Weektopper #45 – Cuvée Caspar, Weingut Gabel

Voor het 350-jarig bestaan van het Weingut Gabel brachten Wolfgang en Rianne Gabel in 2005 een bijzondere rode cuvée op de markt. Deze Cuvée Caspar, genoemd naar de stamvader die uit het Oostenrijkse Ötztal naar de Pfalz trok, is een soepele maar toch krachtige assemblage van vijf druivenrassen: cabernet mitos, spätburgunder, dornfelder, cabernet dorsa en regent. Kruidig en peperig in de neus, tikje rokerig, veel rood fruit; in de mond opnieuw veel fruit, mooi afgeronde tannines, frisse zuren. Toen wij hem laatst openden, was hij lekker levendig en jeugdig, en deed zijn naamgever grote eer aan. We genoten ervan bij een pittige runderstoofpot.

Kuiper uit Oostenrijk
Stamvader Caspar was overigens kuiper, en vestigde zich in Freinsheim, een stadje dat anno 2010 nog zijn middeleeuwse karakter heeft bewaard. In 1735 trok een Gabel naar het 5 km verderop gelegen Herxheim en pachtte er een hoeve van een religieuze instelling, het Hospital in Kaiserslautern. Na de secularisatie als gevolg van Napoleon's bewind in de Pfalz verwierf Joh. Peter Gabel akkers en wijngaarden van deze hoeve en legde daarmee de grondslag voor het huidige wijngoed. Kelder, woonhuis, bron en bijgebouwen stammen uit circa 1870, en werden in de loop der jaren regelmatig verbouwd en uitgebreid. In de jaren '60 van de twintigste eeuw werden de meeste landbouwgronden verkocht en kwam de nadruk volledig op de wijnbouw te liggen. Bovendien werd de wijn vanaf die tijd op fles geleverd, niet meer in bulk.

Junge Gabel
De huidige Gabel, Wolfgang, nam het wijngoed in de jaren '90 over. En inmiddels wordt de volgende generatie – zoon Oliver en dochter Lisa – al weer klaargestoomd voor hun toekomst tussen de wijngaarden en in de kelder. Samen maakten Oliver en Lisa al een paar prima wijnen, de serie Junge Gabel. Zowel de oudste als de jongste generatie Gabel is daarmee in de wijnen van het huis vertegenwoordigd. Een mooie gedachte!

Cuvée Caspar is, net als vele andere wijnen van Gabel, verkrijgbaar bij Wijnhuis Oktober in Breda. Prijs € 10,50.

Weektopper #43 - Cheverny Blanc

Een ontdekking zit in een klein hoekje. In de sfeervolle kelders van Van Wageningen en de Lange, waar het lastig foto's maken is, zoals je ziet, ontdekte ik vandaag een verrassende wijn uit Frankrijk. Menno en Dineke ten Berge hadden zich dit voorjaar laten verrassen door een jonge man die plotseling met een koeltasje voor de kelderdeur stond en voet bij stuk hield: zijn wijn moest en zou geproefd worden. Hij had dit adres doorgekregen als een goed adres, gespecialiseerd in Franse wijnen, en hij ging niet weg voordat zijn wijn een kans gekregen had. En de jonge man, op zoek naar afnemers, kreeg gelijk! Op de volgende voorjaarsproeverij van de wijnhandel was zijn wijn de ster van de proeftafel.

De wijn, een blend van sauvignon blanc en chardonnay, stamt uit het tamelijk onbekende Cheverny, en wordt gemaakt op Domaine Maison Père & Fils, gelegen ten zuiden van de Loire tussen Blois en Montrichard. De verhouding: 65% sauvignon blanc, 35% chardonnay. Het strakke van een sauvignon blanc is hij net even kwijt, maar de kenmerkende aroma's van kruisbes en citrus zijn overdadig aanwezig. Vol, bloemig, fruitig, met veel zoet rijp fruit, dorstlessend en smakend naar meer. Mij deed de wijn sterk aan de sauvignon blanc's van Quincy denken. Quincy ligt een stuk zuidelijker in het Loiregebied, bij Bourges. Net als in Cheverny zijn de bodems er arm en bestaan uit zanderige klei. De wijngaarden van beide gebieden liggen op licht glooiende hellingen. Dat de wijnen zoveel overeenkomsten vertonen, is dan ook vast geen toeval...

Het wijngebied Cheverny, om de hoek bij beroemde kastelen als Chambord en Chenonceau, omvat maar zo'n 450 ha., waarvan er 70 bewerkt worden door Domaine Maison. In de nieuwe Wijnencyclopedie van Jancis Robinson (hierover binnenkort meer), lees ik dat in de witte wijnen een beetje chardonnay zelfs verplicht is. Naast chardonnay en sauvignon blanc mag ook chenin blanc gebruikt worden.

Domaine Maison Père et Fils, Cheverny 2009, € 8,45.

Weektoppers: Meia Pipa en Meio Queijo

Iets wat we nooit eerder deden, maar dit jaar toch maar eens invoeren: huiswijnen inslaan. Flessen wijn die je zo, door de week, zonder nadenken even kunt pakken en bij van alles en nog wat kunt schenken. Voor de rode waren we er redelijk snel uit, maar voor de witte hadden we wat meer tijd nodig. Tot we bij Grapedistrict vorige week Meia Pipa Branco 2008 ontdekten, prijs € 5,95.

Meia Pipa komt uit de Terras do Sado, een wijnstreek ten zuiden van Lissabon, op het schiereiland van Sétubal. Het is een verrukkelijke witte wijn, gemaakt van de druivenrassen arinto, moscatel en fernao pires.
Arinto lijkt in smaak en structuur sterk op Riesling, wat onze voorkeur voor de wijn kan verklaren. Wijnen gemaakt van arinto werden voor de Tweede Wereldoorlog in grote hoeveelheden naar Engeland verscheept; ze stonden bekend als Lisbon Hock, waarbij Hock de Engelse aanduiding voor Riesling uit Hochheim in de Rheingau is.
Fernao pires is het belangrijkste witte druivenras van de streek; het is een makkelijke druif waar erg goede resultaten mee te behalen zijn.
Moscatel is waar Sétubal beroemd om is geworden. Nog altijd gelden de Moscatel de Sétubal als toppers onder de zoete wijnen, maar helaas is de belangstelling én de productie sterk dalende.

Meia Pipa wordt gemaakt door de firma Bacalhôa, Vinhos de Portugal. Volgens hun website is het bedrijf de tweede grootste producent van het land, met bezittingen op het schiereiland van Sétubal, in de Alentejo en nog een aantal plaatsen. De naam van de firma is afgeleid van een prachtige quinta uit de Renaissance, samen met de bijbehorende tuinen een belangrijke bezienswaardigheid in Portugal. De wijnmaakfaciliteiten van Bacalhôa dateren echter zeker niet uit de Renaissance. Hypermoderne installaties met rijen roestvrijstalen tanks en futuristische bedrijfsgebouwen domineren de Quinta de Bassaquiera, waar de Meia Pipa vandaan komt.

We gaan er binnenkort nog eens goed voor zitten, maar tijdens de proeverij noteerden we: honing en (linde)bloesem in de neus, een licht prikkeltje en frisse mooie zuren in de mond, met de indruk van grapefruit en citroen. Een sappige, vrolijke wijn voor in de tuin op het terras, maar ook voor op een regenachtige kille middag op de bank, om wat zon in huis te halen en verfrist aan het koken te slaan. En dan te schenken bij 'alles wat zwemt', maar ook bij salades met kaas en misschien zelfs wel bij de asperges (gaan we uitproberen). Kortom, een wijn voor heel vaak, precies wat we zochten.

Oh, en als rode wijn kozen we de fruitige en soepele Meio Queijo van Churchill, uit de Douro, ook Portugal, ook € 5,95. We hebben straks flessen Halve Kaas en Half Vat ;-)

Weektoppers: Vintage Ports van Churchill

Johnny Graham (links) en Menno ten Berge; foto: Nico

Nederland drinkt een forse hoeveelheid port per jaar: een kleine liter per hoofd van de bevolking. Goed voor een eerste plaats op de wereldranglijst! Maar hoewel Nederland qua invoervolume op de tweede plaats staat, staan we qua uitgaven aan port op de derde. In andere woorden: we drinken vooral slobberportjes van de supermarkt. Jammer, jammer, jammer! Daar komt nog bij dat de export van port in 2008 in een dip is gekomen, ook al een gevolg van de internationale economische malaise. De uitvoer liep terug met ruim 5%, de teruggang in waarde met 7,1%. Aangezien versterkte wijnen steeds minder populair worden, hopen portproducenten met nieuwe producten te appelleren aan nieuwe, jongere consumenten (dank aan de roze port van Croft bijvoorbeeld). Ook al jammer, jammer, jammer.

Want recent mocht ik weer eens ervaren hoe fantastisch bijvoorbeeld vintage ports zijn, door wijnkenners toch wel als de top van de piramide gezien. Tijdens een portproeverij bij Van Wageningen en de Lange stonden dertien verschillende flessen op tafel van het huis Churchill. Eigenaar Johnny Graham en directeur verkoop en marketing Maria Emilia Campos waren aanwezig om te ports toe te lichten.
Trouwe lezers zullen al wel weten dat Churchill bij ons een potje kan breken, maar toch vragen we nog maar weer eens aandacht voor dit fantastische porthuis, met zijn heerlijke én betaalbare ports. Vandaag aandacht voor een serie van vier Vintage ports, binnenkort staan de Crusted en de 20 year old Tawny in het zonnetje.

Op de tafel stonden een 2007, een 1997, een 1991 en een 1985 Vintage port. Voordat we die onder de loep nemen, eerst nog maar even een korte uitleg: wat is ook al weer een
Vintage port? Een Vintage port is een port van zeer goede kwaliteit uit één oogstjaar. De wijnen rijpen twee tot hooguit drie jaar op vat en worden dan gebotteld. Verdere rijping van de wijn gebeurt op de fles. Vintage ports kunnen zeer oud worden. Tijdens de rijping op fles wordt de wijn soepel en elegant. De aroma's ontwikkelen zich steeds verder; in een ontwikkelde Vintage zijn chocolade, cacao, koffie, sigaar, specerijen en rijp fruit te ontdekken. In bijzondere jaren kan een portshipper zijn vintage ports 'declareren'. Maria Emilia Campos wist mij te vertellen dat 2007 naar alle waarschijnlijk door alle shippers gedeclareerd gaat worden: het was een topjaar!

De toppers
2007: uiteraard nog een vatmonster; deze port mag pas vanaf juli dit jaar gebotteld worden. Maar wat een fantastische wijn: heerlijk sappig, fruitig, rond, romig, verrukkelijk bij gebraden eendenborst. In de VS is het recent een rage geweest vintage ports jong te drinken. Ik kan ze begrijpen, die Amerikanen, maar gelukkig is de rage weer over, volgens Maria Emilia Campos. Want de wijn wordt alleen nog maar beter.

1997: moeilijk te beoordelen; proefgroepgenoot Marianne en ikzelf vonden de wijn vlak, zonder karakter. En dat klopt ook, aldus Johnny Graham: de wijn zit in zijn 'dull fase'. Na de eerste paar jaar op fles komt er een tijd dat je het drinken van vintage port echt moet laten. Pas in zijn 15-16e levensjaar wordt hij weer interessant. De 1997 moet dus nog zeker 3 jaar blijven liggen.

1991: geweldig! Inderdaad, een 'puber van bijna 18, deze wijn, met al wat prachtige rijpe tonen, maar ook heel veel sappig rood fruit. 1991 is het jaar van de geboorte van onze zoon, en voor hem ligt dan ook al jaren zo'n fles klaar. Geweldig nu geproefd te hebben hoe deze wijn smaakt.

1985: 24 jaar oud en geweldig interessant! Ook al eerder gedronken, overigens. Zacht, romig, notig, elegant, om met een glas uren van het uitzicht over bos of zee te genieten. Het was een buitenkansje deze wijn opnieuw te proeven en te kopen: uit Londen kwam een partij die daar blijkbaar niet verkocht. Nou, hier wel. We gaan er bij een mooie gelegenheid weer van genieten.

Lees meer weten over Vintage Port op de Vintage Port Site.

Weektopper: 'Mijn wijn' van Bernard Pivot

Geen vloeibare weektopper deze week: om gezondsheidsredenen drink ik even geen wijn. Gelukkig kan ik er wel over lezen, daarom deze week een boek als weektopper!

Als ik in een literair werk een opmerking over wijn tegenkom, ben ik altijd erg benieuwd welke wijn dan gedronken werd. Vooral bij oudere romans en literaire werken word ik nieuwsgierig: wat dronken de dames en heren bij Couperus of Multatuli bijvoorbeeld?
Een wijnliefhebber die daar ook in hevige mate last van heeft, is de Franse erudiete journalist Bernard Pivot. Pivot, geboren in 1935, presenteerde jarenlang een op de Franse televisie bekend boekenprogramma, Apostrophes en was journalist voor onder andere Le Figaro. Hij groeide op in de Beaujolais, plukte er druiven en hielp in het wijngaardje van zijn ouders. Later werd zijn broer eveneens wijnbouwer.
Dit verklaart dat Pivot, naast een grote liefde voor de beroemde namen uit Bordeaux en Bourgogne, ook een flesje Beaujolais weet te waarderen. Dat maakt tevens dat hij oog heeft voor de gewone wijn van alledag, en niet alleen maar spreekt over topwijnen. Pivot legde namelijk zijn herinneringen aan en ervaringen met allerhande soorten wijn vast in het boek Dictionnaire amoureux du vin, onlangs in het Nederlands vertaald als Mijn wijn. Mijn wijn past daarmee in een serie van uitgeverij Atlas over persoonlijke vertellingen. Zo is er Mijn Nederland van de Belgische schrijver Geert van Istendael, Mijn Provence van Peter Mayle en Mijn Formule 1 van Koen Vergeer.

Mijn wijn is opgezet als een encyclopedie: in alfabetische volgorde komen diverse lemmata aan de orde. Voorbeelden: Bacchus; Condrieu; Haddock, kapitein; Islam en wijn; Kurkentrekker; Pinot Noir; Proefschaaltje etc.... In elk kort stukje weet Pivot een leuk verhaal neer te zetten, het één wat boeiender dan het ander. Uiteraard heeft Pivot een goede pen en weet zijn liefde voor wijn goed over te brengen. Voor een liefhebber van boeken, literatuur en wijn is dit dan ook een heerlijk boek. Ik heb wel twee kanttekeningen.
De belangrijkste is deze: het boek zit zo veel verwijzingen naar klassieke Franse literatuur dat de Nederlandse lezer, hoe goed onderlegd ook, lang niet altijd kan volgen wat de pointe van het verhaaltje is. Ik heb bijvoorbeeld nooit iets van Alphonse Lamartine gelezen, weet eigenlijk niet precies wie hij is. Jean-Jacques Rousseau ken ik van naam en faam, maar zijn werken staan bij mij niet in de kast. Soms heb ik me tijdens het lezen van Mijn wijn dan ook afgevraagd of een vertaling in het Nederlands eigenlijk wel gerechtvaardigd was. Het boek staat de ver af van de Nederlandse cultuur, ben ik bang. Voor Francofielen is het boek een absolute aanrader, maar die kunnen het waarschijnlijk ook in het Frans lezen.

Het tweede puntje is een puntje van kritiek op de vertaling zelf: de Nederlandse vertaler heeft zijn woordenboeken niet goed geraadpleegd. Consequent wordt namelijk de term vinoloog gebruikt, waar oenoloog is bedoeld! Een oenoloog is iemand gespecialiseerd in de technieken van wijnbouw en wijnmaken. Een vinoloog is een Nederlandse wijnspecialist opgeleid aan de Wijnacademie. De term is bedacht door Hubrecht Duijker en onvertaalbaar. Ik gebruik meestal wine specialist als ik vinoloog moet vertalen.

Gelukkig heb ik me snel over die oenoloog-vinoloog verwarring heen kunnen zetten. Dan blijft een lekker leesboek over, met ook nog eens een uitgebreide bibliografie. Ik trof er titels in aan die ik absoluut nog eens moet lezen. Dit, samen met de diverse boeiende speurtochten die Pivot uitvoert naar wijn in literaire of muzikale werken (ook Hamlet bijvoorbeeld, of Mozart's Don Giovanni) en de lemma's over Franse wijngeschiedenis (wist je bijvoorbeeld dat Parijs en omstreken in de middeleeuwen een groot wijnproducerend gebied was?) maken dat het boek absoluut een plaatsje op mijn boekenplank krijgt. Een aanrader voor literair zeer onderlegde lezers dus!

Bernard Pivot, Mijn wijn, Uitgeverij Atlas, Amsterdam 2008, ISBN 978-90-450-0042-8, prijs € 24,90

Weektopper: Cava Gran Cuvée 2004, Roger Goulart

Mijn speurtocht naar cava in Nederland is begonnen! En ik trof het gelijk goed, want dankzij de Vrouwen in de wijn kwam ik in het bezit van een fles Gran Cuvée Brut de Brut 2004 van Roger Goulart, cavaproducent in Sant Esteve Sesrovires, een plaatsje ten noordwesten van Barcelona, net binnen de grenzen van de DO Penedès en de DO Cava. Hoe dat allemaal zit, waar je cava mag maken bijvoorbeeld, wat het is en waar de naam vandaag komt, daar kom ik binnenkort over te spreken. Voor deze weektopper concentreer ik me alleen op de wijn en zijn maker, en natuurlijk de Nederlandse importeur. De cava's van Roger Goulart worden geïmporteerd door Taste & Tintle, opgericht door Jacqueline van der Kloet, Robert Schuurman en Paul Wortmann. Sinds 2006 specialiseren zijn zich in de import van kwalitatief hoogstaande mousserende wijnen. En met het huis Roger Goulart hebben ze inderdaad een uitstekende producent te pakken!

Bij Roger Goulart maken ze al cava's sinds 1882. Aan het eind van de 19e eeuw werd de traditionele methode om mousserende wijnen te maken zoals die beoefend werd in de Champagne steeds populairder in Noord-Spanje, en veel producenten pikten een graantje mee van de toenemende vraag naar mousserende wijn. De plaatstelijke druif xarel.lo, aangevuld met macabeo en parellada, bleek een goede basis voor de Spaanse variant op champagne. Al snel ging het de firma Goulart voor de wind; een prachtige wijnkelder werd gebouwd, een ware kathedraal voor de cava. Architect was Ignasi Mas i Morell, een vertegenwoordiger van de modernistische stijl die op dat moment enorm populair was en bijvoorbeeld in de straten van Barcelona nu nog bewonderd kan worden. In 1919 was het gebouw gereed, en het staat er nog steeds. Het siert de etiketten en de de metalen plaatjes bovenop de kurk van de cavaflessen van Goulart.

Roger Goulart maakt een serie van zes cava's, van simpele wijnen voor alledag tot stevige exemplaren voor bij een culinaire maaltijd. De Gran Cuvée Brut de Bruts behoort tot de laatste categorie, al dronken we hem bij een alledaagse maaltijd van rijst met een linzencurry met tuinerwten en bloemkoolroosjes. Een pittige Indiaas gerecht, geserveerd met pappadums. De cava combineerde er heerlijk bij! Vooral pappadums en cava is een combinatie die ik nog eens verder wil uitproberen. Maar ook bij de stevige curry hield de cava zich uitstekend staande, en bluste op verfrissende wijze telkens onze aardig geprikkelde kelen. We roken veel zacht fruit, peer en ananas bijvoorbeeld, en slechts een heel lichte hint van geroosterd brood en noten. In de mond is de wijn vol en zacht, met een bescheiden maar toch prikkelende mousse.
Naast de drie traditionele druivenrassen xarel.lo, macabeo en parellada is ook een beetje basiswijn van chardonnay toevoegd, voor de karakteristieke aroma's van toast en noten - aldus de brochure. De wijn heeft 48 maanden gerijpt in de kelders, ruim drie jaar meer dan de verplichte 9 maanden!

Deze Roger Goulart Gran Cuvée is met recht mijn topper deze week! Voor € 19,50 bovendien een fles mousserende wijn van een kwaliteit die je voor die prijs onder de champagnes niet snel zal vinden.

Weektopper: Crozes Hermitage Les Hauts de Pavières 2005

We hebben geluk gehad deze feestdagen: tussen de flessen die als cadeautje naar ons toekwamen, zat ook een echte weektopper. De Crozes Hermitage Les Hauts de Pavières 2005 van de Cave de Tain smaakte ons uitstekend bij zwijnskotelet van de grill en een gratin van knolselderij.

Les Hauts de Pavières is een mooi heldere bordeauxrode wijn, die kruidig en tegelijkertijd romig geurt. Ook wat bosfruit is in de geur te ontdekken. In de mond troffen we frisse zuren, pittigheid, een licht pepertje, jonge tannines, veel fruit. Een heel prettig glas, niet overdreven stevig maar toch met pit. En met zijn 12.5% alcohol eens een uitzondering tussen al die 14%-monsters van tegenwoordig. Dit is wat ons betreft een categorie 1 wijn: yes, daar wil ik wel meer van drinken!

Van deze wijn, gemaakt van 100% syrah, worden 120.000 flessen gemaakt, door een bekende coöperatie, de Cave de Tain. De wijnen rijpen zeker een half jaar op eiken vaten; daarna wordt geassembleerd met wijnen die niet op eikenhout hebben gerijpt. Syrah is de verplichte druif voor Crozes Hermitage, eventueel mag maximaal 15% roussanne en marsanne toegevoegd worden, twee witte druivensoorten. De AOC Crozes Hermitage - niet te verwarren met de AOC Hermitage - is de grootste appellation van de noordelijke Rhône. De wijngaarden strekken zich uit over 11 gemeenten gelegen in de Drôme, op de rechteroever van de Rhône.
De bodem bestaat in het noorden uit graniethellingen die aansluiten op die van Hermitage; in het zuiden overheersen de rivierafzettingen en terrassen met rolkeien of löss. De hellingen liggen pal op het zuiden, waar ze de invloed van de mistral ondergaan. De laatste jaren is het aantal hectaren van de Crozes Hermitage sterk uitgebreid, vooral op de vlakkere delen. Dit is niet altijd ten goede gekomen aan de kwaliteit; de wijnen van de hellingen blijven de beste. Les Hauts de Pavières verwijst ook naar een van deze hellingen; andere hellingen cq. wijnen zijn bijvoorbeeld Les Hauts de Fief en Les Hauts d'Eole.

Les Hauts de Pavières is verkrijgbaar bij Gall&Gall; de prijs ligt rond de 10 euro.

Weektopper: Prosecco met liquor d'ulivi

Net als met Sinterklaas is deze Kerstweek-topper anders dan anders: ditmaal geef ik een tip voor een mixdrankje! Onlangs in Kasteel Heemstede werden we verwelkomd met een glas koele Prosecco waaraan een scheutje likeur toegevoegd was. Van het soort likeur hadden we nog nooit gehoord: liquor d'ulivi komt uit Italië en wordt gemaakt van de schors, takjes en blaadjes van de olijfboom!
Dit heerlijke drankje heeft intrigerende aroma's van citrus en tijm, en levendigt een glas Prosecco heel mooi op.
Liquor d'ulivi kun je helaas niet zomaar in alle slijters kopen. Tot nu toe vond ik alleen The Where-Ever Company, die het drankje exclusief naar Nederland halen, aldus hun website.

Zelf denk ik dat je ook uitstekend met andere likeuren kunt experimenteren; tenslotte voegt men ook crème de cassis toe aan een crémant de bourgogne (of champagne) om een Kir Royal te krijgen. Wie weet wat het effect is als je aan Prosecco een scheutje sinaasappel- of mandarijnenlikeur toevoegt? Dé oplossing misschien voor al die bijna lege likeurflesjes in de je voorraadkast....

Weektopper: Gimblett Road Cabernet Merlot Malbec 2005

Het was weer lastig deze week, aangezien er diverse fraaie wijnen mijn pad hebben gekruist. Gisterenavond dineerde ik namelijk in kasteel Heemstede in Houten, en hoewel ze hun Michelin-ster kwijt geraakt zijn onlangs, schenken ze nog steeds heerlijke wijnen. Maar daarover bericht ik later dit weekend.

De topper van de week is uiteindelijk een heel fraaie rode wijn uit Nieuw-Zeeland geworden, Gimblett Road Cabernet Merlot Malbec 2005 van CJ Pask, uit Hawkes Bay op het Noordereiland. De wijn wordt geïmporteerd door FortyFour Degrees, een zeer recent op de Nederlandse markt verschenen importeur, waarvan ik een aantal proefflessen toegezonden kreeg. In een apart bericht zal ik meer over het bedrijf vertellen.

CJ Pask is een van de pioniers in Hawkes Bay in de jaren tachtig, de tijd waarin Nieuw-Zeelands huidige roem als wijnland een aanvang heeft genomen. Samen met zijn dochter Tessa startte hij in 1985 de winery; sinds 1991 is Kate Redburnd aangetrokken als wijnmaakster. In het grotere gebied Hawkes Bay liggen ook de beroemde Gimblett Gravels (een naam die alle vinologen-in-spe onmiddellijk doet denken aan tentamenvragen ;-)), een zeer karakteristieke bodem die uitermate geschikt is voor rode druivenrassen als syrah, cabernet sauvignon en merlot. Die bodem bestaat uit rivierafzettingen van stenen, keien en zand, gedeponeerd door de nabij gelegen Ngaruro River.

De Gimblett Road die ik eerder deze week in mijn glas had, is afkomstig van de wijngaarden die Pask in de Gimblett Gravels bezit. Als algemene karakteristiek van de wijnen wordt meestal 'vol en fruitig' genoemd. Dit konden wij helemaal beamen: de wijn ruikt heerlijk fris, naar sappig rood fruit en heel licht wat paprikapoeder, van die stevige Hongaarse, gerookte soort. Ook ontdekten we heel licht wat houttonen. In de mond overheerst het rode, koele, fruit, terwijl we de wijn ook aardig mineraal vonden. We omschreven het zelfs even als 'bloed', wat waarschijnlijk duidt op ijzer in de bodem. De tannines zijn aanwezig maar niet overheersend, de zuren gebalanceerd. Eindoordeel: een uiterst elegante, maar toch stevige wijn, met veel fris fruit. Echt een wijn om vrolijk van te worden! We dronken hem bij een stevige stoofpot van rundvlees, pompoen, aardappel en wortel. Heerlijk!

Prijs € 14,95, online te bestellen bij FortyFour Degrees.

Weektopper: Niepoort Senior Tawny

Onderweg van het Rijksmuseum naar mijn eetafspraak op de Willemsparkweg liep ik vorige week langs Pasteuning. Vroeger was dit een kruidenier met een paar plankjes wijn, inmiddels is de winkel uitgegroeid tot een wijnhandel met een vitrine kaas en een paar planken kruidenierswaren. Verlekkerd bekeek ik er de schappen, waaronder een fraai plankje met heerlijke zoete wijnen uit heel Europa.

Uit zo'n winkel loop je niet weg met lege handen; en omdat onze vaste port, van Churchill, op was, kocht ik op de gok een fles Niepoort Senior. Senior is de instap-Tawny van het van oorsprong Nederlandse porthuis; de Ruby tegenhanger heet Junior.

Deze Niepoort Senior verdient deze week met recht de titel Weektopper! Een heerlijk zachte Tawny, maar toch pittig. Met veel rood fruit en heerlijke aroma's van onder andere noten. Gebruikte druivenrassen zijn de standaarddruiven voor port: tinta roriz, touriga franca, touriga nacional, tinta cão, tinta francisca, tinta amarela, sousão en nog diverse andere. De druiven werden nog op de traditionele manier gekneusd, met de voeten (aldus de website). Een opmerkelijke werkwijze, voor de simpelste kwaliteit port van een wijnhuis! De Senior is een blend van oudere en jongere wijnen en bracht zes jaar in kleine eiken vaten door.
Voor dit alles betaal je slechts € 15,95. Verkrijgbaar bij wijnspeciaalzaken door heel Nederland.

Weektoppers: Reuilly van Sorbe én Monte Seco van Henriques & Henriques

Lastig, deze week een keuze maken. Naast een prachtige madera dronken we namelijk ook een geweldige rosé uit de Loire, waar ik nóg vrolijk van wordt: 2007 Reuilly van Jean Michel Sorbe, gemaakt van pinot gris druiven waarbij de schilletjes zo lang hebben meegeweekt dat de wijn licht grijsroze wordt. Normaal gesproken levert pinot gris een witte wijn, bij het meeweken van de rossige schillen wordt het een rosé. Reuilly, vlak boven Bourges, is het enige gebied waar ze de pinot gris nog op deze wijze verwerken.
Wauw, wat een rosé was dat: vol en met veel finesse, sappige zuren en een licht tikje zoet, precies genoeg om de wijn een beetje vettig te maken. Eigenlijk een wijn om niet over te lullen, maar gewoon te drinken, om met de titel van een recent wijnboekje te spreken (waarover later meer). We kochten deze Reuilly op domein, en verkoopadressen in Nederland heb ik (nog) niet kunnen vinden. De maker vertelde ons in juli dat zijn wijn in 2007 was uitverkozen tot beste rosé in Nederland, maar bij welke gelegenheid werd me toen niet helemaal duidelijk... Misschien iemand onder mijn lezers die het weet? Prijs op domein was € 6,90.

Daarom deze week een tweede weektopper: Monte Seco Extra Dry, een madera van Henriques & Henriques, geïmporteerd door Van Wageningen en de Lange en bij diverse wijnspeciaalzaken in Nederland verkrijgbaar. Ik zette dit geweldige aperitief voor aan mijn proefgroep, die er allemaal enorm door verrast waren. Want helaas, wie drinkt er tegenwoordig nog madera? Gelukkig zijn er sinds dinsdag weer een paar liefhebbers bij.

Madera wordt gemaakt op het eiland Madeira en heeft een intrigerende ontstaansgeschiedenis. De Hollanders verscheepten grote hoeveelheden wijn van Madeira naar de Amerikaanse koloniën en ontdekten dat de zeereis de wijn zeker geen kwaad deed; sterker nog, de tocht over de evenaar leverde een wijn op die er in alle opzichten op vooruit ging. Die tocht over de evenaar werd later en ook nu nog nagebootst in hete ovens, de estufas. Madera wordt in die estufas verhit, om vervolgens in houten vaten aan de openlucht te rijpen. Deze verhitting en die rijping geeft de wijn zijn karakteristieke aroma's: ziltigheid, amandelen, noten. De wijn is zeer droog, is mooi bleekgeel van kleur en heeft 19% alcohol. Vooral als aperitief met wat noten is het een echte aanrader. De prijs is € 8,20 voor een halve liter.

Weektopper: Riesling Philosophie 2007

Weektoppers horen natuurlijk eigenlijk verkrijgbaar te zijn in Nederland. Maar voor deze wijn maak ik toch echt even een uitzondering: de Riesling Philosophie 2007 van Weingut Heinrich Spindler uit Forst, in de Pfalz.
Dit is namelijk nou echt zo'n wijn waarvan je helemaal opfrist na een dag hard werken! Letterlijk, want net als een champagne maakt een slok van deze prachtige Riesling je mond weer helemaal schoon (én klaar voor een nieuwe slok ;-)). Dit is bovendien geen dure of moeilijke Riesling, maar gewoon eentje voor alledag, tegen een lekker alledaags prijsje van € 6,60.

De wijn is droog (Kabinett Trocken is het predikaat), ruikt naar citrus en ananas, maar heeft in de neus ook iets 'vets'. De smaak is aangenaam prikkelend, met hints van marsepein en grapefruit en heerlijk frisse, niet al te uitgesproken zuren. Bij de pannenkoeken met spek bleek het een heerlijk verfrissende combinatie; normaal neem ik bier bij de pannenkoeken, maar Riesling wint het voortaan, ben ik bang.

Het wijngoed van de familie Spindler is al sinds 1620 in de familie; inmiddels is de dertiende generatie aan het werk op de wijngaarden rond Forst. Forst ligt in het kwaliteitsgebied van de Pfalz, de zogenaamde Mittelhaardt. Het klimaat is er zo zacht dat er amandel- en vijgenbomen groeien. De familie Spindler bezit 13 ha. wijngaard, waarvan 85% beplant is met Riesling. Men werkt met respect voor natuur en omgeving: geen chemische onkruid- en ongediertebestrijding en bemesting met organische middelen bijvoorbeeld.

Het wijngoed is te bezoeken en heeft een simpel restaurant met stevige kost. De wijnen zijn via internet te bestellen, tegen zeer schappelijke verzendkosten. Eigenlijk is deze Riesling dus toch best 'breed' verkrijgbaar!

Weektopper: Nord Sud Viognier 2006, Laurent Miquel

De topper van deze week is een verrassend mooie Viognier uit het zuiden van Frankrijk, uit de Languedoc om precies te zijn. Hij wordt gemaakt door Laurent Miquel, van druiven van de wijngaarden rondom Cessenon, aan de voet van het prachtige bergmassief de Carroux. Ik was er enige jaren geleden, in dat gebied, en in de wijn proef je gewoon die prachtige natuur, de zon en de wilde kruiden rondom de wijngaarden.
De naam van de wijn is afkomstig van de noord-zuid oriëntatie van de stokken; op deze manier genieten de druiven van de stralen van ochtend- en avondzon, maar zijn ze beschut tegen de hitte van de dag. Frisse zuren in de wijn zijn het gevolg. Een derde deel van de wijn kreeg rijping op houten vaten; in eerste instantie is dat hout niet te ruiken en te proeven, maar na enige minuten in het glas komt vooral in de mond de indruk van drop en laurier los. Je ruikt verder rijpe abrikozen en kamperfolie.
Miquel maakt naast deze wijnen onder zijn eigen naam ook wijnen samen met zijn vader, op het wijndomein Cazal Viel, waar ik als eens eerder over schreef. Zijn wijnen werden door de internationale wijnpers al regelmatig goed beoordeeld, onder andere door Jancis Robinson.

Waar drink je nu zo'n Viognier bij? Zelf vind ik dat ook altijd lastig; maar bij sushi smaakt deze wijn vast heerlijk. Of wat dacht je van een zonnig aperitief in deze grauwe dagen?
Nord Sud Viognier kost circa € 8,50 en werd gekocht bij Het Gouden Glas. Hij is op meerdere plaatsen in Nederland te verkrijgen.
Met dank aan Marianne, die deze fraaie wijn op de proeftafel zette.

Weektopper: Dolcetto d'Alba 2007 van Brezza

De laatste maanden komen er heel wat flessen langs bij Wijnkronieken; proefflessen, cadeauflessen, flessen waar ik nieuwsgierig naar was etc... Niet allemaal hebben ze Wijnkronieken gehaald, meestal wegens tijdgebrek. Vanaf deze week zal er echter iedere week op vrijdag een weektopper gepresenteerd worden: een wijn die ik de afgelopen week heb gedronken en waar ik aandacht voor wil vragen.
Vandaag is dat de Dolcetto d'Alba Fossati 2007 van Brezza, een wijn uit Piemonte, het noordwesten van Italië. Rondom het dorp Barolo liggen niet alleen de wijngaarden voor de beroemde Barolo's, gemaakt van nebbiolodruiven, maar ook wijngaarden met dolcetto, een wat 'makkelijker' rode druif die heerlijk frisse en fruitige wijnen levert. De Italianen zelf drinken deze wijn graag bij de dagelijkse maaltijd; wij maakten er een heerlijke rijke lasagne bij, met tomaten-gehaktsaus, salami, ricotta en geraspte oude kaas.

De kleur is diepdonkerpaars, de geur romig en vol rood sappig fruit. In de mond proef je opnieuw dat prikkende frisse fruit, met een kruidig, peperig accent. Het deed me denken aan aardbeien met balsamico-azijn. De afdronk is enorm lang en heeft het karakteristieke Italiaanse bittertje. De tannines zijn jong maar rijp, en het alcoholpercentage 13%. De wijn kreeg geen houtopvoeding en werd gebotteld in april na de oogst. Na een maand rust in de fles ging hij in de verkoop.
Al met al een heerlijke wijn, die voor € 12,95 te verkrijgen is bij WerkhovenHelming Wijnkopers in Nieuwegein.

Dolcetto's zijn bedoeld om jong te drinken, van lang bewaren worden ze niet beter! Mede daarom gaf producent Enzo Brezza de fles een vernieuwende sluiting mee: de Vinolok, het glazen stopje dat sinds 2004 naast de schroefdop langzaam furore maakt. Deze Dolcetto zal niet snel 'gekurkt' zijn, en zo hoort het ook met jonge frisse wijnen. Brezza is de eerste in Noord-Italië die deze sluiting toepast. Dat er maar snel meer mogen volgen!