Dolle Dwaze Dagen

De Bijenkorf en wijn, het wil toch niet echt lukken, volgens mij. Op de website zijn slechts drie rosé's te bestellen, waarvan één een champagne. In de winkel staat wel eens wat aardigs, maar echt succesvol, nee dat is het niet. Toch zijn er voor wijnliefhebbers de komende Dolle Dwaze Dagen koopjes te halen: als u het boek Het verhaal van wijn van Hugh Johnson nog niet heeft, zorg dan dat u a.s. vrijdag naar de Bijenkorf gaat. Voor slechts € 19,50 kunt u dit prachtige boek meenemen. (Lees hier de recensie).
De wijnatlas van dezelfde auteur samen met Jancis Robinson - ook een fantastisch boek - is te krijgen voor € 35,00.
En op zaterdag 1 oktober is er port. Volgens het aanbiedingenboekje is het mogelijk port van 1912 tot 2003 aan te treffen. De moeite van het gaan kijken waard, zou ik zo zeggen.

Plonk en omfietswijnen

Yes! het is unaniem uitgesproken gisterenavond: Lidl-wijn is puur bocht. De fles Coteaux du Languedoc van € 1,59 is door mijn cursisten collectief veroordeeld als plonk. Gelukkig maar! Ik zou wel teleurgesteld geweest zijn als iemand 'm toch lekker had gevonden. Maar er was echt niets meer dan zuur aan te proeven.
De (onder wijnkenners beroemde) Les Douze, AOC Fitou Mont Tauch van € 5,75 bij de Hema viel veel beter in de smaak. Met recht een omfietswijn! Mooi rood fruit in de neus, wat Zuidfranse kruiden, een vol en afgerond mondgevoel, zacht met toch nog wat tannines voor pit. Wel had ik het idee dat dit een door de zon gestoofde wijn uit de hete zomer van 2003 was.
Met de 2001 Chateau des Chaberts AOC Coteaux Varois (sinds augustus van dit jaar officieel Coteaux Varois en Provence, om de Provence meer te profileren) van € 6,50 van Van Wageningen en de Lange hadden we meer moeite. Naarmate de wijn wat langer in het glas verbleef, vonden meer mensen hem beter worden, maar het werd niet echt iemands favoriet. Zelf vond ik 'm wat tegenvallen. Wat waterig, weinig vol van smaak. Maar toch wel fris, hij had wel wat.
Het leuke van het geven van zo'n cursus is onder andere dat je zelf weer eens gaat letten op verschillen tussen wijnen. Normaal maak je thuis geen drie flessen naast elkaar open, op zo'n cursusavond is dat juist de bedoeling. Heerlijk!

Laffe suikerdrankjes

In Volkskrant en elders las ik van de week dat 'rare' Amerikaanse wijnen binnenkort Europa in mogen. Er hoeft geen toestemming meer gevraagd te worden voor de import van wijnen die op niet-traditionele wijze gemaakt zijn. Dan moet je denken aan toevoeging van water, fruitextract en andere filtermethoden. In ruil daarvoor mogen de namen 'burgundy' , 'champagne' en 'port' in Amerika niet meer gebruikt worden voor nieuwe Amerikaanse wijnen.
Dus wij krijgen straks laffe suikerdrankjes die naar kauwgom smaken, zij mogen voor de bestaande producten rustig de namen champagne, port en bourgogne blijven gebruiken.
Ik vraag me af of we nu echt op zo'n akkoord zitten te wachten. Sommige wijnen die ik vorig jaar in de staat New York heb geproefd, waren werkelijk niet te drinken.
Bovendien leefde ik in de veronderstelling dat de termen port, champagne e.d. allang beschermd waren. Maar blijkbaar dus niet in de USA.
Ik ben benieuwd waar die Amerikaanse producten nu gaan opduiken. Zou er veel afzet mogelijk zijn? Als er dan op de labels maar duidelijk opstaat dat het om een Amerikaanse drank gaat, hoeveel procent druivensap er nog inzit (en of er überhaupt druiven aan te pas zijn gekomen) en wat de smaak ongeveer is (zoet, neem ik aan). Wijnetiketten zijn vaak al zo moeilijk te doorgronden voor de leek, deze importproducten zullen het er niet makkelijker op maken.

Bron: Volkskrant 16 september en www.wijnlink.nl

Meer weten over wijn…

Vandaag ontving ik het magazine Meer weten over wijn van het Wijninformatiecentrum en het Productschap Wijn. Wat een prachtige brochure, ik moet mijn notitie van gisteren toch iets afzwakken. Er is dit jaar voor de gewone consument weer een zeer informatief en goed vormgegeven magazine gemaakt. Goed van toon, niet te modern en niet te klassiek vormgegeven. Het zou een hele grote groep belangstellenden moeten aanspreken. Het blad opent al met een prachtige foto van de wijnoogst in Thailand. Je zou er zo naartoe reizen, schitterend. Zo moet het nu, informatie geven aan de gewone wijndrinker. Maar dan toch een maar: hoe weet die gewone wijndrinker dat dit prachtige magazine er is? Ik heb het nu voor mijn cursisten aangevraagd, maar ligt het ook bij Gall&Gall en de supermarkt? Ligt het bij de Hema in het wijnschap, krijg je het cadeau bij de slijter? Ik hoop het maar, want het blad – en het product natuurlijk – verdienen het.
Overigens ben ik echt benieuwd waar dit magazine opduikt en waar je het kunt krijgen als simpele wijndrinker. Laat het me weten!

Nationale Wijnweek

Van maandag 3 oktober tot en met zondag 9 oktober is het weer Nationale Wijnweek. Op de een of andere manier vind ik dit evenement, dat al diverse malen gehouden is, voor de gewone consument en burger erg onzichtbaar. In plaats van grote proeverijen voor het grote publiek alleen wat proeverijen voor selecte clubs. Geen grote manifestaties, geen ludieke acties. Ja, oké er is de Nationale Wijnquiz, maar hoeveel mensen weten die op Internet te vinden?
Wat wel goed gecommuniceerd wordt is de open dagen van de Nederlandse Wijngaardeniers op 1 en 2 oktober. Dat vind je tenminste op diverse plekken geadverteerd, bijvoorbeeld in het tijdschrift Platteland. Een lijst van alle wijngaarden in Nederland waar je dat weekend welkom bent, tref je aan op de site van de Nationale Wijnweek.

Avondje wijn maken

Eigenlijk zou iedere geïnteresseerde in wijn dit eens moeten doen. Een avond wijnmaken bij een locale wijnmaker. Maakt niet uit of het om druiven of om ander fruit gaat, de principes zijn hetzelfde.
Eergisteren heb ik een fles vruchtenwijn opgezet van morellen- en perensap. Over ongeveer drie maanden zou het drinkbaar moeten zijn, als ik een jaar geduld heb wordt íe nog beter.

De zon scheen gisterenavond laag over het langzaam verkleurende landgoed Mariënwaerdt. Via smalle weggetjes, een grote poort, de met appels beladen Appeldijk en onder een prachtige regenboog arriveerden mijn vriendin en ik bij Fruitbedrijf De Hoenderik in Tricht.
Een enorme tafel met pompoenen buiten, appeltaart en thee binnen.
Eerst kregen we van wijnmaker René de Wijk van wijnmakerij De Wijkgaard een rondleiding langs de vaten met gistende morellen, appels en peren, de apparatuur en de wijnkelder.
Daarna uitleg over het proces van (vruchten)wijn maken. Hoe je het zuurgehalte meet, hoe je kunt bepalen hoeveel suiker je moet toevoegen om een alcoholpercentage van bijvoorbeeld 14% te krijgen, dat je alles constant moet ontsmetten met sulfietwater enzovoort. Daarna mag je zelf aan de slag met sap, zuur, suiker en glaswerk. Thuis moet het werk afgemaakt worden: waterslot op de fles, op een warme plaats zetten en hopen dat het gisten begint.
Hoewel het geen druiven zijn, suiker meestal niet toegevoegd mag worden aan echte wijnen, en dit alles wel erg kleinschalig was, krijg je toch een goed idee wat voor chemie en gegoochel er allemaal komt kijken bij het maken van wijn.
En nu is het wachten op de plopjes uit het waterslot. Ik zie nog niets, zou de fles wel warm genoeg staan?

Wijncursus

Gisteren was alweer de tweede avond van de wijncursus die ik in het wijkcentrum geef. En ik begin het hartstikke leuk te vinden. Vooral het voorbereiden van de lessen en het proefgedeelte; ik kijk alweer uit naar de volgende! Met het voorbereiden wordt je weer eens helemaal met je neus op de feiten gedrukt, letterlijk.
Een vraag als waaruit bestaat wijn eigenlijk: 80-85% water, 8-15% alcohol, 3% vaste stoffen als suiker, zuren, tannine en maximaal 3% glycol. Je weet het eigenlijk wel, maar als het er zo staat, werkt het weer heel verhelderend, was mijn ervaring. Artikeltjes over suikergehalte, alcoholpercentages krijgen ineens weer een nieuwe duidelijkheid.

Het proeven is ook voor de cursisten het leukste deel van de avond. Vorige week schonk ik drie Rioja's van Otonal. Een rode, een witte en een rosé. Geblinddoekt moesten we allemaal (ikzelf natuurlijk ook) proberen uit te maken welke de witte, de rode en de rosé was. De rode, dat lukte de meesten wel, maar wit en rosé bleken toch lastiger uit elkaar te halen. Dat hadden ze niet verwacht, ze vonden het een hele leuke ervaring.
Gisteren had ik twee ge-eikte en één niet ge-eikte Chardonnay. Om het verschil te proeven tussen wijnen met en zonder eik. Bovendien was dit de eerste avond dat we het proeven serieus aanpakten, met proefformulier, handige placemat van Gall&Gall voor de glazen en instructie over aroma's en proeven.
De meningen waren verdeeld, maar uiteindelijk was ikzelf de enige die de niet-geikte (Les Chapelieres 2004, Vin de Pays d'Oc, Van Wageningen en de Lange, € 4,95) het lekkerste vond. De eik viel goed bij mijn cursisten, al vond de een de Jacobs Creek (Lukas Klamer/Makro, ca. € 4,95) lekkerder, de andere de Zuid-Afrikaanse Lindenhof (Margaret Wines, € 6,70). En dat is ook precies wat ik probeer over te brengen: er is geen goed of fout bij wijnproeven, het is belangrijk dat je leert wat je lekker vind en waarom.