In de Volkskrant van 21 augustus jl. werden de wijnen van het Chinese label Dragon Seal omschreven als in meerderheid hele nare producten, duistere brouwsels met gemeen smakende chemicaliën. Wel zou er uit China op andere plaatsen fatsoenlijke wijn gemaakt worden.

Waar had ik die naam Dragon Seal eerder gezien… Ah, ik herinnerde me de laatste mailing van Van Wageningen en de Lange, met een keur aan ‘wereld’wijnen. Daaronder zaten verrassend genoeg ook een aantal wijnen uit China, van het label Dragon Seal. Ik kon me echter niet voorstellen dat ze bij Van Wageningen en de Lange slechte wijnen zouden verkopen, dus ik was zeer geïnteresseerd toen ik een fles Dragon Seal Gamay cadeau kreeg. We dronken deze Gamay uit 2002 bij geroosterde procureurlapjes van de barbecue, met zelfgebakken knoflookbrood. Een heerlijke combinatie, de wijn was een grote verrassing. Een zeer afgeronde, uitgebalanceerde wijn, met voldoende zuren, net genoeg tannines en geen zoetje. Als je me had vertelt dat het een goede Beaujolais was, had ik het onmiddellijk geloofd. En dat voor maar € 7,95. Je vraagt je af hoe ze de wijn voor dat geld naar Europa kunnen halen.

De wijnen van Dragon Seal worden overigens gemaakt door een Franse wijnmaker uit de Languedoc. De winery gaat terug tot 1910, toen een Franse pater het kerkhof van de kerk in Heishanhu (in de buurt van Beijing) veranderde in een wijngaard. Met hulp van een Franse wijnmaker produceerde hij rode en witte wijn voor de mis en voor dagelijks gebruik. Deze wijngaard werd later genationaliseerd tot Beijing Winery. Dragon Seal is een dochter van de Beijing Winery en maakt opnieuw bewust gebruik van Franse wijnmakers. De eerste fles Dragon Seal wijn werd in 1988 geproduceerd.

Uit deze ervaring blijkt weer hoe kritisch je (kranten)artikelen over wijn moet lezen: geloof er niets van en trek bij voorkeur je eigen conclusies. Proef zo veel mogelijk zelf en sta open voor nieuwe ervaringen en ontdekkingen.

Reageren:m.beukers@xs4all.nl

Een van Canada’s beste ‘viticultural areas’ – vergelijkbaar met een Franse appellation – is het Niagara schiereiland in Ontario. En als je als wijnliefhebber de Niagara watervallen bezoekt, moet je natuurlijk ook even het Canadese achterland bezoeken en naar minstens één winery gaan. Voor ons was de keuze snel gemaakt: wij kenden Inniskillin uit de wijntijdschriften en besloten voor dit bedrijf een korte excursie over de grens te gaan maken.
Inniskillin produceert op Europese leest geschoeide wijnen en is beroemd om zijn ijswijnen, onder andere van de vidal. Dat Europese is overigens niet zo verwonderlijk, aangezien een van de oprichters en wijnmakers een Oostenrijker is, Karl J. Kaiser. Bovendien vonden wij de hele sfeer in Canada, in ieder geval op die paar vierkante kilometer die wij bezochten, heel Europees.

We proefden een aantal zeer indrukwekkende wijnen, waaronder diverse ijswijnen, onder andere een ongelofelijk rijke Cabernet franc. Daarnaast was er Pinot Noir, Viognier en Riesling. Graag hadden we er dozen vol van meegenomen, maar budget, Amerikaanse invoerrechten en vervoersproblemen weerhielden ons daarvan. Uiteindelijk kozen we voor een fantastische Icewine, Oak Aged Vidal 2002, voor het lieve prijsje van 110 Canadese dollar. Daarnaast gingen er vier flessen viognier mee, Silver Label Servos Vineyard Viognier 2002, een wijn die werkelijk geweldig was. Vooral heel vol (de wijnbeschrijving noemt dat creamy texture) en toch ook mineralig. De laatste fles had eigenlijk mee naar huis gemoeten, maar we besloten hem wegens ruimtegebrek te drinken op een van de laatste avonden van onze vakantie, bij de sushi die we supervers gehaald hadden in Boston's Quincy Market Food Court. Vast geen geaccepteerde combinatie, maar het smaakte ons heerlijk. Jammer dat deze wijnen in Nederland niet te koop zijn (bij mijn weten).

Reageren: m.beukers@xs4all.nl