Nederland Nieuw Wijnland

Deze week is het Nationale Wijnweek. Afgelopen weekend hielden de Nederlandse wijngaarden hun open dagen, de komende dagen wordt er weer druk verder geoogst. Op de Reestlandhoeve in Balkbrug is bijvoorbeeld a.s. vrijdag de muscat blue aan de beurt!

Een grote selectie uit die Nederlandse wijngaarden staat sinds kort beschreven in een prachtig geïllustreerd boek van Cila van der Endt, Nederland Nieuw Wijnland. David Lindsey maakte de foto’s, Astrid Joosten en Thérèse Boer gaven kleine proefnotities. Het geheel wordt afgewisseld met recepten die topkoks en sommeliers bij de wijnen bedachten.

Het boek is werkelijk een aanwinst voor de wijnboekenplanken: prachtig geïllustreerd, informatieve teksten over de domeinen en de mensen erachter. We zijn in Nederland een heel eind gekomen sinds 1997, toen Van druivenserre tot wijnkasteel, het eerste boekje over de Nederlandse wijngaarden, verscheen, geschreven door Fred Lorsheijd en Piet van Rijsingen.

Nederland Nieuw Wijnland begint met een aantal inleidende hoofdstukken over de wijnbouw in Nederland, het werk in de wijngaard en de kelder en de in Nederland gebruikte druivenrassen. Daarna volgen per provincie beschrijvingen van een aantal bekendere domeinen, waarvan de wijnen al langzamerhand naam gaan maken.

Even tussendoor – wist je bijvoorbeeld dat Gall&Gall binnenkort wijn van De Colonjes in Groesbeek gaat verkopen? Dat zegt toch wel wat….

Achterin staat een handig overzicht met adressen, want uiteraard zijn veel wijngaarden te bezoeken. Verder is er een receptenindex, en over die recepten moet me nog iets van het hart. Want het is natuurlijk heel erg leuk dat gerenommeerde koks gerechten bedenken bij Nederlandse wijnen, maar wat heeft de lezer aan dergelijke, ongetwijfeld verrukkelijke, haute cuisine?
Zou het niet veel leuker geweest zijn als de wijnen gecombineerd waren met gerechten ‘voor thuis’? Een mooie houtgerijpte Regent bij de boerenkool bijvoorbeeld? Of een Schouwen-Druiveland Auxerrois bij een lekkere pittige groentetaart met kaas en spek? Een Johanniter-Solaris van het Betuws Wijndomein bij een kipsalade, een Reestlandhoeve Parel bij de tapas of een rosé van de Hof van Twente bij de pasta?

Dat zou mij nou eens een nóg leuker boek hebben geleken! Tenslotte geeft de Nederlandse wijndrinker aan – in een recent door Trendbox gedaan onderzoek – dat ze wijn overal bij drinken, maar nu wel eens willen weten wat je het beste bij pizza, Chinees of spaghetti schenkt. Hier liggen kansen….

Cila van der Endt, David Lindsey, Nederland Nieuw Wijnland, Uitgeverij Terra Lannoo, isbn 978 90 8989 017 7, prijs € 24,95.

Steakhouse-wijn

Af en toe kom je in restaurants die je zelf niet zo zou uitkiezen. Maar ja, als de oudste puber 18 wordt en zelf mag kiezen, kun je dus terecht komen in een steakhouse. Gelukkig viel Broadway, het American steakhouse aan de Oudegracht in Utrecht, helemaal niet tegen. De kalkoensteaks smaakten prima, de spare ribs ook. Heel aangenaam verrast waren we over de wijn. Op de minimieme wijnkaart stonden wat aardige flessen, zoals de Veuve Amiot Saumur Brut, een mousserende wijn uit de Loirestreek. We bestelden een halfje, zodat we met zijn vieren allemaal een klein glaasje hadden om te toosten. Helaas, de halfjes waren op, aldus de charmante serveerster, maar we konden een hele nemen met 25% korting. Oké, vooruit, we hadden tenslotte iets te vieren. Met die hele wisten we wel raad, gezien het feit dat het een uiterst drinkbare, sappige wijn is, geschikt om te schenken bij veel gelegenheden.

Bij onze pittige kalkoensteak wilden we echter nog wel een glaasje rood, en kozen voor een halfje Côtes du Rhône, de Parallèle 45 uit 2006 van Paul Jaboulet Ainé. Opnieuw bleken de halfjes op, verdorie…. Maar vooruit, besloten we, als we de kurk ook krijgen, nemen we de rest van de fles wel mee naar huis. Zo gezegd zo gedaan. En we hebben er opnieuw geen spijt van gehad: een uitstekend drinkbare Côtes du Rhône, die prima bij het stevige gegrilde kalkoenvlees paste. Mild, sappig en fruitig, met voldoende bite van wat tannine. Niet een wijn om over te nadenken, gewoon lekker drinken. Eigenlijk dus een prima steakhouse-wijn!
Zelfs de volgende dag, tijdens de verjaardagfestiviteiten thuis, viel de wijn nog in de smaak. We hadden hem toen wat licht gekoeld, want in het steakhouse was het wel erg warm geweest.

Het huis Paul Jaboulet Ainé heeft al een lange geschiedenis in de Rhône. Het is actief sinds 1834, en produceert ook enkele grote wijnen zoals de Hermitage La Chapelle. De Parallèle 45 behoort tot de instapwijnen, in de range Les Grands Classiques. De wijn wordt al sinds de jaren ’50 van de vorige eeuw gemaakt! De Parallèle 45, genoemd naar de breedtegraad die twee kilometer ten noorden van de kelders van het huis loopt, is er inmiddels ook in een biologische versie en wordt gemaakt van syrah en grenache noir.

Harvesting cava grapes - 3

A short message from Spain: at Montau de Sadurni the harvest is now finished! The parellada, like the xarel.lo, was also harvested by hand, as the vineyards are to young (and vulnerable) to be worked in with machines. Next to the traditional cava grapes, the merlot, cabernet sauvignon and the syrah are in too.

And what is more: my sample bottles have arrived! Two cava's and a bottle of merlot. I'm looking forward to tasting these wines, who have no importer in the Netherlands as yet.
Ryan and Gabriella from Catavino have already tasted the wines, and it promises to be a good experience.

Wijnalmanakken 2010

Ik heb me er maar bij neergelegd. Wijnalmanakken moeten nu eenmaal, schijnt het. We willen horen van experts welke wijnen we het beste kunnen kopen. Het gaat om lijstjes, om de beste zijn, en in Nederland dan graag ook nog om ‘welke wijnen zijn nou lekker goedkoop’.
Lichtpuntje: er is naast een Wijnalmanak 2010 met de beste wijnen onder de € 5,- dit jaar ook een Wijnalmanak met wijnen tussen de € 5,- en de € 10,-, allemaal geproefd door Harold Hamersma, daarbij geassisteerd door Ronald de Groot (van Perswijn).

De eerste Wijnalmanak werd ooit, in 1990, samengesteld door Hubrecht Duijker. Dit jaar viert Het Spectrum dan ook het 20-jarig jubileum voor deze voor veel mensen onmisbare gids in wijnland. De beide gidsen werden gisteren in Amsterdam aan pers en deelnemende wijnhandelaren gepresenteerd. Na een korte inleiding van de uitgeefster kreeg de schrijver het woord. In een fraaie speech memoreerde Harold Hamersma, die het stokje enige jaren geleden van Duijker overnam, wat er zoal in die 20 jaar tussen die eerste gids en nu gebeurd is. Twintig jaar geleden was er bijvoorbeeld nog geen rosé te bekennen, en van prosecco hadden we al helemaal niet gehoord. Mousserende wijn dronk je alleen bij de oliebollen. Van 14,5 liter per jaar in 1990 zijn we in 2008 21,6 liter per hoofd van de bevolking gaan drinken.
Naast Frankrijk, Italië en Spanje verwachten we ook Chili, Argentinië en Zuid-Afrika op de schappen van de supermarkt. En de kwaliteit van de wijnen is eigenlijk alleen maar toegenomen.

Uiteraard werd ook geteld naar aanleiding van de ingezonden wijnen voor de wijngidsen. Alle punten (sterren in dit geval) die de wijnen van een bepaalde wijnhandel kregen, zijn opgeteld, en daaruit volgt dan een beste supermarkt, een beste slijter, een beste wijnspeciaalzaak. Het resultaat:

Wijnalmanak 2010 Overall Winnaar
- Wijnsupermarkt van het jaar: Albert Heijn
- Slijterij van het jaar: Dirck III
- Wijnspeciaalzaak van het jaar: Les Généreux

Wijnalmanak 2010 De beste wijnen onder €5,-
- Wijnsupermarkt van het jaar: PLUS
- Slijterij van het jaar: Dirck III
- Wijnspeciaalzaak van het jaar: Henri Bloem / Hart's Wijnhandel

Wijnalmanak 2010 De beste wijnen van €5,- tot € 10,-
- Wijnsupermarkt van het jaar: Albert Heijn
- Slijterij van het jaar: Gall & Gall
- Wijnspeciaalzaak van het jaar: Les Généreux

Aangezien ik toch ook af en toe wel iets bij de supermarkt koop, ga ik de komende tijd eens wat wijnen uit de gids uitproberen. Bijvoorbeeld die van de Plus (Wijnsupermarkt van het jaar voor wijnen onder de € 5,-). Blijk ik al jaren in de buurt bij een van de grootste Plus-winkels te wonen, aldus inkoopster Alexandra Pouderoyen, en ben ik er nog nooit geweest. Daar gaan we iets aan doen….
Tot slot: tijdens de presentatie werden uiteraard wijnen geschonken die hoog in de gidsen scoorden. En eerlijk is eerlijk: ik heb alleen maar prima kwaliteit geproefd. Zoals bijvoorbeeld de rosé van La Colombette, verkrijgbaar bij Henri Bloem voor onder de € 5,-. Maar vooral de mousserende Vouvray Brut Vintage 2004 van Pichot (Sauter) viel in de smaak. Daarover zegt Harold Hamersma: ‘Een wijn om bijvoorbeeld een jubileum luister mee te zetten.’

Bluffersgids Wijn

Tijd om weer eens een wijnboek onder de loep te nemen! Al enige tijd op de markt is De Bluffers Gids Wijn. Dit ‘snelle’ boekje is geschreven door Harry Eyres en verscheen oorspronkelijk in het Engels. De ondertitel luidt: 'Een snelcursus, met feiten, jargon en inside information'. Hoofdstukken gaan over Basiskennis, Proeven en drinken, Wijn kopen, Wijnen van de wereld en Wijn bij het diner.

Wat mij betreft is dit boekje alleen bedoeld voor mensen die gewoon een beetje mee willen kunnen kletsen (l..llen zou ik bijna zeggen), en weinig écht over wijn willen leren.
Mag natuurlijk, maar toch een beetje zonde van het papier, vind ik. Want er staat wel wát handige informatie in deze Bluffers Gids, maar die moet je wel regelmatig met een stevige korrel zout nemen. Slechs een enkele keer slaagt het boekje erin echt grappig te zijn.

Helaas zijn er ook een aantal écht storende zaken. Zo wordt beweerd dat Griekse wijnen bocht zijn, dat wijn van chenin blanc walgelijk en niet te drinken is en worden Duitse wijnen als bitter omschreven. Dit is helaas geen bluffen meer, en toont wat mij betreft de onkunde van de schrijver aan. In Griekenland wordt al tien jaar stevig aan de weg getimmerd, en dat de auteur zelf niet van Chenin Blanc houdt, kan ook op een andere manier geuit worden. Duitse wijnen bitter noemen kan ik met geen mogelijkheid plaatsen, eerlijk gezegd.

Als cadeauboekje aardig, maar vertel er dan maar een stevig blufverhaal bij en koop bovendien een mooie fles Duitse wijn als extraatje!

De Bluffers Gids Wijn, Fontaine&Noë, 80 p., isbn 978-94-6054-002-8, prijs € 6,95

Harvesting cava grapes - 2

Last week, Montau de Sadurni, wine producers near Barcelona, started harvesting the xarel.lo grapes, important ingredient for their cava. Export manager Barbara Siemianiuk told me that the grapes looked much better and healthier than last year. There will be a lesser quantity of grapes, because it has rained less during the summer; the grapes have however far more flavour. The harvest will continue untill the middle of this week.
The xarel.lo grapes are harvested by hand, because the vineyards are to old to work in with machines.
Barbara wrote more on the harvest at the Montau de Sadurni blog.

Montau de Sadurni makes traditional cavas with xarel.lo, macabeu and parellada. Annual cava production is 40.000 bottles. They prefer to keep their production ‘small but fine’. At this moment my bottles of Brut Nature and Brut Nature Gran Reserva are on their way from Can Sadurni to Utrecht.
So the story continues soon with impression of how the cava’s taste.

In the mean time, next to the harvest, the work in the cellars on the cava’s of last year continues! End of August, Barbara filmed the removing of the yeast at the top of the bottle. Read about it and see her film on Montau de Sadurni’s blog.

This is the second part of a series on the cava's of Montau de Sadurni. The first part was published on September 9th.

Middagje Bloem

Afgelopen zaterdagmiddag liep ik een paar uur mee in de winkel, ter gelegenheid van het vijfjarig jubileum van Henri Bloem op de Adr. van Ostadelaan. Na een lange geschiedenis aan de Oudegracht en in de Hamburgerstraat verhuisde de Utrechtse wijnwinkel in 2004 naar de buitenwijken, met veel succes. Om dat succes te vieren stonden een aantal fraaie wijnen uit 2004 open om te proeven en gold er een leuke aanbieding. Bovendien was een paar extra handjes wel nuttig.

En daar sta je dan, met al je wijnkennis. Op zaterdagmiddag in de winkel, en je blijkt allerlei verschillende competenties te moeten aanboren. Niet dat ik dat niet verwacht had, maar het levert toch situaties om over na te denken én nieuwe inzichten in de wereld van de Nederlandse wijnconsument.

Een van mijn eerste klanten wilde gewoon snel een fles wijn als cadeautje, rond de 15 euro. Alleen zo’n vraag levert al dilemma’s op. Wat raad je zo iemand in hemelsnaam aan? Je kent het assortiment niet, de klant niet en zeker niet wijnsmaak van de begunstigde. En je wilt natuurlijk ook niet dat de klant later terugkomt met de opmerking: ‘Wat een bocht jullie me nu toch geadviseerd hebben…..’. Gelukkig werden we het snel eens over een mooie Dão Reserva. Later op de middag verkocht ik er nog maar één aan zo’n zelfde klant. En nu maar hopen dat de wijn lekker gevonden wordt.

Wat doe je vervolgens met een klant die binnenkomt en verwacht dat jij wel even weet welke rosé haar een paar weken geleden is aangeraden? Zelf had ze geen idee welk land, alleen vaag iets over de vorm van de fles én natuurlijk de prijs, rond de 6 euro. We werden het na minutenlang praten eens over vier flessen Saint Chinian rosé van € 6,50. En opnieuw: nu maar hopen dat het de goede was.

Dan was er nog die verlegen jongeman die om 1 minuut voor vijf naar binnen liep en nog wat flessen witte wijn voor bij de pasta met zalm wilde hebben. Pasta met zalm, pasta met zalm: je hersens werken op volle toeren, maar een leuke suggesties wil niet te binnen schieten. Gelukkig is daar een collega, die rustig begint te babbelen met de klant. Hoe wordt de zalm klaargemaakt? Romige saus? Ah, dan denk ik toch aan een wat vollere wijn. Een mooie Chardonnay misschien? De klant vond het allemaal best, had zo te zien en horen niet veel verstand van wijn maar wilde blijkbaar iemand iets speciaals voorzetten. Ik hoop van harte dat dat met de Chardonnay van D’Arenberg gelukt is.
En ík moet nog werken aan mijn parate wijn-spijskennis én natuurlijk het assortiment goed leren kennen. Daar valt of staat alles mee!

Tot slot kan ik het niet laten nog even de mevrouw te noemen die zeker wist dat ze geen fles zonder ziel wilde. Want flessen zonder ziel, die bevatten alleen maar hoofdpijnwijn, zo wist ze te vertellen. Gelukkig had ik haar net een keurige Bordeaux van rond een tientje aangeraden, met stevige ziel. Heel even probeerde ik tegen te werpen dat dat toch al lang niet meer gold. Maar ze was niet te overtuigen. Ik liet het maar zo; met zo iemand ga je gewoon niet in discussie, dan roep je al je diplomatieke vaardigheden naar boven.

(Oogst)bericht uit Mercurey - 2

Op Twitter en in de mailbox vliegen de oogstberichten me om de oren. Over de oogst in de Penedes schreef ik al eerder, en later deze week volgt meer. Uit de Bourgogne, waar de Nederlanders Roelof en Marlon bezig zijn Domaine de la Monette op te bouwen, kreeg ik het volgende uiterst spannende bericht, uit de eerste hand!

“Dinsdag 15 september 2009: We zitten hier uit te hijgen van de oogst! De afgelopen weken zijn vooral opgegaan aan oogstvoorbereiding: laatste dingetjes corrigeren in de wijngaard, twee maal per week rijpheidsanalyses, en vooral: leveranciers achter de vodden zitten. Vrijdag 4 september zijn de laatste cuves geleverd.

Vorige week zijn we begonnen met meehelpen op een bevriend domein, waarmee we een groot deel van de oogstploeg gedeeld hebben. Na analyse van de rijpheid van diverse percelen hadden we besloten bij hen te beginnen, en bij ons te eindigen. Afgelopen vrijdagmiddag (11 september) zijn we dan uiteindelijk begonnen, met een heel kleine equipe van slechts 15 man. We hadden moeite om de plukkers op snelheid te krijgen. Vrijdagmiddag-vermoeidheid, een iets andere werkwijze bij ons en een groot perceel deden de moed in de schoenen zinken bij de plukkers. Zelf hadden we wat moeite om het juiste ritme te vinden tussen de plukploeg en de ploeg in de cuverie. Daar stonden zes man voor het aannamen van de kistjes, de sorteertafel, en het verwerken van de gesorteerde oogst met de ontsteler (egrappoir) en de pomp.

Zaterdag ging het een stuk beter met een grote ploeg van 26 man, een goed ritme en nog steeds prima weer. Zondag hebben we een lange ochtend doorgewerkt, tot bijna 13:00 uur, maar toen was het dan ook gebeurd. Beide dagen heeft Marlon zich druk gemaakt met de voedselvoorziening en de papierwinkel (aanmelden bij de verzekering, uitdraaien van loonstroken etc...).

Uiteindelijk hebben we van ons perceel Mercurey van 1.3 hectare, dat onderverdeeld is in vier verschillende blokken, twee verschillende cuvées gemaakt. We vinifiëren ze apart, en als dat voldoende onderscheid oplevert, brengen we ze ook apart op de markt. Daarnaast hebben we een kleine cuvée Bourgogne rouge, die zo mogelijk nog mooier is dan de Mercurey.

Onze oenoloog is over de kwaliteit zeer te spreken: we hebben uiteindelijk (mazzel!) geoogst op het optimale moment, ultra-rijp maar niet overrijp. Er is veel suiker (chaptaliseren zal zeker niet nodig zijn), maar de zuurgraad is ook behoorlijk aanwezig.
De smaak is loepzuiver, onder doordat we rigoreus getrieerd hebben. En tenslotte is het volume boven verwachting - maar binnen de wettelijke limieten. Kortom, we zijn behoorlijk opgetogen. De meeste collega's overigens ook, ze hebben het over de beste oogst in 25 jaar. Wat je noemt met je neus in de boter vallen!

Tot vanochtend heb ik de drie verschillende cuves ultra-koud gehouden, tussen 8 en 11 graden. Doel van dit ‘koud weken’ is de kleur- en geurextractie al flink op gang te brengen. En dat lukt: het sap is zelfs na toevoegen van zwavel nu al flink rood.Vanochtend (woensdag 15 september) heb ik de koeling afgezet, zodat de gisten langzaam maar zeker aan het werk kunnen. Twee maal per dag doe ik een remontage (het rondpompen van het sap met als doel de bovenop drijvende velletjes flink nat te houden). Het met de voeten treden gaan we niet doen: in een rijp jaar als dit zou dat mogelijk tot wijn met te veel tannine kunnen leiden.

Inmiddels zijn we ook begonnen met het inrichten van de vatenkelder. De meeste vaten (een mix van nieuwe en reeds gebruikte) zijn gearriveerd, de laatste gaan we overmorgen ophalen op Domaine d'Angerville in Volnay.

Om een lang verhaal kort te maken, we zitten er nu echt middenin en hebben de tijd van ons leven - het is allemaal hardstikke spannend, en bereleuk zeker nu het ook nog lijkt te lukken.”

Nederlandse bubbels

Wat een verrassing: er bestaan ook Nederlandse bubbels! Tijdens mijn bezoek aan Bubbles on the Beach maakte ik kennis met de Parel 2008 van de Reestlandhoeve, uit Balkbrug. Daarmee is het gelijk de meest noordelijke Nederlandse wijn die ik geproefd heb: Balkbrug ligt op de grens van Overijssel en Drenthe!

De Parel 2008 bleek een heerlijk sappig en fruitig glas wijn, dat ik al mijn gasten, wijnkenner of niet, met veel plezier zou voorzetten. Terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af waarom ik eigenlijk nog geen doosje gekocht heb. Het is de perfecte toostwijn, geeft natuurlijk geweldig cadeau aan buitenlandse (en binnenlandse) vrienden én je kunt er een goed verhaal bij vertellen.

Parel 2008 wordt gemaakt van regentdruiven, een van de nieuwe rassen die het in Nederland zo goed doen. Om een roze kleurtje te geven, mogen de schilletjes van de regent heel kort meeweken in de most. Daarna worden sap en schillen gescheiden en mag de wijn verder vergisten. Eenmaal uitgegist wordt koolzuurgas in de wijn gebracht bij een sektkellerei aan de Moezel, in Duitsland.

Ik sprak op Bubbles aan de Beach met Wilma Huisman (links op de foto), die mij enthousiast van alles uitlegde over de Reestlandhoeve. Hoe ze begonnen met het idee om als eerste op de kaart van de Librije te staan. Hoe dat ook gelukt is. Over het gemengde boerenbedrijf van Wilma en echtgenoot John dat sinds 2003 steeds meer uitbreidde met wijnstokken. Over alle activiteiten die ze op de hoeve organiseren: wijnwandelpad, proeverijen, kunstexposities, wijngaarddag etc… Het was dat ik de trein wilde gaan halen, anders had ik nog uren door kunnen praten met deze enthousiaste Nederlandse wijnproducente, die ook nog eens volledig biologisch werkt.
De Reestlandhoeve heeft een uitgebreide website en is opgenomen in het prachtige boek Nederland Nieuw Wijnland, waarover binnenkort meer.

P.S. In dat boek las ik ook dat er al een oudere producent van mousserende wijnen in Nederland is, Wijngoed Fromberg in Limburg.

Geproefd: cava van Giro Ribot

Het afgelopen jaar heb ik diverse uitstekende cavahuizen leren kennen en zoals het er naar uitziet zal ik er nog wel een paar leren kennen. Een van die huizen is Giro Ribot, geïmporteerd door Mireia’s Import.

Ik leerde de wijnen kennen op Wine Professional, en hernieuwde de kennismaking op Bubbles on the Beach. Vijf verschillende wijnen mocht ik daar proeven van Giro Ribot, allemaal even aangenaam en fris. Het leuke van zo’n proeverij waar je alle cava’s van een huis op een rij hebt, is dat je de verschillen kunt proeven. Zo was mijn absolute favoriet de Brut Nature Gran Reserva 2003, gemaakt van macabeo, xarel.lo en parellada. Een fruitige wijn, heel dorstlessend, vol en mineraal. In de geur en smaak meende ik zelfs iets van zwarte bessen te herkennen.

Ook de Tendencias, Extra Brut 2008, van dezelfde druivenrassen drink ik graag nog eens met vrienden. Dit was ook de wijn (van een andere jaargang dan) die op Champagne aan Zee 2007 in de prijzen viel.

Voor een rosé cava van trepat noir mag je me ook wel uitnodigingen op je feest! Ik proefde Brut Rosé 2007, heerlijk!

Dan waren er nog de Brut Reserva 2007 en tot slot de Avantgarde 2007, waaraan 25% chardonnay toegevoegd is. Zet je deze naast een cava zonder chardonnay, valt vooral op dat hij meer body heeft, licht naar vanille (van de houtrijping) geurt, maar ook minder dorstlessend is. Reden waarom ik opnieuw kies voor de cava’s zonder chardonnay, hoe goed de laatste meestal ook zijn.

Giro Ribot is een grote speler onder de kleinere huizen. Jaarlijks komen 2.5 miljoen flessen op de markt. Het bedrijf is onderdeel geweest van de Remy Cointreau groep en nog steeds in familiebezit. Naast cava worden ook stille wijnen geproduceerd. Oogsten gebeurt handmatig, waarna de druiven vlot naar de ondergrondse wijnkelder vervoerd worden. Kelderapparatuur en tanks zijn uiterst modern, evenals de bottellijnen en de stabilisatieapparatuur.
Lagering op fles is tussen de 18 en de 48 maanden, afhankelijk van het type cava dat geproduceerd wordt. Het ‘schudden’ van de flessen, de remuage’, vindt voornamelijk plaats in gyropaletten.

Giro Ribot is binnenkort nog beter verkrijgbaar in Nederland, als Mireia’s Import een webwinkel zal openen. Meer informatie over de verkrijgbaarheid op Cava.nl.

Foto: Mireia en Carolina, importeurs van Giro Ribot in Nederland.

Kunstkookboek Artacucina 2

Tussen de stapels kook- en eetboeken op Manuscripta was er één wel heel bijzondere: Artecucina 2, Aan tafel met Galerie Artacasa. In dit kunstkookboek staan kleurige en vrolijke kunstwerken van kunstenaars die exposeren bij galerie Artecasa in Amsterdam. Ieder kunstwerk gaat vergezeld van een recept, voorzien van een korte toelichting waarom dit recept bij dit kunstwerk is gekozen.

Het resultaat is een heerlijk bladerboek dat uitnodigt om de keuken in de gaan. En misschien ook nog eens een kunstwerk te gaan kopen! Gelukkig is er op sommige kunstwerken zelfs wijn in glas of fles te zien, zodat ik dit leuke en originele boek ook op Wijnkronieken kan bespreken. Achterin zijn handige indices opgenomen en vind je een afbeelding van ieder recept.

Artacucina 2. Aan tafel met Galerie Artacasa
Wiebke van der Scheer en Margré Mijer
ISBN: 9789055946853, prijs € 19,95

Biodynamische wijnen

Biodynamische wijnen, hoe smaakt dat dan? Tijdens de recente bijeenkomst van de groep La Renaissance des Appellations, op 31 augustus in Amsterdam, konden biologische en biodynamische wijnen geproefd worden van een kleine zestig producenten, allen lid van de groep.
Zonder vergelijkingsmateriaal bij de hand – wijnen die niet van biologische of biodynamische herkomst zijn – is wat mij betreft niet te zeggen of die wijnen nu anders smaken. En van ‘betere wijnen’ kun je al helemaal niet spreken. Dat geeft Nicolas Joly zelf ook toe.

Een eventueel smaakverschil kan bijvoorbeeld al niet zitten in het al dan niet gebruik van zwavel of kopersulfaat: in de biologische en biodynamische wijnbouw wordt zwavel voor de houdbaarheid gebruikt, evenals kopersulfaat om de wijnstokken te beschermen tegen valse en echte meeldauw. De hoeveelheden die gebruikt worden zijn echter wel tot een minimum beperkt. De wijn van de groep moeten dus gewoon op eigen merites beoordeeld worden. Ook hier komt het gewoon neer op lekker of niet lekker, wat mij betreft!

Languedoc en Catalonië
Ik proefde wijnen van Domaine La Tribale uit de Languedoc, een biologische producent. Allen goedgemaakte wijnen, zowel de witte als de rode. Fris, veel sappig fruit, prima wijnen voor nette prijzen (importeur A2Vins, Utrecht).
Van Albet i Noya (Catalonië) kende ik al de cava, maar ook de stille wijnen bleken de moeite waard. De producent werkt biologisch sinds 1979. Ik proefde een Tempranillo 2007 zonder houtopvoeding, erg fris en kruidig, en een mooie Xarel.lo 2008 van oude stokken.

Burgenland
Van het Oostenrijkse bedrijf Meinklang proefde ik een Grüner Veltliner, een Grauburgunder, een Sankt Laurent mét en een Sankt Laurent zonder houtopvoeding. Beide laatste wijnen vond ik erg mooi, met vooral heel veel fruit! Ze zijn de moeite waard om nog eens te proberen. Meinklang heeft biodynamische wijngaarden sinds 2005, met Angus-koeien voor de mest en boomgaarden voor de diversiteit. Het bedrijf ligt vlak bij de Neusiedlersee, op de Pannonische vlakte.

Nog wel even apart om te vertellen zijn de opslagtanks in de vorm van een betonnen ei die Meinklang recent in gebruik nam. Ik zag dergelijke eieren al eens op Chateau Giscours, tijdens de Bordeaux-reis van de Wijnacademie.
De nieuwe methode wordt bij Meinklang ‘Konkret’ genoemd, wat staat voor de betonnen (concrete in het Engels) eieren van 9 hl. inhoud. De ovale vorm heeft vele positieve eigenschappen, zo wordt beweerd. Bovendien laat het beton door de fijne poriën een gecontroleerde hoeveelheid zuurstof toe. Wijnen die 12 maanden in zo’n ei hebben gerijpt, ontwikkelen een stevig, stabiel karakter, waar de eigenschappen van de druif goed in naar voren komen, aldus de informatie op de website van Meinklang.

Loire
En uiteraard proefde ik een paar wijnen van Nicolas Joly zelf. Joly bezit Château de la Roche aux Moines, in Savennières en is bovendien eigenaar van appellation Coulée de Serrant (7 hectare). Het bedrijf beschikt net als Meinklang over eigen koeien voor de mest, over schapen om de graslanden kort te houden en er wordt geploegd met paarden. In de kelder wordt het meeste aan de natuur overgelaten: alleen de droesem wordt af en toe omgeroerd en er wordt licht vooraf gefilterd.

De wijnen van alleen chenin blanc moeten uren van te voren geopend worden, maar schijnen wel dagen goed te blijven en zelfs beter te worden naarmate ze wat langer open staan.
Ik proefde een Coulée de Serrant 2006 en 2007, en vond het zeer intrigerende wijnen. Wijnen om over na te denken, aandachtig te proeven en misschien zelfs wel bij het haardvuur te nuttigen. Beide waren zeer aromatisch, met geuren van honing en hooi; meer chenin blanc dan ik ooit geproefd heb. Geen wijnen voor alledag!

Na deze eerste wat oppervlakkige kennismaking met de biodynamie hoop ik er in de toekomst meer van te proeven en te leren. Er wordt veel met de termen ‘biologisch’ en ‘biodynamisch’ gespeeld in de wijnwereld, zonder dat altijd duidelijk wordt wat precies bedoeld wordt of wat de meerwaarde is. Wat mij betreft loont het de moeite er eens wat meer tijd in te steken. En dat zal ik gaan doen.

European Wine Bloggers Conference

Zijn ze er nog, Nederlandse wijnbloggers? Volgens mij wel! Misschien is dit dan iets voor jou: de European Wine Bloggers Conference in Lissabon in oktober van dit jaar.
Voor de tweede maal wordt deze bijeenkomst georganiseerd, onder andere door Catavino.

Het programma biedt workshops, lunches, een diner met wijnen van de Douro boys, een bezoek aan een Portugees wijngebied, en dat alles voor slechts € 95 euro (exclusief reis en verblijf). Kijk op de website voor meer informatie over het programma en de kosten.
Zelf zal ik dit jaar niet gaan, maar hoop volgend jaar zeker van de partij te zijn.

Veel plezier, en laat me even weten als je gaat.

Harvesting cava grapes

In a series on cava, I cannot omit the harvest! And harvesting cava-grapes has started this week in the Penedes, with the chardonnay.

From Can Sadurni, in the village of Begues, 15 kilometer from Barcelona, I got a message from Barbara Siemianiuk, export manager at Montau de Sadurni. The Sadurni family has lived and worked at Can Sadurni from the 15th century, and produces traditional, quality oriented cavas and still wines. Barbara told me about the harvest and send me some pictures as well.

About the chardonnay, she writes (also on her blog): “We seek a good balance of sugar and color, and harvest the chardonnay when the skin is thin and the concentration of sugar and acidity at its best.

We have good expectations for this vintage due to optimum climatic conditions. We had a sunny spring with sufficient moisture and a long, dry summer. Factors that favor a slow ripening and elaborate flavors in the grape skin, which will be reflected in the quality of the wine later on.”



Next week, the xarel.lo will be harvested. I will come back on Montau Sadurní then and of course will also introduce the cava’s.



Photos: Montau de Sadurni

Wijnboekenoogst – Manuscripta 2009

Tot vijftien titels ben ik net gekomen. 'Slechts' vijftien nieuwe wijntitels dit najaar, waarvan vier koopgidsen, een bluffersgids, een gidsje langs Nederlandse wijngaarden en twee naslagwerken.

Eerlijk gezegd ben ik een beetje teleurgesteld over de oogst aan leuke wijnboeken gisteren op Manuscripta. Gelukkig zijn er wel diverse titels die de moeite waard zijn, maar waar blijven toch die leuke, spannende, wijnboeken? Aan kook- en eetboeken geen gebrek. Iedere uitgever lijkt wel een titel in dit genre te hebben. Collega Edith zal er een forse kluif aan hebben ze dit najaar allemaal te beschrijven. Een voorproefje gaf ze vast op koken.blog.nl (De overvloed aan culinaire titels komt ook omdat het thema van de Kinderboekenweek dit jaar ‘Eten’ is. Jammer dat het Spaanse kinderboek over een jaar in de wijngaard nog niet is vertaald!)

Biografie Veuve Clicquot
Waar ik me zelf nog het meest op verheug is de biografie van De weduwe Clicquot, geschreven door cultuurhistorica Tilar Mazzeo. Het werd vertaald uit het Engels en verschijnt in november bij Artemis & Co. Heerlijk, dit soort inkijkjes in het leven van een wijnpersoonlijkheid.
Ook naar het eerste nummer van WineLife, ‘het eerste glossy lifstylemagazine voor wijnliefhebbers’, uitgegeven door Dutch Media Uitgevers, kijk ik uit. Als het goed is, ligt het eind september in de winkels.

Dan is er de Nederlandse vertaling van Jancis Robinson's The Oxford Companion to Wine, waar lang aan gewerkt is maar die nu in november eindelijk bij het Spectrum verschijnt. Dat naslagwerk mag in geen boekenkast van een wijnliefhebber ontbreken! In dezelfde categorie valt Hugh Johnson's Wijngids 2010, die ook bij het Spectrum verschijnt.

BNN-Verslaggever en presentator Filemon Wesselink verdiepte zich na de drugs nu in de wijn: Spugen of slikken. Opnieuw natuurlijk als ervaringsdeskundige ;-) Het verschijnt in december bij Prometheus.
Een andere beroemdheid, Ilja Gort, komt in november met een nieuwe titel, Slurp. Eten, drinken en zelf wijn kopen in Frankrijk, dit keer bij A.W. Bruna Uitgevers B.V.

Naast het recent verschenen Nederland Nieuw Wijnland, van TerraLannoo, besteedt ook de ANWB aandacht aan Nederlandse wijngaarden. In het gidsje Boer zoekt vrouw, Reisgids Platteland is een hoofdstuk gewijd aan Nederlands wijntoerisme. Het gidsje verschijnt in oktober.

Koopgidsen
Rest ons nog de gidsen. Reeds verschenen bij Fontaine & Noë is een Bluffersgids Wijn, evenals één over Whisky.
Harold Hamersma en het Spectrum brengen die jaar niet één maar twee koopgidsen: een Wijnalmanak voor onder de € 5 en een Wijnalmanak voor wijnen tussen de € 5 en de € 10. De feestelijke presentatie is eind september. Hamersma komt ook nog met de Wijnscheurkalender 2010.

Ook Nicolaas Klei schreef weer zijn jaarlijkse gids, Superwijngids 2010. Deze verschijnt pas in november. Bovendien kan er een IPhone-applicatie bij gekocht worden. Daarnaast publiceert Klei, eveneens bij Podium, een boekje getiteld Van druif tot dronk (oktober). Klei was gisteren tevens aanwezig om zijn boek door middel van een proeverij te promoten.


Boekpromotie
Tot slot kunnen we een tweede boek van Cuno van ’t Hoff tegemoet zien. Cuno 2010 verschijnt medio oktober, De handige sms-codes zijn vervangen door een gratis IPhone applicatie. Ook Van ’t Hoff was aanwezig op Manuscripta. In de keuken van Iens presenteerde hij twee goede wijnen uit zijn nieuwe boekje. Vooral de Portugese Quinta de Pancas (Gall&Gall, € 5,99) kon me wel bekoren. Van ’t Hoff werkte bovendien mee aan een nieuw boek van Matt Skinner (gegevens onbekend).

Nicolas Joly in Nederland

Er zijn van die dingen die intrigeren en boeien zonder dat je precies weet wat het is. Een van die dingen is biologisch-dynamische wijn.

Over Nicolas Joly, de grote voorvechter van biodynamie in de wijnbouw, had ik wel gehoord, maar wat hij precies uitdroeg stond me niet helder voor de geest. In de tv-serie van de BBC uit de jaren ’80, waarin Jancis Robinson de wereld rondreist om allerhande wijngebieden te bezoeken, had ik kennisgemaakt met Lalou Bize-Leroy, wijnmaakster in de Bourgogne. Ik had de film Kissed by the Grape gezien en Alvaro Espinoza aan het woord gehoord, die koehoorns in de grond graaft voor een beter resultaat. Maar me in biologisch-dynamische wijnbouw verdiept, nee, dat had ik nog niet.

Maandag 31 augustus organiseerde Proefschrift een bijeenkomst rondom de groep La Renaissance des Appellations in de Amsterdamse Olofskapel. Er waren biologische en biologisch-dynamische wijnen van tientallen wijnmakers uit de groep te proeven én Nicolas Joly, wijnbouwer in en eigenaar van de appellation Coulée de Serrant (Loire, chenin blanc) hield een voordracht. Dus op naar Amsterdam op die maandagmorgen.

Kerkdienst
Het zou hoogmoedig van mij zijn te pretenderen dat ik alles wat Joly heeft verteld ook echt heb begrepen. Alles wat ik hier straks over de lezing probeer weer te geven, zal dan ook maar een stukje van het grotere geheel zijn. Een geheel dat ik wel aanvoel, maar zelf niet in woorden kan vatten. Joly heeft me echter wel van het feit overtuigd dat het anders moet. Dat de huidige grootschalige aanpak van de wijnbouw tot drinkbare en prettige wijnen kan leiden, maar dat we er de aarde ernstig mee te kort doen, om uiteindelijk aan het kortste eind te trekken.
Joly is een boeiend verteller die de aandacht van zijn gehoor makkelijk een uur weet vast te houden; er is aan hem een uitstekend predikant verloren gegaan. Een kennis noemde zijn lezing na afloop dan ook een kerkdienst ;-)

Onkruidverdelgers
Het is allemaal mis gegaan bij gebruik van de eerste onkruidverdelgers, aldus Joly. De eerste jaren reageert de wijngaard er goed op, en ziet alles er prima uit. Maar na een jaar of zeven gebruik van herbiciden blijkt dat alle leven in de bodem gedood is en dat er kunstmest toegevoegd moet worden om de planten er weer bovenop te helpen. Kunstmest bestaat uit zouten, waardoor de planten meer willen drinken en teveel water aan de bodem onttrekken. Bovendien put het de planten uit. Die moeten dan weer opgepept worden met allerhande chemisch plantmedicijn, dat het sap van plant en vrucht vergiftigt.

Deze hele cyclus is overbodig volgens Joly: laat zon, wind en bodem hun werk doen, en de planten herstellen na een aantal jaren vanzelf. De Oostenrijkse producent Meinklang is daar een goed voorbeeld van.
De biodynamie houdt zich vooral bezig met de krachten die enerzijds vanuit de bodem en anderzijds vanuit de lucht op de planten werken. Zwaartekracht en zonlicht zijn de bepalende factoren voor een gezonde plant, zoals ik het heb begrepen. Van belang voor een gezonde wijngaard zijn ook de omringende energieniveau’s, die mede worden bepaald door de omgeving. Een wijngaard staat nooit alleen: boomgaarden, weiden met koeien, ruige stukken bos, alles heeft een invloed. Sterk verstorend voor de energieniveau’s zijn bovendien de enorme hoeveelheid radiogolven, van mobieltjes, radio, satellieten etc…

Terroir
In verband met terroir zei Joly: ‘Terroir is soil and climate linked by the vine’. Ofwel: een gezonde wijnstok drukt in zijn opbrengst (wijn) altijd de invloed uit die de bodem en het klimaat op hem hebben. Biodynamische wijnbouw is daarmee ook niet iets dat je zomaar doet. Je kunt niet zeggen: ik ga biodynamisch werken, zonder daarbij de omgeving, de bodem en alles wat ermee samenhangt erbij te betrekken. Biodynamische wijnbouw op een stuk land dat eigenlijk alleen geschikt is voor bieten heeft geen enkele zin.

Uiteraard kan ik nog wel een poosje doorgaan over deze lezing te schrijven. Feit is dat het me geïntrigeerd heeft, dat ik het nog lang niet helemaal snap en dat er nog veel vragen zijn. Die bleken ook wel uit de vragen aan het eind van de lezing. Joly’s antwoorden op sommige van die vragen overtuigden bovendien niet altijd. Maar het boeit me wel; ik heb ter plekke een boek van Joly aangeschaft, het laten signeren en zal het snel gaan lezen.

Uiteraard komt het vervolgens ook aan op de wijnen zelf. In een volgende stuk ga ik daar nog kort op in.

Geproefd: Gaillac Perlé 2008

Eigenlijk zijn dat de leukste flessen: de flessen wijn die vrienden, kennissen of collega’s voor je meenemen uit hun vakantiegebied, omdat ze er zelf zo van hebben genoten. En helemaal natuurlijk als ze ook nog eens totaal onbekend én lekker zijn.

Mijn oud-collega Inez bracht recent een flesje Gaillac Perlé voor me mee, van haar vakantieadres in de Dordogne. Het gebied kende ik alleen van naam, wijnen ervan had ik nog nooit gedronken.
De Gaillac ligt westelijk van Albi, noordoostelijk van Toulouse, in het zuidwesten van Frankrijk. Het is een gebied met een zeer oude wijngeschiedenis die teruggaat tot de eerste eeuw van onze jaartelling. Vanaf de 12e eeuw is ook export uit het gebied bekend. Misschien werd er wel eerder wijn uit Gaillac geëxporteerd dan uit Bordeaux. In het verleden waren dat vaak zoete wijnen (net als heel veel wijnen in vorige eeuwen), reden waarom de export in de loop van de 19e eeuw een flinke deuk kreeg. Na WO II namen een aantal vooruitstrevende producenten echter het initiatief tot een nieuwe start, die heeft geresulteerd in een aardige range droge, zoete én mousserende wijnen. Veel wijn wordt ter plekke geconsumeerd, waarbij de vele toeristen in de aangrenzende Dordogne ongetwijfeld een handje helpen.

Een creatie uit de tijd van die nieuwe start is ook de Gaillac Perlé, ‘uitgevonden’ in 1957 door de Cave de la Bastide de Lévis, een coöperatie en een van de betere producenten van het gebied. Vooral op het gebied van de inheemse druivenrassen mauzac en len de l’el (loin de l’oeil) heeft deze cave een goede naam.

De Gaillac Perlé Esprit de la Bastide 2008 die ik van Inez kreeg is een wijn van deze coöperatie en gemaakt van bovengenoemde druivenrassen aangevuld met sauvignon blanc. Het levert een heerlijk frisse, lichte, naar appeltjes geurende wijn, met slechts 12% alcohol, die je zou kunnen drinken van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Een 24/7 wijn, eigenlijk. De bubbels zijn alleen waar te nemen als je de wijn in je glas uitschenkt, en geven een subtiele, prettige frisheid.
Er worden jaarlijke een miljoen flessen Gaillac Perlé door de coöperatie geproduceerd. Bovendien kreeg de wijn in 2004 een plaatsje in de Guide Hachette van dat jaar.

Dank je Inez, voor deze leuke fles! We hebben hem met plezier leeg gedronken. En hopen zeker eens naar de Gaillac af te reizen voor meer Perlé.

De nieuwe Languedoc-Roussillon

“Wij hebben besloten om met elkaar de Languedoc-Roussillon, de grootste wijnstreek van Frankrijk, wereldwijd tot een toonaangevende en rendabele speler op de wijnmarkt te maken”. Aldus Bernard Devic, president van InterSud de France, de organisatie achter de promotie van de wijnen uit de Languedoc-Roussillon.
En dat zullen we weten ook. Alles wordt er aan gedaan de wijnen van het gebied onder de aandacht te brengen. Zo is er een nieuw overkoepelend ‘merk’, Sud de France, waaronder veel van de wijnen gepromoot worden. Eén stijl of kenmerk hebben de wijnen niet, het kan om wit, rood en rosé gaan, droog, zoet of mousserend, vin de pays of aoc. Of dat de consument nu echt helpt....

De wijnen uit het zuiden hebben een fors aandeel op de Nederlandse markt: het aanbod Franse wijnen voor thuisconsumptie in Nederland bestaat voor ongeveer 50% uit Vins de Pays, waarvan de Vins de Pays d’Oc (die ook onder Sud de France vallen) het leeuwendeel vormen. Het zijn vaak moderne wijnen, die als ‘cépagewijnen’ duidelijk herkenbaar zouden zijn voor de consument.

De 100 beste
Met dergelijke cépagewijnen – bedoeld zijn hier wijnen van één of meerdere druivenrassen waarbij die rassen ook op het etiket vermeld staan - maakte ik recent nog weer eens kennis in het kader van de uitgebreide promotie van de 100 beste Vins de Pays d’Oc in Nederland. Deze 100 werden gekozen door een proefpanel jonge vinologen en gepubliceerd in een gratis boekje. Proefgroepgenote Marianne zat in het proefpanel, dus voor mij was het extra leuk een paar weken geleden enkele van de wijnen uit dat boekje thuisgestuurd te krijgen.

We hebben de vier toegestuurde wijnen aandachtig geproefd, gecombineerd bij het eten en bediscussieerd. Ik zou geen van de vier wijnen omschrijven als ‘typisch’ voor de Languedoc-Roussillon. Tenminste, de Languedoc-Roussillon van de wijnopleidingen en de wijnboeken. Daarin leren we nog dat er vooral grenache, syrah, mourvèdre en carignan voor rood groeit, en grenache blanc, vermentino en nog vele andere rassen voor wit.
Deze proefflessen waren echter van malbec, chardonnay/viognier, sauvignon blanc en cabernet sauvignon/petit verdot/syrah. Met uitzondering van syrah niet echt druivenrassen die vanouds ‘thuishoren’ in de Languedoc-Roussillon. Dat is echter een discussie die ik hier niet wil uitspinnen. Bovendien moet ik zelf mijn mening daar nog verder over vormen.

Vier geproefde wijnen
Laat ik de vier wijnen gewoon beoordelen op hun kwaliteiten. Gelukkig waren die volop aanwezig, die kwaliteiten. We dronken:

After Be Fore Sauvignon Blanc 2008 van Les Vignerons de Cers Portiragnes, bij de mosselen met room en kaas. Absoluut geen slechte combinatie: een heerlijke frisse wijn, met prima zuren, mooie aroma’s en veel fruit. (tussen € 3 en € 5)

Les Hauts de Médian Chardonnay/Viognier 2008 van Preignes Les Vieux, bij een rijstsalade met venkel, noten, kaas en paprika. Een aromatische wijn, waarin de perzik en de abrikoosaroma’s van de viognier het glas uit denderden. Een erg aanwezige wijn, maar bij de venkel toch lekker drinkbaar. (tussen € 5 en € 7)

Malbec 2008 van Domaine de la Ferrandière, bij de taco’s met gekruid gehakt en kidneybonen. Erg malbec, erg veel fruit, soepele en prettige wijn. (nog niet in Nederland).

Domaine de Nizas Reserve 2005, bij de bbq met spiezen van varkensvlees met spek, brood en een salade. De beste wijn van de vier, wel een beetje een krachtpatser. Mooie aroma’s, soepel en fruitig in de smaak, maar géén doordrinkwijn, zoals in het boekje De 100 beste Vins de Pays d’Oc staat. Gemaakt dus van cabernet sauvignon/petit verdot/syrah. (tussen € 7 en € 10)

De balans opmakend kom ik tot een positief resultaat. Het zijn geen klassieke AOC-wijnen, ze ‘horen’ dan misschien niet in de Languedoc-Roussillon zoals ik dat nog geleerd heb, maar ze waren wel goed gemaakt en uiterst drinkbaar. Een gebied om in de gaten te houden, dat Languedoc-Roussillon.

De valkuil van kwaliteit

De teleurstelling is nog steeds groot, de verontwaardiging ebt langzaam weg. Gisteren stond op het proefexamen van de Wijnacademie een wijn die ik fout beoordeeld heb. Nou ja, één, ik had er vier fout, maar over die ene wil ik het hebben.
Pas vanmorgen begreep ik wat ik eigenlijk fout gedaan had. Tot die tijd had ik me vooral opgewonden over de slechte kwaliteit van de voorgezette wijn in glas 12.
Maar dankzij een opmerking van Nico realiseerde ik me dat ik me had laten leiden door kwaliteit, en niet door het totaalpakket aan zogenaamde organoleptische kenmerken. Simpel gezegd: alle kenmerken op gebied van kleur, geur en smaak die maken dat een wijn herkenbaar is als een wijn van een bepaald jaartal, van een bepaald druivenras, uit een bepaald gebied. Kwalitatief beoordelen op proefexamens, dat moet je dus nooit doen. Dat blijkt.

Het ging om een AC Banyuls gisteren, uit 2007. Als antwoord kon ingevuld worden een port (neeeeee), een AC Rasteau of een AC Banyuls. Ik koos de AC Rasteau, een zoete wijn uit de Rhônestreek waarbij de gisting gestopt is met alcohol, net als bij de Banyuls overigens. Evenals voor Banyuls worden voor Rasteau rode, zuidelijke druivenrassen gebruikt. Maar van de Rasteau stond een 2005 op de lijst, en van Banyuls een 2007. En daar ging ik de mist in.

Die Banyuls was namelijk alles wat ik NIET van een Banyuls verwachtte. Vies, vies en nog eens vies; gewoon afkooksel van bramenjam met een alcoholisch sausje. Dat was zo in tegenstelling met de verschillende flessen Banyuls die ik vorig jaar heb gedronken, ter plekke in de Roussillon en hier thuis, dat ik totaal vergat op het jaartal te letten. In mijn beleving kon dit gewoon geen Banyuls zijn. Die man in het stalletje langs de weg verkocht nog betere Banyuls….

Maar helaas, de wijn in het glas was zo knal donkerpaars dat het eigenlijk alleen maar een jonge wijn kon zijn. Een Banyuls Rimage, zoals dat heet. Ik was niet in de val getrapt dat een Banyuls geoxideerd moet zijn, zoals ik om mij heen hoorde roepen na afloop. Banyuls Rimage is niet geoxideerd, maar gewoon een jonge rode wijn die wat op ruby port lijkt.

Van een Rasteau had ik de smaak niet zo paraat – ik dronk hem denk ik een jaar of zeven geleden voor het laatst. Dus koos ik maar voor Rasteau als antwoord. Een Rasteau 2005 is echter te oud om diepdonkerpaars te zijn, en zou misschien zelfs al wat ouderingsverschijnselen vertonen. En dus had ik Banyuls moeten kiezen. Vieze Banyuls weliswaar, maar echt Banyuls.

Die les vergeet ik in ieder geval niet. Het zal van pas komen, want ik vrees dat de Wijnacademie mij begin 2010 weer op het examen zal zien.