In de Pfalzer kelders

Een langgekoesterde wens ging afgelopen week in vervulling: rondkijken in een wijngebied in het najaar! De oogst was weliswaar voorbij in de noordelijke Pfalz, maar voor de opmerkzame bezoeker was er nog genoeg te zien.
Vanuit het beroemde dorpje Forst, langs de Deutsche Weinstrasse, maakte een groepje wandel- en wijnliefhebbers van zondag 25 tot en met woensdag 29 oktober dagelijks een stevige wandeling door de wijngaarden, de bossen en de bergen. Rond 16.00 uur schoven we meestal aan bij een proeverij op een gastvrij Weingut, waarna rond 19.00 uur een voedzame maaltijd, uiteraard met wijn, volgde. Deze prachtige reis werd georganiseerd door Jeanet Bruining’s Wijnwandeltochten, al twintig jaar actief op dit gebied.

En wat zagen we dan zoal, van een wijngebied in werking? Wel, eigenlijk was één van de eerste dingen die opvielen bij aankomst in Forst, de geur! Een krachtige, zurige lucht van gistende most. Je rook het overal in de straten, komend vanuit de wijnkelders, maar ook bij het stalletje met neue Wein (die ik helaas niet heb geproefd. Gewoon geen tijd voor gehad.) En natuurlijk hing de geur op het erf van bijvoorbeeld Weingut Lucashof, waar het grootste deel van de groep overnachtte.


Een ander opvallend aspect waren de alomtegenwoordige fruitvliegen! Vanwege het zeer zachte weer zaten ze overal. Wolken fruitvliegen rondom de houten vaten van Weingut Georg Mosbachter en fruitvliegen rondom ons glas in de Weinstube van Acham-Magin, waar papieren servetten de wijn dan maar moesten beschermen. Ook fruitvliegen in de sfeervolle overdekte hof van Steigelmann in Gimmeldingen, waar we genoten van een heerlijk glas Portugieser van 60 jaar oude stokken. Levensgevaarlijk natuurlijk, die beestjes, want de wijnboeren moeten wel zorgen dat ze de gistende most niet infecteren. Watersloten goed controleren dus!

Die watersloten, dat was een ander duidelijk teken dat er gewerkt werd! Ze zaten op de barriques van Dr. Bürklin-Wolf, waarin de pinot noir begonnen was aan de malolactische gisting, maar ook op de grote houten foeders met riesling bij hetzelfde huis. In die foeders heeft de Riesling nog maar net zijn alcoholische gisting afgerond. Koeling van de houten vaten verhindert dat ook de malolactische, of melkzure gisting intreed.


Barriques ook bij Weingut Gabel, maar dan nog in het plastic! Drie stuks waren er die ochtend afgeleverd vanuit de Bourgogne. Ze zullen dienen voor een rode wijn-project van zoon Oliver, die een wijnbouwopleiding volgt, maar van vader Wolfgang al de ruimte krijgt om te experimenteren. Verder wordt bij Gabel zuiver en alleen met roestvrijstalen tanks gewerkt.

In de kelder van Gabel ook een grote open bak met zuiver en alleen schilletjes, om te laten verstoken tot Trester, het distillaat van 42% wat zo’n heerlijk digestiefje is. Wolfgang Gabel stookt niet zelf – daar moet je een vergunning voor hebben. Vele anderen doen het wel. Het resultaat wordt niet alleen verkocht, maar ook zelf opgedronken.

Uiteraard was er ook een en ander te zien in de wijngaarden. Morgen meer!

Bag-in-box proeven

Bag-in-box, het wil nog niet lukken in Nederland. Aan Hans van Rijsinge van Bag-in-Box.nl zal het echter niet liggen. Hij importeert met veel plezier voor zijn vaste klantjes tientallen soorten wijn in pak, voornamelijk uit Zuid-Frankrijk. Naar aanleiding van de discussie die een aantal maanden geleden op Foodlog woedde, nodigde Hans mensen uit te komen proeven. Afgelopen week ging ik dan eindelijk op die uitnodiging in.

En het moet gezegd, ik was aangenaam verrast. Wat ik te proeven kreeg, was allemaal heel fruitig. Het waren stuk voor stuk prettig drinkbare wijnen, zowel de witte, de rosé als de rode. Er was zelfs een acceptabele gamay (Vin de Pays de Cotes de Tarn). Meestal is goedkope gamay zuur en kaal, zoniet deze wijn. Hans vertelde mij dat veel producenten de wijn zowel in pak als in fles uitbrengen. Je kunt dan ook diverse van deze wijnen uit bib in de Guide Hachette aantreffen.

De meeste pakken stonden al open sinds 10 oktober (ik proefde op 21 oktober), maar dat was niet te merken. Voornamelijk Vin de Pays-wijnen waren aanwezig en een enkele tafelwijn. Maar zelfs die tafelwijn, de onderste sport van de wijn-kwaliteitsladder, was prima te drinken. Aan te raden voor buurtbarbecue, duinparty of najaarsbraderie.

Ik moet toegeven dat het voor een doorgewinterde wijnliefhebber als ik toch ook even wennen was. Een totaal andere wijnwereld ging voor me open, eentje waar ik zelden (meer) mee te maken heb. In de discussie op Foodlog zag ik nog weinig in bag-in-box, in ieder geval voor mezelf. Maar al proevend in Rijswijk zag ik een heel segment voor me waar de pakken met zak en kraantje het heel goed zullen doen: de (ouderen)sociëteiten, de studentenverengingen, maar ook huishoudens van mensen die geen wijnkenners zijn en gewoon een glaasje per dag willen drinken. Vooral in die ouderenclubs lijkt het me een verademing om niet met glazen flessen te hoeven werken, niet te hoeven ontkurken, alleen maar op het kraantje te hoeven drukken voor een glaasje wijn. Je kunt het pak dus blijkbaar toch dagen laten staan, in tegenstelling tot wat ik zelf ooit ervoer.

De prijzen voor de pakken zitten eigenlijk niet eens in het laagste segment: je betaalt zo’n 4 euro gemiddeld per liter (dus 3 euro voor een ‘fles’). Bij de geproefde wijnen zat ook een prijswinnaar: de Médoc Select, een rode AOC Médoc. Twee jaar geleden deed Bag-in-Box mee met Bordeaux op zijn best. Zijn Médoc in pak werd niet uitverkozen. Een jaar later deed Hans weer mee, maar nu had de organisatie de wijn in een karaf geschonken. En ja hoor: de Médoc Select behoorde tot de winnaars van 2008 in de categorie € 4,00 t/m € 6,99.

Veel pakken zijn tegenwoordig modern en stijlvol vormgegeven. Opvallend détail: zelden staat er een jaartal op de pakken. Op mijn vraag of dat was omdat er gemengd wordt (oudere restanten met nieuwe wijn), had Hans geen antwoord. Maar mogelijk dat ook de omloopsnelheid van de wijn een rol speelt: je moet deze wijnen binnen een jaar drinken, daarna zijn ze ‘op’. Bovendien is het goedkoper een hele stapel kartonnen dozen tegelijk te drukken, voor jaren vooruit, dan ieder jaar nieuwe te moeten laten aanrukken. Je kunt als producent zelfs voorgedrukte dozen kopen, en er een sticker met eigen gegevens op plakken.

Vind je de dozen niet mooi op tafel, kun je de wijn in een karaf tappen, of de zak uit de doos halen en in een koelsysteem hangen, onder andere de Vinesso van Princess. Het zag er best ‘cool’ uit, zo’n wijnkoeler op tafel. Ik proefde een witte wijn uit zo’n koelsysteem, die aangenaam op temperatuur was.

Al met al wens ik Bag-in-Box een mooie toekomst toe in Nederland. In Zweden zag ik de gangpaden van de staatswinkels vol met bib’s staan. Hier heeft de consument in de supermarkt vooralsnog meestal keuze uit één. Of hij moet in de webwinkel van Hans van Rijsinge bestellen. Ik kan het aanraden, er zitten uitstekende wijnen bij.

Foto's: boven - Bag-in-Box, Rijswijk. Onder: Systembolaget, Södertalje, Zweden

Geproefd: Leclerc Briant Cuvée de Réserve Brut

Het heeft lang geduurd voordat ik champagne kon waarderen. En nog drink ik vaak liever een vrolijke cava dan een gistige en notige champagne. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, zoals de champagne van Chapuy die ik als eens eerder beschreef.

En recent heb ik dan een tweede champagne gedronken die me erg is bevallen: Cuvée de Réserve Brut van Leclerc Briant. Deze champagne is heerlijk zacht en fris, met veel fruit (appeltjes, zoete compôte) in de neus, een lichte, aangename mousse en wat hazelnoot in de afdronk. Erg lekker bij lichte hapjes, en vooral aan te raden bij gelegenheden als de start van een congres; iedereen zal deze champagne gewoon lekker vinden.
Een absolute aanrader voor mensen die zelden of nooit goede champagne hebben gedronken; een een champagne voor ‘beginners’, zonder daarmee af te doen aan de kwaliteit van de wijn.

De Cuvée de Réserve Brut is gemaakt van 70% pinot noir en 30% chardonnay. Voor de assemblage wordt 30% vin de reserve gebruikt, de wijnen van een ouder jaar.
Rijping in de fles – sur lattes - duurt minimaal 3 jaar.

Sinds 2002 wordt in alle wijngaarden van het 120-jaar oude huis Leclerc Briant volledig bio-dynamisch gewerkt. Aan een certificering wordt gewerkt: op het achteretiket wordt vermeld ‘en conversion vers Demeter’.
Leclerc Briant bezit 30 hectare wijngaard verspreid over zes gemeenten, gelegen tussen de Montagne de Reims en Vallée de la Marne. Tot die wijngaarden behoren bekende cru’s: Cumières, Damery, Dizy, Epernay, Hautvillers en Verneuil. Het huis zelf is gevestigd in Epernay.

Leclerc Briant Cuvée de Réserve Brut is verkrijgbaar bij &Champagne en kost € 28,75.

De achteruitrijvogel

Een van de leukste boeken die ik recent heb gelezen, is De achteruitrijvogel van Marit le Noble. Le Noble beschrijft hierin haar belevenissen als wijnboerin en campinghoudster in het Zuid-Franse Mèze, vlak aan de kust. Samen met echtgenoot Ted en dochters Pien en Loor woont zij alweer tien jaar in Frankrijk. Over haar eerdere belevenissen verscheen Sprong in het diepe (wat ik niet ken).

Uiteraard spraken vooral de ervaringen met het onderhouden van de wijngaard en het maken van wijn mij aan. Die wijngaard neemt geweldig veel tijd in beslag, en telkens weer lopen Ted en Marit tegen bizarre Franse regelgeving, wantrouwende veldwachters of ouderwetse opvattingen aan. Het gezegde dat je om een klein fortuin in de wijn te verdienen een groot fortuin nodig hebt, heb ik nergens beter geïllustreerd gezien dan in dit boek. Le Noble citeert een ander Frans gezegde: Als je van je geld af wilt, kun je twee dingen doen: een maitresse nemen of een wijndomein beginnen.

En dan het geritsel en geregel. Heb je zelf geen sauvignon blanc, maar wil je je witte wijn wat oppeppen? Dan koop je toch gewoon wat tonnen bij de buren? Of het onbegrip: Wil je steeds minder chemicaliën gaan spuiten, kijken de wijngaardwerkers je hoogst vreemd aan.
En wil je je bubbelwijn een hip modern etiket meegeven, plakt de bottelaar de etiketten gewoon verkeerd op de fles….

Nooit eerder las ik zo duidelijk hoe het nu werkelijk toegaat op een wijndomein, en ik heb toch al heel wat gelezen. Dit soort feitjes en inzichten komt zelden in glossy wijnboeken terecht, maar geeft een eerlijker beeld van hoe wijn de wereld in geholpen wordt dan welke wijnencyclopedie of atlas dan ook.

De wijnen worden gemaakt op het domein Saint Paul le Marseillais en daar voor een groot deel door de camping- en gîtegasten afgenomen. Ze schijnen inmiddels ook in Nederland verkrijgbaar te zijn. Bovendien organiseren Le Noble en haar man jaarlijks in Nederland een grote proeverij voor vrienden en bekenden. Ik ben natuurlijk erg nieuwsgierig geworden en ga eens kijken of ik de wijnen kan gaan proeven. (Zeker omdat diverse bijzondere druivenrassen worden gebruikt, zoals de witte terret en de rode alicante bouchet). Wordt vervolgd.

Marit le Noble, De achteruitrijvogel, Tirion, isbn 978 90 4391 309 6, prijs € 14,95

Geproefd: Chardonnay Meerdael

Het is even niet meer bij te houden welke 'beste wijnen van België' er nu allemaal zijn. Maar uiteindelijk gaat het om de wijn, en daar kon ik gelukkig op Megavino mee kennismaken. Onder andere met de Chardonnay Meerdael, een schuimwijn uit de buurt van Leuven. Eigenaar Paul Vleminckx schonk hem zelf, vol trots, omdat ook hij opnieuw in de prijzen was gevallen. Ditmaal ging het om een gouden medaille op het Concours Mondial de Bruxelles. En het was inderdaad een heerlijke wijn. Aangename mousse in de mond, geur van kisten vol granny smiths (uitdrukking van Natasha, mijn reisgenoot naar Megavino). Frisse smaak, vol van opnieuw appeltjes. Echt een feestwijn; een absoluut visitekaartje voor de Belgische wijnen.

Meer info over de wijn: Chardonnay Meerdael

Wit en zoet: op zoek naar middeleeuwse wijnen

Voor een lezing die ik recent gaf bij Museum Dorestad had ik wijnen nodig. Wijnen die de wijnen benaderden die in de vroege middeleeuwen gedronken zijn. Geen geringe opgave, want de wijnmaaktechnieken van nu leveren totaal andere wijnen dan de primitieve handelswijzen van 1000 of zelfs 1500 jaar geleden. Toch wilde ik kijken of ik de wijnen die verhandeld werden in het Dorestad (het huidige Wijk van Duurstede) van 800 na Chr., in de tijd van Karel de Grote, kon laten herleven.

Wijnen die geëxporteerd werden naar onze streken kwamen voornamelijk uit het stroomgebied van de Rijn. De Romeinen plantten de wijnstok aan langs de Moezel, de Rijn en kleinere zijrivieren. In de vroege Middeleeuwen waren nog diverse van deze wijngaarden in productie.
Wijnen waren in die tijd wit en vaak wat zoetig. Wit omdat 99% van alle druiven ‘wit’ vruchtvlees hebben en de schillen van rode druiven nauwelijks meevergist werden. Zoet omdat het vinificatieproces om de meest simpele redenen kon stoppen, waardoor restsuiker in de wijn achterbleef. Vroeg invallende koude begin november was al voldoende om most te laten stoppen met gisten. (In het voorjaar kon die gisting dan natuurlijk ook weer op gang komen…)

Voor de witte wijn die ik tijdens de lezing wilde laten proeven, koos ik een Edelzwicker uit de Elzas: wit, licht zoet én gemaakt van diverse druivenrassen door elkaar. 1500 jaar geleden had men nog weinig besef van verschillen in druivenrassen en de wijngaarden waren beplant met van alles en nog wat. Een zuivere Riesling zul je in de Middeleeuwen niet snel aantreffen. Daarom dus een Edelzwicker, een wijn die in Nederland niet meer zo makkelijk te vinden is, maar in de Elzas nog als dagelijkse wijn gedronken wordt.
De toehoorders waren uiterst gecharmeerd van de wijn. Ik schonk een Kintet 2006 van Paul Kubler (Werkhoven Wijnen, € 6,95) maar een Edelzwicker van de Cave de Turckheim (Sligro, circa € 6,00 voor een liter) was ook een prima keuze geweest. Zelfs liefhebbers van droge witte wijnen konden de bloemige, heel lichte zoete wijn wel waarderen. (Of zou dat mijn verhaal erbij geweest zijn? ;-))

Als laatste wijn bij de lezing schonk ik een echt zoete wijn, een Moscatel de Malaga (Henri Bloem, € 11,95). De grote zoete wijnen van rond de Middellandse Zee waren zeer gewild aan de vroeg-middeleeuwse adellijke dis. Gregorius van Tours (bisschop in Tours aan het eind van de zesde eeuw) noemt de zware zoete wijnen van Gaza en Laodicea bijvoorbeeld. Deze wijnen vonden hun weg naar Parijs, dus waarom zouden 200 jaar later de wijnen van Zuid-Spanje (of Zuid-Italië, of de Griekse eilanden) hun weg niet vinden naar Dorestad? Dorestad was hèt handelscentrum van Noord-Europa, waar Noormannen uit Birka en Haithabu inkopen kwamen doen. Angelsaksen maakten de oversteek over het Kanaal om wijn en andere luxegoederen in Dorestad te komen halen. Een markt voor die zoete wijnen was er bovendien ook in Dorestad zelf, waar een rijke gemeenschap van plaatselijke edelen en kooplieden woonde.

De Moscatel de Malaga beviel de toehoorders goed, maar zelf vond ik hem wat log en zwaar. Ik miste frisse zuren, en dacht als alternatief gelijk aan een Passito van Pantelleria, een eilandje in de buurt van Sicilië. Waarom weet ik niet precies, dat was wat in mijn hoofd opkwam. Laat ik zo’n Passito nu de volgende dag op Megavino tegenkomen, gemaakt door Cantine Rallo! Passito de Pantelleria is gemaakt van muscat d’Alexandrie en wordt verkregen uit ingedroogde druiven. Op het Concours Mondial de Bruxelles kreeg hij een gouden medaille; reden waarom hij te proeven was op Megavino. Voor een volgende lezing over wijn in de vroege Middeleeuwen ga ik op zoek naar deze wijn. Nu maar hopen dat hij een Nederlandse importeur heeft!

Braziliaanse wijn en meer op Megavino

Belgen houden van wijn, en drinken ondanks de crisis ook niet minder. Wel geven ze er iets minder geld aan uit. Maar daarvan was voor de Nederlandse bezoeker afgelopen maandag weinig te merken op Megavino. Megavino is een jaarlijks consumentenevenement over wijn in België. Zeer professioneel opgezet, met goedverzorgde stands, vaak gesponsord door de diverse wijnlanden-promotiebureau’s. Had Nederland maar zo’n event. Maar wij schijnen te weinig geld aan wijn uit te geven om zoiets te rechtvaardigen, zo hoorde ik regelmatig van standhouders op Megavino. Een trieste constatering….

Afgelopen maandag ging ik eens een kijkje nemen op Megavino, samen met een wijnkennis. We waren zeer onder de indruk van al het gebodene. Alleen al het proefglas was de moeite waard. Dat werd gesierd met een tekening van ZAK, de huiscartoonist van De Morgen. Na een kopje thee startten wij onze tocht door de grote Expohal. Een keuze maken om iets te proeven was al lastig. Aan masterclasses en andere events zijn we niet eens toegekomen; we hebben vooral gelopen, gekeken, praatjes gemaakt, geproefd en genoten.

Wat we allemaal tegenkwamen?
Braziliaanse wijn onder andere, uit het uiterste zuiden van het land. Serra Gaùcha is de belangrijkste wijnstreek, Vale do Vinhedos hét kwaliteitsgebied daarbinnen en Salton een middelgrote kwaliteitsproducent in de Vale do Vinhedos.

Brazilië produceert al wijn sinds de 19e eeuw, vooral gemaakt door Italiaanse immigranten. Hybride rassen werden veel gebruikt, aangezien vitis vinifera het niet overal goed deed. Gelukkig schrijdt te wetenschap en techniek voort, en lukt het producenten die willen exporteren inmiddels wél om goede wijn van vinifera-druiven te maken. Hybride rassen zijn op hun retour. Salton is overigens een huis dat al vanaf het begin met vitis vinifera-druiven werkt.



Een specialiteit van het land zijn mousserende wijnen, waarin vaak wat muskaatdruiven zijn verwerkt voor een bloemige en druivige smaak. Op Megavino proefde ik een zeer aangename licht mousserende (frizzante) wijn, Lunae, van riesling, semillon en muskaat. Fris en met veel citrusfruit in de neus, prettig prikkelend in de mond met een druivige, zachte en toch frisse smaak. Eigenaar Gert Evers omschreef de wijn als 'voor wanneer de houtskooltjes warm moeten gaan worden'. Helemaal waar, en die fles is op voordat de barbecue echt begint.
Ook de Sauvignon Blanc, Volpi 2009 (jawel, mijn eerste 2009) was het proeven waard. Importeur van het bijna 150-jaar oude huis Salton is Martins Braziliaanse Wijnen.

Andere kennismakingen betroffen wijn uit Tasmanië (Kreglinger Wine Estate), uit België (Bon Baron en Meerdaal), cava’s van House of Cava, een geweldige Passito uit Pantelleria van Cantine Rallo en een frisse mousserende wijn van het druivenras arinto uit Portugal. Bij de stand van Markus Molitor, vermaard producent uit de Moezel, maakte mijn reisgenoot kennis met de Rieslings, terwijl ik de Pinot Noir verkende. Ook in de Moezel kunnen ze uitstekende Pinot Noir maken, zo bleek. Gelukkig worden ze in Nederland door Verbunt geïmporteerd.

In diverse korte (en soms langere) blogs zullen een aantal van deze wijnen nog terugkomen hier op Wijnkronieken. Mijn kennismaking met de Belgische wijnwereld is zeer goed bevallen!

Geproefd: Wagner-Stempel Frühburgunder 2007

Bij Wijnhandel Jan van Breda proefde ik hem al, vorige week dronken Nico en ik samen een fles. Het gaat hier om de Frühburgunder 2007 van Wagner-Stempel, bij een stukje ossenhaas met morieljes, stoofperen en aardappelpuree.
Jammer dat die zondag al weer ruim een week geleden is, want wat een prachtige wijn was dat. Vol, sappig, fruitig, krachtig, en toch fris, met gelukkig minder alcohol dan we wel eens eerder van Wagner-Stempel ophebben, en overheerlijk bij dit recept. In de neus aroma's van bramen en zware kersen, in de mond veel rijp fruit, met mooi geïntegreerde houttonen en stevige maar prettige tannines. En toch is dit ‘maar’ een Gutswein, de onderste sport van de kwaliteitsladder van Wagner-Stempel. Hoewel, ‘maar’ is niet terecht: Gutsweine zijn natuurlijk het visitekaartje. Een goede Gutswein is een goede binnenkomer, en zet de toon voor de kwaliteiten die daar nog op volgen.

Wagner-Stempel is een weingut in Rheinhessen, waar riesling en silvaner de dienst uitmaken. Rode rassen vormen maar 30% van de aanplant in Rheinhessen, en frühburgunder maar weer een fractie daarvan. Ik wist eigenlijk niet eens dat er frühburgunder buiten de Ahr voorkwam.
Na mijn bezoekje aan het Frühburgunder Forum daar, ben ik deze vroegrijpende variant op spätburgunder een beetje uit het zicht verloren, op die ene fantastische fles van Jean Stodden na. Gelukkig ligt er nog wat in de wijnkast. Hoogste tijd om weer eens aandacht aan dit intrigerende druifje te besteden, en mooie combinaties te gaan maken met het wild van de Hoge Veluwe dat we besteld hebben. Wordt vervolgd!

Foto: overgenomen van de Flickr photostream van Winzerblog

Hoe ik wijn maakte ...

Zo, dat weten we ook weer. Zelf wijn maken is niets voor mij. Veel te tijdrovend, zeker als je het tussen het theedrinken en het avondeten wilt doen. En wat een p-zooi krijg je ervan.

Onze ene rieslingstok hing echter vol met 1800 gram druiven (inclusief steeltjes e.d.) en de trossen werden er de afgelopen dagen niet beter op. Rot begon al in te treden, veel zon kregen ze niet meer op de plek waar ze staan. Er zat niets anders op vandaag: plukken en wijn van maken. (Opeten was geen optie: rieslingdruifjes zijn iets te zuur.)


Met goede moed toog ik aan het ontstelen van de bessen. Of eigenlijk was het meer de goede druiven scheiden van de verdroogde, de keiharde, de deels rottende en de veel te kleine. Wat een dichte, gesloten trossen heeft een riesling, zeg. Ik moest sommige bessen echt onder de andere vandaag peuteren. Geen wonder dat rot snel optreed.
Voeg daar nog eens aan toe de slakjes, spinnen, lieveheersbeestjes en de kattenharen die ik moest verwijderen (onze katten zitten graag op de schutting waartegen de riesling staat), en je hebt een beeld van de k-klus die ik vanmiddag uitvoerde. Uiteindelijk leverde het een schaal met losse bessen op, totaal 1200 gram, die ik vervolgens met de hand zachtjes uitkneep. Na veel gewroet en gepers leverde het 600 ml sap op. Te weinig dus voor een fles van 0,75 cl, laat staan voor die van 1 liter die ik klaar had staan.
Er zat niets anders op, bedacht ik me na enig vloeken en zuchten. Op naar een van de tuinen verderop, om nog wat overhangende blauwe boskoopdruiven te plukken en mijn kostbare rieslingmost aan te vullen met goedkoop boskoopsap. Gelukkig bleek de boskoop een veel opener tros te hebben dan de riesling. Bovendien zaten de bessen veel beter in hun sap. Binnen een paar tellen had ik de benodigde extra 400 ml en kon de gist erbij en het waterslot erop. (Sulfiet heb ik nog niet toegevoegd… ik twijfel nog…). Uiteraard zorgde ik ervoor de blauwe schillen van de boskoop zo kort mogelijk in contact te laten met de most. Ik wil geen roze riesling-boskoop straks….

Intussen zat de keuken overigens wel ónder het druivensap. Spetters overal, kleverige plekken op de vloer, een vieze zeef, rondkruipende slakjes in de gootsteen en nog wat spinnetjes die weer tussen het afval vandaan kropen. Het schoonmaken duurde net zo lang als het wijnmaken, vrees ik. Nou, wijn…. Dat moet ik nog maar afwachten, of dit wijn wordt. Ik heb er een hard hoofd in. Als beloning heb ik mezelf tijdens het opruimen maar een glaasje uitstekende Brouilly ingeschonken, een van de 10 cru’s van de Beaujolais. Dat was andere, en betere, koek!
And now we wait. Tot we plopjes zien in het waterslot. Dikke kans dat ik de fles ook nog naar het wasmachinehok op zolder moet verhuizen, waar het lekker warm is. Wat een gedoe, dat wijnmaken. Volgend jaar mag mijn vriendin Ariane de riesling hebben, ik doe het niet meer, heb ik me heilig voor genomen. (Net als vorig jaar, overigens ;-))

Sancerre voor regenachtige herfstdagen

Ooit las ik dat de hoofdredacteur van Perswijn zijn huis soms nauwelijks in kan omdat de proefflessen de gang versperren. Met mij is het lang zover niet, maar recent moest ik toch een lijstje gaan maken van wat er allemaal op dat gebied in huis was. Mijn beleid met betrekking tot die proefflessen: ik schrijf erover als ik ze goed en drinkbaar vind, maar blog niet als ze door de gootsteen gaan. Gelukkig komt het maar heel zelden voor dat iets weggespoeld wordt.

Van IldiVino in Hilversum ontving ik onlangs onder andere twee flessen witte Sancerre, beide van Les Celliers de La Pauline in Thauvenay, iets zuidelijk van het stadje Sancerre. De een was een ‘gewone’ Sancerre 2008, de andere, Cuvée Pauline 2005, een tamelijk bijzondere wijn. Deze cuvée heeft namelijk 10 maanden gerijpt op vaten van eiken- en acaciahout.

We maakten de flessen naast elkaar open, om nu eens goed het verschil tussen een wijn met én zonder hout te kunnen proeven. De 2008 was duidelijk een jonge Sauvignon Blanc, met alle aroma’s die daarbij horen: kruisbes vooral, en ook wat citrus en tropisch fruit. Naarmate de wijn langer open stond, kwam er steeds meer vol fruitig aroma los en begon de wijn krachtiger te smaken. We omschreven het als een zonnige wijn, niet heel complex, heerlijk als aperitief op een regenachtige herfstdag.

De 2005 was duidelijk de interessantere wijn: rijp en vol in de geur, met in eerste instantie weinig typische geuren van een Sauvignon Blanc. Het aroma van het hout was mooi geïntegreerd met het fruit, en de wijn leefde nog eens extra op bij de witvisschotel met bacon en ui die we erbij aten. In de geur kwam na enige tijd fruit als ananas en abrikoos naar boven. De combinatie van sauvignon blanc en deze houten vaten vonden wij goed geslaagd.

Sancerres ken ik als wijnen met vrij veel zuur; in deze beide wijnen was dat wat afwezig. Mede daarom zijn het waarschijnlijk wijnen die makkelijk wegdrinken en veel mensen zullen aanspreken. Ze kunnen goed dienen als wijn voor een groter gezelschap! En zoals al gezegd: voor een regenachtige zaterdag in oktober waren dit heerlijke zonnige wijnen, die deden verlangen naar een wandeling door de straatjes van Sancerre, een stuk stokbrood en een lekkere crottin de chavignol….

Sancerre blanc 2008, € 14,95; Cuvée Pauline 2005, € 24,95. Beide van IldiVino, Hilversum.

Even de zomer vasthouden

Het was wel erg herfst ineens, het afgelopen weekend. Voor mensen die de zomer nog even wat langer willen vasthouden, heb ik de volgende tip. Schaf jezelf een doosje Fior d’Arancio aan, van wijnmaker La Montecchia in Noord-Italië.
Fior d’Arancio is een zoete mousserende wijn van muskaatdruiven, met een subtiele bubbel en het aroma van sinaasappelbloesem en druiven. En, niet onbelangrijk, slechts 5,5% alcohol!

Met een slokje van deze wijn waan je je gelijk in het zonnetje van de binnenplaats van het middeleeuwse gehucht waar de wijn gemaakt wordt. Een glas van deze wijn kan volstaan als dessert, maar bij wat druiven of ander vers fruit, al dan niet vergezeld van wat roomijs, kan het ook geen kwaad, denk ik zo. Of bij een stuk vruchtentaart!

Hoewel afreizen naar Montecchia ongetwijfeld aan te raden is (de foto’s op de site doen mij watertanden, en er zijn diverse appartementen te huur op het domein), kun je de Fior d’Arancio gelukkig ook hier in Nederland aanschaffen, bij ProsseccoSi, prijs € 14,00.

Voor de liefhebbers nog wat ‘technische’details. De wijn is afkomstig van de DOC Colli Eugani, 15 km ten zuiden van Padua. De bodem waarop de stokken groeien bestaat uit vulkanische zandgrond. In de wijngaard wordt zeer kleinschalig en terughoudend gebruik gemaakt van bestrijdingsmiddelen. De druiven worden handmatig geoogst en gekoeld vervoerd, op een temperatuur van 0,5°C. Ze worden vervolgens zacht geperst, om de fruitige aroma’s te behouden. De most wordt dan in grote cuvee’s gepompt, waar de vergisting start. Als de gewenste druk is bereikt, wordt de wijn nog 15 dagen rust gegund op -2°, waarna hij wordt gebotteld.

Wijn onder andere voor de Liefde

Het blijft lastig, het ‘nieuwe wijnschrijven’. Ooit probeerde ik het al, naar aanleiding van een boek van Natalie McLean. Om te schrijven over wijn zonder schalen met frambozen, aardbeien, pruimen en bramen te noemen. Om gewoon aan te geven voor welke gelegenheid een wijn nou geschikt is, of andersom, om een wijn te suggereren bij dat ene speciale moment.

Gelukkig is er weer nieuwe inspiratie op dit vlak, dit keer uit België. België’s jonge, vrouwelijke sommelier Hilde Jonckheere publiceerde een boekje getiteld ‘Wijn voor de Liefde, Liefde voor de Wijn’. Het concept bedacht ze niet zelf, dat deed de uitgever voor haar. Het resultaat is er echter niet minder leuk om. Want als je wilt weten welke wijn je nodig hebt voor een geslaagd voorspel, kun je bij Hilde (nou ja, bij dit boek dan) terecht. Ook de cadeaufles die je voor je jarige oma (yes! een zoete Coteaux du Layon) moet meenemen, staat erin, evenals een suggestie voor een lome picknick met je geliefde of een bad in wijn (neem dan bisschopswijn of sangria, aldus Hilde).
Een aantal gewaagde suggesties toch ook wel: wil ik nu echt weten welke wijn ‘een extra dimensie geeft aan fellatio’? En de baby zoet krijgen met een druppel Riesling Auslese gaat me ook wat ver.

Overigens vervalt ook Hilde regelmatig weer in frambozen en bessen. Maar ja, je wilt toch af en toe aangeven hoe die wijn ruikt en smaakt? Andere levensmiddelen zijn dan toch het eerste waar je aan denkt. Tenminste, zo ben ik opgevoed….

Het boek is uitstekend verzorgd, goed geïllustreerd en leest lekker weg. Een treinreis van Utrecht naar Rotterdam volstaat. En het is regelmatig lekker grinniken. Dat de gekozen wijnen van Belgische winkels en importeurs afkomstig zijn, mag in Nederland de pret niet drukken. De meeste tref je ook hier aan (bijvoorbeeld via de database van Wijninfo.nl) en anders zijn alternatieven goed te bedenken.

Nog even wat informatie over Hilde Jonckheere, aangezien ze in Nederland waarschijnlijk helemaal niet bekend is. Hilde Jonckheere (geboren 1986) studeerde in 2003 af aan de hotelschool Ter Groene Poorte in Brugge. Ze werkte als sommelier in diverse restaurants en is sinds kort eigenaar van Bed & Breakfast tannine et cuisine, samen met haar partner.
Ze won diverse wedstrijden, waaronder de Young Award of Excellence van de Vereniging van Professionele Vlaamse Sommeliers. Op het Gala van de Gouden Garde in november 2008 werd zij uitgeroepen tot sommelier van het jaar.

Hilde Jonckheere, Wijn voor de liefde – Liefde voor de Wijn, Stichting Kunstboek, 112 p., isbn 978 90 5856 317 0, prijs € 17,95. Verkrijgbaar onder andere bij de uitgever.

Vier maal Pinot Noir (of is het Spätburgunder?)

Bij mijn bezoek aan de proeverij van Duits rood vorige week, kreeg ik de kans vier Pinot Noirs, of Spätburgunders, zoals ze in Duitsland heten, van één huis op een rij te proeven. Alexander Stodden van Weingut Jean Stodden was zelf aanwezig om toelichting te geven. En daar heb ik natuurlijk gebruik van gemaakt.

Allereerst de naamgeving: op de tafel stonden drie flessen gelabeld als Pinot Noir, en één, de Grosses Gewächs Recher Herrenberg, als Spätburgunder. De uitleg: wijnen die naar het buitenland gaan, krijgen een label met Pinot Noir. Blijven ze in Duitsland, komt er een label met Spätburgunder op. Pinot Noir is internationaler, en verkoopt dus beter, is de gedachte van Stodden.
De fles GG Recher Herrenberg had Alexander die ochtend nog van de plank getrokken thuis, in Rech aan de Ahr. Vandaar dat er Spätburgunder op stond. De fles GG Recher Herrenberg die ik later kocht bij wijnhandel Jan van Breda was inderdaad gelabeld als Pinot Noir. Overigens kocht ik een 2005, die volgens Alexander eleganter is dan de 2006, die meer kracht heeft. Beide kunnen nog zeker 10 jaar bewaard worden.

En dan nu de vier wijnen:
- Pinot Noir 2007 Grosses Holzfass, prijs € 14,65: gerijpt in grote houten vaten. De invloed van hout is nauwelijks te proeven in deze wijn. Een lichte wijn, met een wat aards aroma aangevuld met wat rood fruit, vooral aardbei. Eerlijk gezegd vond ik de afdronk wat kaal, ik wil meer van mijn Pinot Noir. Waarschijnlijk komt de wijn beter uit bij een stukje wildbraad.
De druiven voor deze wijn komen van ‘gewone’ akkers, van löss en leembodem. Most en schillen hebben samen 12 dagen ingeweekt, zonder de steeltjes erbij en onder gecontroleerde temperatuur. Na de malolactische gisting volgt lagering op grote houten vaten.

- Pinot Noir JS Barrique 2006, prijs € 23,75: gerijpt op barriques, kleinere vaten van 225 liter, van nieuw Frans eiken. Hier blijkt duidelijk de invloed van het nieuwe hout. Je ruikt licht vanille. Bovendien veel rood fruit, erg sappig. Een prettige wijn, die voor mij categorie 2 (zie de indeling in de rechterkolom op de pagina) krijgt. Hoewel dit geen wijn voor een feestje is, maar eentje voor bij de eten. Stevig vlees, lam of wild bijvoorbeeld.
De druiven komen opnieuw van ‘gewone’akkers op de helling, maar het zijn nu wel de beste druiven, handmatig geselecteerd. Most en schillen hebben samen 14 dagen ingeweekt, zonder steeltjes, opnieuw onder gecontroleerde temperatuur. Na de malolactische gisting volgt 16 maanden lagering op genoemde barriques.

- Pinot Noir Recher Herrenberg 2006, prijs € 29,75: opnieuw een wijn gerijpt op barriques, maar nu 2 maanden langer dan de vorige. Bovendien komen de druiven van één speciale wijnberg, de Herrenberg in Rech (zie afbeelding). De stokken staan op hellingen gericht op het zuiden en het zuidwesten. De bodem bestaat er uit verweerde leisteen (Schiefer) met daartussendoor kiezelzandsteen (Grauwacke). De inweking van schillen en most was hier weer twee dagen langer dan bij de vorige wijn. Wijnen van de Herrenberg worden bovendien niet gefilterd.
Op mijn notitievel staan alleen twee uitroeptekens. Een geweldige wijn dus, waar je aan tafel eens echt voor gaat zitten. Opnieuw prima bij wild, maar dan de wat verfijndere soort. Hert misschien. Bij Jean Stodden raden ze hem ook aan bij chocoladedesserts. Dat moet ik eens proberen.

- Spätburgunder Grosses Gewachs Recher Herrenberg 2006, prijs € 59,00: een kanjer van een wijn, ditmaal 22 maanden gerijpt op nieuwe Franse barriques. Het hout is zeer fraai ‘verwerkt’ in de wijn, je proeft het wel maar proeft het niet ;-) Wat betreft fruitaroma’s: een complete fruitcocktail van frambozen en aardbeien komt je tegemoet, en nodigt je uit te blijven nippen van deze wijn. Daarnaast ruik je kruidige tonen, van specerijen, en ontdek je bovendien wat rokerigs. Wat mij betreft hoef je er niets bij te eten, en drink je de fles samen met een romantische date zo voor het haardvuur weg, na die stevige boswandeling.
De druiven komen van een zeer speciaal stukje wijngaard op de Herrenberg, volledig op het zuiden gericht. Inweking van schillen en most 19 dagen, net als de vorige wijn geen filtering.

Zo, daarmee is hopelijk het verschil tussen een Pinot Noir en een Pinot Noir wel duidelijk gemaakt. Ik had gedacht een kort stukje te schrijven, maar het is weer niet gelukt. Soms moet het gewoon even …..

Een beschrijving van Stodden's Frühburgunder, een andere rode druif, tref je hier.

‘Verleidelijk’ Duits rood in Rotterdam

Een proeverij van Duitse rode wijnen bij wijnhandel Jan van Breda in Rotterdam. Daar moest ik heen, zeker als de uitnodiging van een gerenommeerde importeur komt en producent Alexander Stodden bovendien ook nog eens aanwezig is. Stodden is zoon van eigenaar Gerhard en samen met zijn vader verantwoordelijk voor Weingut Jean Stodden in de Ahr. Ze maken er prachtige Frühburgunders en Spätburgunders, geïnspireerd op de grote Bourgogne’s.

Entrepot de Vin Jan van Breda – sinds 1902 - zit op mijn favoriete plekje in Rotterdam, mijn geboortestad. Aan de Maas, vlakbij het park van de Euromast, bij de sfeervolle Willemshaven. Om als wijnhandel daar gevestigd te zijn, had vroeger uiteraard grote voordelen, zo vlak aan de rivier. Tegenwoordig is het er makkelijk parkeren, maar de wijnhandel mist wel de aanzuigende werking van andere winkels in de buurt, aldus eigenaresse Sietske van Breda, die samen met haar vader de wijnhandel runt.
Ondanks dat weten de klanten de zaak gelukkig wel te vinden. Het is er uitstekend ronddwalen langs de rekken met voornamelijk Franse en Duitse wijnen. Veel bekends, veel verrassend unieks, zoals het flesje Vin de Constance uit Zuid-Afrika.

Maar terug naar het Duits rood. Op de proeftafel stonden slechts 12 wijnen, maar dat gaf gelegenheid goed te proeven én te vergelijken. Van Jean Stodden stonden bijvoorbeeld vier verschillende Spätburgunders klaar, oplopend in kwaliteit. Geweldig om het verschil te proeven tussen een instapwijn en drie hogere niveau’s, Ik moet bekennen dat ik bij Stodden absoluut voor de hoogste kwaliteit ga, een GG Recher Herrenberg 2006 (prijs € 59,00). Wat een lengte…Een uiterst verleidelijke wijn, zoals de rode Spätburgunders deze week al door Ruit&Rijst werden benoemd. Eentje voor dat moment dat je rustig zit, zonnetje schijnt op je lijf door het raam heen, en dan lekker niets doen….

Erg nuttig ook om een Frühburgunder 2o07 en een Spätburgunder 2007 van hetzelfde huis, Wagner Stempel uit Rheinhessen, te proeven. De Spätburgunder is elegant en fris, de Frühburgunder krachtig en met veel bramen en zwart fruit.

Erg aangenaam was de Frank und Frei Cuvée Rot 2006 (€ 9,95), op de markt gebracht door Weingut am Stein (Franken). Een uitstekende ‘instapwijn’, prima geschikt om kennis te leren maken met Duits rood. Makkelijk en soepel, met een subtiele, aangename snoepjesgeur en heel fruitig in de mond. Een zeer charmante allemansvriend!

Na zo’n Frank und Frei Cuvée ben je dan klaar voor de volgende uiterst verrassende wijn: de beste Dornfelder die ik tot nu toe proefde (toegegeven, dat zijn er nog niet heel veel, maar toch…). Weingut Philip Kuhn, in de Pfalz maakt een heerlijke sappige doordrinkwijn van dit nog wat onbekende druivenras, met een tikje, absoluut niet storend, restzoet. (Dornfelder Trocken 2007, € 8,95)

Deze fantastische proeverij heb ik afgesloten met een Laumersheimer Spätburgunder, Vom Kalksteinfels 2007, ook van Philipp Kuhn. Mijn proefnotitievel is bij deze wijn blanco. Daar heb ik dus niet van gespuugd, maar lekker van gedronken…. Opnieuw zo’n verleidelijke Spätburgunder, waar sommige Bourgondische pinot noirs nog een puntje aan kunnen zuigen. Misschien was dit wel de wijn met de beste prijs-kwaliteitverhouding deze middag. Want waar vind je voor € 26,95 zo’n fantastische ‘Bourgogne’? In de Pfalz dus….

De Duitse rode wijnen die bij Jan van Breda op te tafel stonden, worden geïmporteerd door RieslingPartners.
Op de foto uiterst links, Alexander Stodden van Weingut Jean Stodden in de Ahr.

Verkiezing beste Fairtrade-wijnen

Afgelopen maandag nam ik in Restaurant As te Amsterdam deel in de jury van de verkiezing van de beste Fairtrade-wijn van Nederland. De verkiezing was georganiseerd door de Stichting Max Havelaar en webportal By the Grape. Juryleden waren wijnschrijvers (velen van By the Grape) en inkopers. Het bleek een leerzame onderneming, waar ik op Foodlog een kritische bijdrage over schreef.
Rest mij hier nog wat sfeerbeelden te publiceren. Vooral de groene hoesjes over de flessen oogstten veel bewondering ;-).

Wijn en druiven in Reisgids Platteland

Op Manuscripta kwam ik ook langs de stand van de ANWB. Ze stonden er onder andere met de Boer zoekt vrouw Reisgids Platteland, eerste deel, over groente en fruit. Ik was erg verrast in die gids ook druiven en wijngaarden aan te treffen; het is tenslotte nog maar heel kort dat wijngaarden een deel van onze platteland zijn gaan uitmaken.

Vorige week viel de reisgids in de brievenbus, en het leverde een lekker uurtje bladeren en genieten op. Uiteraard moet dat bladeren en genieten leiden tot activiteit, en wel fietsen of wandelen langs al het fraais dat het Nederlandse platteland ons te bieden heeft. Achterhoekse wijngaardeniers, Limburgse stroopmakers, Drentse blauwebessentelers, Zeeuwse notenboeren en vele anderen presenteren allemaal graag hun producten.

Het boek draagt de titel van het KRO-televisieprogramma ‘Boer zoekt vrouw’, maar afgezien van een introductie door Yvon Jaspers en een woordje van boer Joris, uit de eerste ‘Boer zoekt vrouw’-serie heeft het er weinig mee te maken.

In de Reisgids maak je volgens het ritme van de seizoenen kennis met boomfruit, struikfruit, groenten en kruiden, paddenstoelen en druiven. Na eeuwen afwezigheid groeien nieuwe druivenrassen namelijk uitstekend in ons wat killere klimaat en op onze natte bodems. Het laatste hoofdstuk van dit sfeervolle boekwerkje is dan ook gewijd aan druiven en speciaal wijn van eigen bodem. Door middel van een fietsroute in Drente en één in Gelderland en van een wandelroute eveneens in Gelderland en in Zuid-Limburg maken we kennis met de groeiende wijnbouw van Nederland. Uiteraard wordt er ook uitleg gegeven over druivenrassen, wijnmaken, een jaar in de wijngaard etc… Mooie foto’s en handige kaartjes zorgen ervoor dat de gids ook echt aanspoort tot gebruik. Ik weet wel welke wandeling ik volgende keer aan mijn wandelmaatje ga voorstellen: eentje uit deze Boer zoekt vrouw Reisgids Platteland!

Boer zoekt vrouw. Reisgids Platteland, Groente en Fruit, ANWB 2009,
prijs voor niet-leden € 16,50. Meer info via de website van de ANWB.

Cava from Montau de Sadurni

Slowly, the internet presence of wineproducers is growing. They not only have digital contact information on a static homepage, but are also present with blogs, on Twitter and Hyves or with profiles on LinkedIn. A lot of opportunities to meet them, then! So when I came across Barbara Siemianiuk on Twitter a couple of months ago, I was very happy. Barbara is the export manager for cava producer Montau de Sadurni, and contact with a producer was what was still missing in my cava series.
I read a few very interesting pieces on Barbara’s blog, and we started to make contact through Twitter. For the moment, it has resulted in my tasting of two Montau de Sadurni cava’s, Arrels Brut Nature Reserva and Arrels Brut Nature Gran Reserva. In the last couple of weeks, Barbara also send me some firsthand information on the harvest, which you can find here.

But now, let me introduce Montau de Sadurni a little bit more (as I have learned from their internet presence: website, blog and twitter). The Sadurni family has a long tradition in grapes. For over five centuries they have inhabited Can Sadurni in the village of Begues, in the hills at an altitude of 400 metres. Begues is situated 15 kilometer from Barcelona, near the sea and in the Garraf, where the mediterranean breeze creates a suitable climat for wine growing. Apart from a wine producing company, the family also owns a family restaurant, Celler d’en Sadurni. The restaurant serves typical Catalan dishes from Friday to Sunday.

For the wine making, the company controls every part of the proces. They source the grapes from their own vineyards, have wine making facilities, a cellar and a bottle line, for example. They work with respect for their surroundings, and pay a lot of attention to their wines. Next to cava’s, also still wines are made, from more international grapes. I tasted a very smooth and silky merlot, with a lot of power. This Arrels Montau de Sadurni Merlot Reserva 2001 combined good with our meal of homemade bread, cheese, dry sausage and a tomato/cucumber/olive salad!

But now to the cava’s: Brut Nature Reserva and Brut Nature Gran Reserva. Both are made of 40% xarel.lo, 30% macabeu and 30% parellada, both have 11.5% alcohol. Perfect wines then for an impromptu cava tasting on Thursday evening, waiting for every family member to come home to dinner.

The big difference between a Reserva and a Gran Reserva is the time of bottle ageing in the cellar. At Montau de Sadurni, the Gran Reserva has aged for a minimum of three years, the Reserva approximately two years. This is far longer than the legally required ageing periods of 30 and 15 months respectively.

And you can taste that difference in ageing very well: the Gran Reserva is darker in colour, smells more of yeasts and nuts and tastes more solemn, with a hint of almonds. The Gran Reserva needs some time in the glass to open up, whereas the Reserva from the first sip is a fruity and joyfull wine, perfect for every day drinking. The Gran Reserva however, I would open to celebrate the signing of a contract, when you just bought a new house.

We were very pleased with these two bottles of cava, and hope they will find an importer in the Netherlands soon. They deserve it!

Mosselen met Hongaarse wijn

Nederlanders drinken graag wijn bij het eten. En daarbij maakt het niet uit wat het eten is en of de wijn die in huis is, wel bij het eten past. We drinken gewoon graag wat we lekker vinden. Klaar! Dat is één van de opmerkelijke uitkomsten van een onderzoek dat Trendbox in opdracht van het Productschap Wijn uitvoerde.
Maar als we dan wel een wijn willen uitzoeken die past, dan missen we adviezen voor bij de pizza, de spaghetti, de afhaalchinees of bij scherper Aziatisch eten. Voor bij simpel, doordeweeks eten dus. Ook dat was een uitkomst van het onderzoek.

Gewurztraminer en Muskaat
En daar zal ik hier dan maar eens snel wat aan gaan doen. Bijvoorbeeld: bij Aziatisch eten passen diverse leuke wijnen. Toevallig zijn dat alleen wel wijnen die wat minder bekend zijn, zoals Gewurztraminer, of droge Muskaat. Kijk hiervoor eens naar wijnen uit de Elzas, via bijvoorbeeld de website Smaakexperience. Je vindt ook prima voorbeelden in de recent uitgekomen wijngidsen.

Helemaal onbekend is waarschijnlijk de Hongaarse Irsai Oliver. Toch zijn daar lekkere voorbeelden van op de Nederlandse markt. Icarius wijnen bijvoorbeeld verkoopt voor € 6,95 een verrassende Budai Irsai Oliver, een wijn uit het gebied Buda gemaakt van het druivenras irsai oliver, door het wijnhuis Nyakas.

Lychees en druiven
De wijn ruikt alsof je een blik tropisch fruit opentrekt, met wat lychees in de mix, maar vooral ook druiven. De zuren zijn heel fris, eigenlijk precies goed, en het alcoholpercentage slechts 12%. We dronken deze wijn bij een schaal oosters klaargemaakte mosselen. Uit de schelp gehaald, overgoten met een sausje van soja en kokos, en geserveerd op een bedje van mie, broccoli en oesterzwam (aangepast recept uit het Mosselboek).

Nyakas
De Nyakas Cellars is een jong bedrijf, opgericht in 1997 met een productiecapaciteit van 6.000 hl. Deze coöperatie is in handen van meer dan 40 eigenaren, allemaal locale mensen die ook na de verandering van het regime in Hongarije geloven in de coöperatie.

De wijngaarden beslaan ongeveer 124 hectaren en liggen zo’n 25 km ten westen van Boedapest, rondom de dorpen Budajenô en Tök. De toevoeging Budai voor het druivenras irsai oliver verwijst dan ook naar dit gebied. De aanwezigheid van kalk en mineralen in de bodem en het heersende microklimaat dragen bij aan het droge, crispy karakter van de wijnen.
De naam Nyakas refereert aan de heuvel naast de wijnkelder. De paarden op het etiket symboliseren de paarden van de Hongaarse poesta’s. In de directe omgeving van het bedrijf zie je nog altijd vele honderden paarden in de weilanden lopen.