken, en de wijn smaakte naar citrusfruit en tropische vruchten. De afdronk was heel droog. De wijn wordt gerijpt in vaten van nieuw eiken, iets wat wij meestal niet zo waarderen. In dit geval echter was de balans van eik en zuren prachtig!

Een Spaanse wijn die momenteel in opkomst is, witte Rueda, is ook gemaakt van een druif met de naam Verdello, maar ik ben er nog niet helemaal achter of dit dezelfde druif is. De informatie in Jancis Robinson's Vines, Grapes and Wines lijkt te suggeren van niet.

Wil je trouwens een goede Madeira proeven, kan ik de wijnen van Henriques & Henriques aan raden, te verkrijgen bij Van Wageningen en de Lange in Utrecht. De Verdelho Warburn Silver Label 2001 is verkrijgbaar bij Great Grapes in Soest.

Dit wordt een weblog over wijn, wijn in al zijn aspecten. Er gebeurt dagelijks zo verrassend veel op wijngebied, dat ik er een dagboek van ga bijhouden. Ik ben vooral geïnteresseerd in de geschiedenis van wijn, dus dat zal waarschijnlijk veel op deze pagina's terugkomen.

Wat ben ik de afgelopen dagen zoal op wijngebied tegengekomen?

Vanmorgen in de Volkskrant een artikel over Hugenoten in Zuid-Afrika. In de 17e eeuw vertrok een wijnboer uit de Provence naar de omgeving van Kaapstad. Daar bouwde hij een nieuw bestaan op. Uiteraard plantte hij ook weer een wijngaard aan. De wijngaarden die deze protestante wijnboer en zijn geloofsgenoten meer dan 300 jaar inrichtten, behoren nu nog tot de betere van de streek.

Gisteren kocht ik in het Archeon een fles kruidenwijn van de firma De Traay. Aan de Italiaanse witte wijn zijn honing en kruiden toegevoegd. Ben benieuwd hoe het smaakt, dat laat ik binnenkort wel weten. Het idee is natuurlijk dat dit een 'middeleeuwse' wijn is. Wijn werd in die tijd bijna altijd gedronken met toevoegingen, om de smaak te verbeteren. Hoe het precies zit, ga ik nog eens uitzoeken.

Donderdag vond ik een prachtige Canadese site over de wijnen van Ontario . Vooral de ijswijnen hebben mijn belangstelling. Op een proeverij in het voorjaar werden mijn man en ik verrast door de volle smaak van de Canadese ijswijnen. Het leek soms wel of je pruimensap proefde, maar wel met voldoende zuren om het aangenaam te maken.
Hopelijk zullen wij deze wijnen op onze geplande reis naar Noord-Amerika, in de zomer van 2004, veel proeven en kopen.
Later op die avond trof ik toevallig ook nog een berichtje op het Wijnplein over Canadese ijswijnen. Ze mogen alleen nog gemaakt worden zonder gebruik van kunstmatig bevroren druiven. Alleen met druiven waarover minimaal 7 graden vorst is geweest mag ijswijn gemaakt worden. Ook in Duitsland en Oostenrijk gelden al dergelijke bepalingen voor Eiswein.

Afgelopen woensdag begon in Frankrijk op sommige plaatsen de druivenoogst. Op Chateau Haut-Brion en in de Beaujolais staan de plukkers in de bloedhitte te werken. Voor hen is deze vroege oogst waarschijnlijk minder leuk.