Cultuurgoed van Domaine Navarre

Welke 'cultuurgoederen' proefden we bij Thierry Navarre (zie blog van gisteren)? We begonnen met een tweetal rode wijnen, een Vin d'oeillades (vin de table), en een Ribeyrenc (vin de table 2005), twee druivenrassen die min of meer 'vergeten' zijn. De oeillades is familie van de cinsault en was in de 19e eeuw zeer gangbaar. Hij werd toen als één van de betere soorten beschouwd. De druif produceert in de juiste handen een heerlijke lichte wijn, uitstekend bij een voorgerecht of zo, een beetje gekoeld, op het terras.

Ribeyrenc is ook bekend als aspiran en wanneer deze druif de aandacht krijgt die ze verdient, tref je in het glas iets aan dat heel sterk lijkt op een goede pinot noir. Navarre heeft zo weinig Ribeyrenc beschikbaar dat de wijn nergens geadverteerd staat, zelfs niet in het proeflokaal. Alleen vrienden, bekenden en liefhebbers mogen wat flesjes meenemen. We prezen ons enorm gelukkig dat wij de wijn mochten proeven en dat we drie flessen meekregen! Over enige jaren hoopt Navarre voldoende aanplant te hebben om het volume van deze wijn op te voeren.

Na deze twee rode bijzonderheden schakelden we over naar twee zoete wijnen, een overheerlijke Muscat, verrukkelijk bij citroentaart, vers fruit en allerhande desserts. De wijn staat geheel in de traditie van de streek, aangezien in de Languedoc diverse zoete wijnen gemaakt worden van de muskaatdruif. Dit zijn echter veelal vin doux naturel, waarbij de gisting wordt gestopt door toevoeging van alcohol. Bij Navarre gebeurt dit niet.

Daarna volgde een Vin de grenache van aan de wijnstok gedroogde druiven. Ook deze manier van zoete wijn maken gaat terug op oude tradities. Het grote(re) publiek kent dergelijke wijnen wel uit bijvoorbeeld Italië en Oostenrijk, maar niet uit het zuiden van Frankrijk. De wijn heeft 14.5% alcohol en is zoet zonder zoet te zijn (als je begrijpt wat ik bedoel). Denk aan een goede tawny port met voldoende fruit en je zit aardig in de richting. Net als de maker drinken wij de vin de grenache graag als aperitief; binnenkort komt Tastewine met andere interessante wijn-spijscombinaties voor deze wijn.

Naast al deze bijzondere wijnen maakt Navarre bovendien ook nog een tweetal St. Chinian's: Le Laouzil en La Cuvée Olivier. Voor de Laouzil worden carignan, cinsault, grenache en syrah gebruikt. Het is een typische St. Chinian, afkomstig van bruine leisteenbodems. Makkelijk drinkbaar, lekker bij gevogelte, everzwijn en ook de lamskoteletten in Italiaanse kruiden die wij zaterdag aten. (Italiaanse kruiden zijn natuurlijk identiek aan de kruiden van de Languedoc....: tijm, rozemarijn, salie, oregano).
De Cuvée Olivier is geconcentreerder dan de Laouzil. Wij herkenden er bovendien de geur van pijnbomen in, samen met de typische karakteristieken van een wijn met een aanzienlijk percentage syrah.

De 13 ha. van Domaine Navarre liggen allen op de eerder genoemde bruine leisteenbodems. Oogsten gebeurt met de hand en synthetische bestrijdingsmiddelen worden niet gebruikt. Vinificatie geschiedt in roestvrijstalen cuves of houten vaten (foudres) en botteling gebeurt ter plekke. Wijnen die niet aan de standaards van de wijnmaker voldoen komen niet op de markt.
Ben je nieuwsgierig geworden naar deze interessante wijnen? In Nederland zijn diverse wijnen van Thierry Navarre verkrijgbaar bij Tastewine.

Foto: het stadje Roquebrun aan de rivier de Orb

Trois de chaque

Trois de chaque, drie van elk: dat was onze bestelling bij Thierry Navarre in Roquebrun. Drie flessen van elk van de zes wijnen die we geproefd hadden. Achttien flessen gingen er mee naar huis, een aantal dat we over het algemeen niet halen bij de producenten die we bezoeken op vakantie. Aan de wijnen van Domaine Navarre konden we echter geen weerstand bieden: ze moesten gewoon mee naar Nederland. Wat een wijnen en wat een interessant bezoek!

Op een snikhete dag in juli bezochten we een vermaarde Nederlandse wijn- en foodblogger ;-) in zijn huis in Frankrijk. Doel van het bezoek was uiteraard wijn, aangezien we in de appellation St. Chinian waren. De reis naar Roquebrun (slechts 7 km verderop) begon al goed: wegwerkers hadden de toegangsweg tot het dorp waar het tweede huis van de medeblogger stond, geblokkeerd. We moesten een bloedstollende tocht ondernemen om weer op de doorgaande route te komen. Tussen de wijngaarden door, over oververharde grindwegen, met onze gehuurde luxe stationwagon....

Veel te laat, ver in de lunchpauze, kwamen we bij Domaine Navarre aan, een gewoon woonhuis bij de brug over de Orb in Roquebrun. Zonder gids zouden we er zo aan voorbij gereden zijn. In het koele proeflokaal zakten de kinderen neer op een paar pallets en pakten braaf hun boek. Ze voelden al aan dat het dit keer wel eens lang zou kunnen gaan duren. En ze kregen gelijk. Ondanks de late aankomst spraken we meer dan een uur lang we met zijn vieren zeer geanimeerd over de wijnen, over de problemen in de wijnbouw, de geuren van de garrigue, de overheersing van massaproducten in de supermarkt en nog zo wat.

Thierry Navarre is een gerespecteerd wijnmaker in Roquebrun en de wijde omgeving. Zijn mening telt, naar zijn standpunten wordt geluisterd. Hij is zeer geïnteresseerd in de (wijnbouw)geschiedenis van het gebied, wat dan ook tot uiting komt in een aantal van zijn wijnen.
Dat vond ik ook zo bijzonder aan het bezoek: uiteraard waren de wijnen goed, maar meer nog waardeer ik het dat Navarre's wijnen 'cultuurgoed' zijn. Technieken en druivensoorten zijn geënt op het verleden, zonder de verworvenheden van de moderne tijd aan de kant te schuiven. Zijn wijnen staan in een traditie, maar zijn juist daarom weer vernieuwend. Een groot deel van die traditie is in de loop der jaren namelijk verloren gegaan.

Een dergelijke manier van wijnmaken heeft volgens mij de toekomst. En dat blijkt ook wel; de wijnen van Navarre zijn zeer gewild. Ze hebben misschien hier en daar wel een soort cultstatus. Lees op Foodlog meer over Navarre en zijn standpunten.

Welke wijnen we dan proefden? Daarover morgen meer.

De wijn-kwaliteitspiramide

Gisteren raakten we thuis in een boeiende discussie: waar koop je nu wijn als je het met de supermarktwijnen gehad hebt? Hoe ziet de Nederlandse wijnmarkt er nu eigenlijk uit? Koop je bij een slijter betere wijnen dan bij een supermarkt? Wat is de plaats van de vele wijnclubs? En hoe doen de internetwijnhandels het eigenlijk? Wat is hun plaats in het aanbod?

Grappig genoeg las ik diezelfde avond in een persbericht van het Wijninformatiecentrum over de beurs Dranken 2006 de volgende zinnen: 'Naast het Nederlands gedistilleerd beschikt Dranken 2006 over een tweede sterke pijler: wijnen uit alle windstreken. Ook dit jaar zorgt een representatieve aanwezigheid van importeurs voor een veelomvattend aanbod aan wijnen waarmee drankenspecialisten zich kunnen profileren tegenover de concurrent die de laatste jaren een steeds groter marktaandeel heeft veroverd: de supermarkt. Er zijn tekenen die erop wijzen dat de consument met het ten gunste kerend economisch tij voor de aankoop van karaktervolle wijnen met uitstraling de weg naar de slijter weer beter weet te vinden.'

Mijn vraag was onmiddellijk: ervaren wij, als consumenten, dit ook zo? Koop je bij de slijter een betere wijn dan bij de supermarkt?

Zelf zie ik de kwaliteitspiramide in Nederland als volgt: helemaal bovenaan staan de zelfstandige wijnhandels, de mannen en vrouwen met passie voor hun vak die zelf nog de producenten in de landen van herkomst gaan bezoeken op zoek naar de wijnen die in hun pakket passen. Zij kennen hun afnemers, hebben een eigen voorkeur en smaak en laten geld niet boven kwaliteit gaan. Zij vormen echter maar een heel klein topje op de berg van wijn die in Nederland te koop is.

Helemaal onderaan, aan de brede basis van de piramide, staan de discounters als Lidl en Aldi, met gelijk daarboven een heel brede laag van supermarkten. Een enkele keer vind je er acceptabele wijn, maar om een wijnvoorraadje op te bouwen moet je er niet zijn. Maar wat zit daar nu precies nog tussen?

Achterliggende vraag voor mij is ook: waar haal ik straks wijnen voor Wine Blogging Wednesday die in Nederland breed verkrijgbaar zijn maar die beter zijn dan supermarktwijn? Dus ik gooi de bovenstaande vragen maar even in de groep. Wat denken jullie ervan?

Dranken 2006 - nationale beurs voor professionals in dranken voor thuisverbruik: zondag 17 en maandag 18 september in Homeboxx te Nieuwegein.
Afgebeelde foto Summer Hill Pyramid Winery in British Columbia, Canada

Drie jaar wijnbloggen

Een heugelijke dag vandaag: precies drie jaar geleden ben ik deze blog begonnen. Toen met het idee: ach, we zullen wel eens zien hoe lang ik het leuk vind. Inmiddels is er nog altijd bijna dagelijks genoeg stof om over te schrijven.
In augustus 2003 was ik in Nederland de eerste wijnblogger, en ik kon me nauwelijks voorstellen dat mensen mijn schrijfsels gingen lezen. Ik deed het vooral voor mezelf, om alles wat ik las vast te leggen. Wat was ik verbaasd dat er mensen mijn stukjes lazen: in het najaar van 2004 ontving ik de eerste reacties! Als ik een vlag had gehad, had ik die toen uitgehangen.

Gelukkig ontwikkelde ook Blogger, mijn provider, zich, zodat er in juni 2005 eindelijk foto's bij de teksten geplaatst konden worden. Enige maanden later was het tijd voor een verandering van de lay-out. Blogger heeft aangekondigd binnenkort weer meer templates aan te bieden, en zelfs de mogelijkheid om categorieën aan te duiden. Ik kan niet wachten....

Vorig jaar in september plaatste ik advertenties op mijn site en maakte ik bovendien contact met diverse food- en wijnblogs en hun geestelijke vaders. In het afgelopen jaar tijd zijn mijn pagina's nu meer dan 25.000 maal bezocht, mede dankzij die onderlinge contacten met bijvoorbeeld Wijnsuggestie, Wijnerij en Foodlog. Bedankt jongens, ook jullie droegen bij aan het succes van deze blog.

Verrassend afgelopen winter was ook het contact met de eerste wijnhandelaar die mij uitnodigde zijn wijnen te proeven en te beschrijven op deze blog. Na deze Duitse wijnen volgden ook Oostenrijke proefflessen en onlangs nog enige Portugese wijnen. Binnenkort volgt weer een serie Duitse wijnen, als voorbereiding op Riesling & Co.

Dit voorjaar was er dan nog de naamsverandering, van Wijnlog.blogspot naar Wijnkronieken. Hiervoor moet ik mijn collega Albert hartelijk danken; hij drong er bij mij regelmatig op aan de naam toch eens te veranderen. Ook dit bleek een goede stap; je vertelt nu eenmaal makkelijker aan iemand dat je een blog hebt getiteld Wijnkronieken dan Wijnlog dot blogspot dot com.

In januari 2005 was ik nog verheugd dat er 59 andere wijnbloggers in de wereld waren (volgens een zoekmachine). Inmiddels is het aantal wijnblogs wereldwijd enorm toegenomen. Alder Yarrow, primus inter pares in de Amerikaanse wijn-blogosphere, heeft onlangs weer eens aandacht besteed aan de groei en trends binnen de Amerikaanse wijnblogs. In Nederland en België lopen we wat achter, want je komt hier met je handen en voeten een heel eind als je wijnblogs gaat tellen. Dat zou toch eens moeten veranderen. Vooral ook omdat we dan mijn recente initiatief Wine Blogging Wednesday verder kunnen gaan uitbouwen. Over onze plannen hieromtrent volgt in september meer informatie.

Enkele dagen geleden heb ik me ook maar eens aangemeld bij Foodrank. En vandaag blijk ik al op de zesde plaats te staan (van de tien aangemelde wijnblogs)! Met stip binnengekomen blijkbaar. Dat doet me deugd. Uiteraard hoop ik binnenkort ook bij de eerste vijf te komen.

Mijn insteek is altijd geweest: schrijven over wat ik zelf heb meegemaakt en wat me ten aanzien van wijn bezighoudt. Ik geef geen weergave van allerhande nieuws, dat laat ik over het algemeen aan anderen over. Met deze aanpak ben ik nog steeds tevreden, ik hoop jullie ook. Als ik de balans opmaak na drie jaar, kom ik tot de conclusie dat ik dankzij het bloggen heel veel geleerd heb en veel nieuwe mensen heb ontmoet, zowel virtueel als 'live'. Zelfs op vakantie heb ik nog een medeblogger opgezocht. Samen bezochten we een wijnmaker in de Languedoc, waarover later meer. Wie zegt er nog dat internet slecht is voor de sociale contacten?

Bedankt allemaal, lezers, tipgevers, vrienden, kennissen, medebloggers, wijnproducenten, wijnhandelaren, familieleden. Dankzij jullie is Wijnkronieken een succes. Ik kijk uit naar wat de toekomst gaat brengen!

Domaine La Grangette

Vrijdag schreef ik een schets van de landwijnen van de Languedoc. Vandaag het vervolg, over een interessant domein op de vlakte tussen Pézenas en de kust.

Zelf kenden wij de vrijdag geschetste vin de pays d'Oc nog niet, totdat wij in onze vakantie een bezoekje brachten aan Domaine La Grangette van de heer en mevrouw Moret. We kenden hun prettige droge rosé van picpoul noir (La Saignée de Rose), maar waren ook nieuwsgierig naar de gewone witte Picpoul, genoemd in de Guide Hachette.

Domaine La Grangette ligt net buiten het plaatsje Castelnau de Guers, langs de al genoemde Via Domitia. In de Middeleeuwen was het land in bezit van de heerlijkheid van de baron van Guers en werden graan en klaver verbouwd, voor de paarden van de baron. Ook waren een paar percelen druiven aangeplant. Sinds 2001 is La Grangette in bezit van de Morets. De vorige eigenaren, E. en M. Mur, verbouwden de druiven op biologische wijze. De Morets hebben dit niet voorgezet, maar proberen hun bedrijf wel te runnen met respect voor de omringende natuur.

Op een bloedhete ochtend enkele weken geleden werden we hartelijk ontvangen in het sfeervolle en koele proeflokaal, een oude verbouwde paardenstal uit de 17e eeuw, waarna we in gezelschap van een Frans gezin en monsieur Moret een aantal van zijn wijnen proefden. En monsieur Moret bleek niet alleen Picpoul de Pinet te maken..... Verbaasd bekeken wij de collectie flessen op zijn balie en de lijst met wijnen. Het domein bottelt wijnen onder zeker drie verschillende 'regelingen': witte Picpoul (L'Enfant terrible) onder de AOC Coteaux du Languedoc Picpoul de Pinet, een witte wijn (Boréale, sauvignon blanc en muscat) en een rosé (La Saignée de Rose, picpoul noir) onder VDP Côtes de Thau en een hele reeks wijnen als vin de pays d'Oc. Deze laatste variërend van droge Muscat en Cabernet Franc tot zoete Sauvignon Blanc (Volé aux Moineaux). Opvallend genoeg zijn er ook wijnen van pure syrah (Louve, élevé en fut de chêne) en een syrah-grenache combinatie (La Part des Anges, eveneens opgevoed in eiken vaten) die als vin de pays d'Oc gelabeld zijn. We vergaten te vragen waarom deze niet als AOC Coteaux du Languedoc op de markt zijn gebracht. Mogelijk heeft dit te maken met de biologische teelt door de vorige eigenaren: de Louve is nog uit 1998. Of er voldeed iets anders dan de druivensoort niet aan de strenge AOC-regels, zoals de maximumopbrengst per hectare bijvoorbeeld.

Op onze opmerking dat hij toch wel bijzondere druiven had voor de Languedoc – cabernet franc, sauvignon blanc - reageerde de wijnboer wat kortaf. Tuurlijk groeide cabernet franc goed in het zuiden, alles groeit hier goed..... We concludeerden dat 'welke druiven waar in de Languedoc onder welk label' blijkbaar een (zeer) gevoelig onderwerp is.

Meest indrukwekkend vonden wij twee wijnen: voor Nico – een groot syrah-liefhebber – moesten er een aantal flessen Louve 1998 mee naar huis, om deze herfst van te genieten. De Louve is nog gemaakt door een vorige eigenaar; op de fles staat 'mis en bouteille par Emmanuelle - vigneronne'. Voor mij was de zoete Volé aux Moineaux (gestolen van de mussen) een 'must have'. Een werkelijk fantastische wijn, die prefect bij bijvoorbeeld een stuk Roquefort past. Ook fruittoetjes zullen prima met deze frisse wijn combineren. Het zoet wordt uitstekend gebalanceerd door de zuren, de wijn vermoeit niet en heeft een alcoholpercentage van 15% alcohol.

Na een korte bezichtiging van de wijnkelder, waar nog stenen kuipen uit de 18e eeuw aanwezig zijn, moesten we helaas de hitte weer in. We hadden nog graag meer geproefd, maar we moesten nog een stuk rijden.... Onze collectie wijnen was echter weer aanzienlijk uitgebreid en onze wijnkennis weer verbreed. Bovendien was onze portemonnaie niet al te zeer geplunderd: de wijnen waren prettige geprijsd tussen de 4 en de 14 euro.



Proefnotitie
Louve 1998, syrah éleve en fut de chêne, vin de pays d'Oc rouge bio

We dronken de wijn bij een ovenschotel van kippenpootjes met tomaat en basilicum van Jamie Oliver, geserveerd met zelfgemaakte pasta. De combinatie is wat atypisch - volgens de boeken hoort er lever of wild bij Syrah - maar wat mij betreft smaakte het prima.
De acht jaar oude wijn was in het glas nog mooi cassisrood, zonder enige hint van veroudering langs de rand. Een neus van leer, rook en wat licht rood fruit. Nico ontdekte de lucht van goede Hongaarse paprikapoeder. De afdronk leek kort, totdat de wijn wat langer openstond. Toen kwam het fruitkarakter wat beter naar voren en bleef de wijn net lang genoeg hangen. Het alcoholpercentage was slechts 12.5 %. Al met al een aangename wijn die na acht jaar nog verbluffend fris en jong aandeed. Geen topwijn, wel een goede aanschaf en een prima vin de pays d'oc.

Een van de beste wijnboeren?

Allemaal Netwerk gezien gisteren? Het programma besteedde aandacht aan de wijncrisis in Frankrijk en deed dat door met Ilja Gort langs een tweetal wijnproducenten te gaan. En passant werd Gort 'één van de beste wijnmakers van Frankrijk' genoemd. Op zo'n moment zie je weer eens de betrekkelijkheid van adjectieven als goed, beter, best. Want wie vindt dat eigenlijk, dat Gort 'een van de beste' is? Ik niet, en de deelnemers aan de eerste Wine Blogging Wednesday ook niet. (We proefden daar zijn rosé.) Maar goed, deze opmerking laten we maar gewoon even voor wat hij is.

Laat ik nog even aandacht besteden aan het item: de strekking was als volgt. Het gaat slecht in Frankrijk met de wijnboeren, ze kunnen hun wijn aan de straatstenen niet kwijt. Alleen echt goede wijn (vertegenwoordigd in de reportage door een niet met name genoemd groot Bordeauxs domein met Nederlandse woordvoerder) verkoopt nog. (Hé, zou Netwerk het omgedraaid hebben: Ilja Gort verkoopt, dus is zijn wijn goed......?)

En waarom gaat het volgens Netwerk slecht: omdat de Franse regels te streng zijn en landen buiten Europa te veel coca cola-wijnen produceren (of hamburger-wijnen, zoals Gort het uitdrukte).

Als ik ooit een simplistische weergave van een complex probleem heb gezien, was het gisteren wel op Netwerk. Ik ga maar niet herhalen hoe het volgens mij dan wel zit. Zie hiervoor Foodlog en elders op Wijnkronieken.
Maar opnieuw gold gisterenavond, net als met het Journaal-item over de Russische wijncrisis, dat er veel non-informatie wordt gegeven op de televisie. Jammer!

Druiven in de Pays d'Oc

Voor een wijnboer in de Bourgogne is het makkelijk: hij verbouwt pinot noir of chardonnay en maakt Bourgogne. Weinig andere mogelijkheden staan hem open. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld een wijnmaker in Bourgeuil: die heeft rijen met cabernet franc en maakt Bourgeuil. Een stapje links of rechts van dit gebaande pad is wel mogelijk, maar niet meer dan een stapje. 'Overzichtelijk', denk je als wijnliefhebber, 'dat kan ik wel onthouden.'

Ga je echter naar de Languedoc, de Franse kuststreek van ruwweg Nîmes tot de Pyreneeën, dan wordt het verhaal heel anders. De Languedoc kent uiteraard zijn AOC's met voorgeschreven druiven, zoals voor rode AOC Coteaux du Languedoc carignan, grenache, syrah, cinsault, mourvèdre en lladoner pelut. Verder zijn toegestaan counoise, terret en vast nog soorten die ik vergeten ben. Voor wit mogen picpoul blanc, grenache blanc, clairette, bourboulenc, marsanne, roussanne, vermentino, maccabeo, terret blanc en ugni blanc. Allemaal, zowel de witte als de rode variëteiten, moeten ze voorkomen in speciaal voorgeschreven verhoudingen tot elkaar. Voor Coteaux du Languedoc-La Clape Blanc bijvoorbeeld, moeten bourboulenc blanc en grenache blanc samen minimaal 60% van de assemblage uitmaken, waarvan 40% bourboulenc.

Dit alles mag je onmiddellijk weer vergeten, het valt na te lezen op de site van het Institut National des Appellations d'Orgine (INAO). Een nuttige site om af en toe eens wat op te kunnen zoeken en na te kunnen lezen en uiteraard verplichte kost voor wijnschrijvers, maar 'too much' voor de gewone wijnliefhebber.

Het wordt namelijk nog ingewikkelder in de Languedoc. Naast deze enorme batterij toegestane druiven voor wijnen met AOC en VDQS-status zijn er ook nog de vin de pays- wijnen, zoals de vin de pays Côtes de Thau en de steeds belangrijker wordende vin de pays d'Oc. 1500 producenten in de departementen Aude, Gard, Hérault en Pyrénées Orientales maken wijn die niet valt onder AOC-richtlijnen maar gelabeld mag worden als vin de pays d'Oc. (Pays d'Oc: het land van Oc, het land waar ze 'oc' zeggen als ze ja bedoelen (langue d'oc)). Deze producenten profileren zich als modern, marktgericht, trendgevoelig, meegaand met hun tijd. Cépages (druivensoorten) als sauvignon blanc, cabernet sauvignon, merlot en chardonnay, die niet toegestaan zijn binnen AOC-regels, worden door hen gebruikt én op het label vermeld.

Het kan in de Languedoc heel goed voorkomen dat een vin de pays kwalitatief veel beter is dan een AOC-wijn. Het is maar waar de wijnmaker voor kiest. Zo behoren de wijnen van Mas de Daumas Gassac volgens velen tot de top, maar ze zijn wel gelabeld als vin de pays de l'Hérault. Ik heb het bovendien nu alleen maar over druivenrassen, maar er zijn nog veel meer regels waar een AOC-wijn aan moet voldoen en die weer anders liggen voor een vin de pays. Je moet waarschijnlijk een wijnmaker in de streek zijn om volledig te doorgronden waar je allemaal rekening mee moet houden. En dan nog....

Eigenlijk zijn de producenten van de vin de pays d'Oc de rebellen van de Franse wijnwereld. Zij zetten zich af tegen de regels van de AOC's, proberen eigen wegen in te slaan en toch kwaliteit te leveren. Vaak zijn het ook nieuwkomers, mensen met bijvoorbeeld een tweede carrière in de wijn, in tegenstelling tot wijnboeren die hun domein van vader en grootvader hebben geërfd.
Volgens eigen zeggen (en bevestigd door de Guide Hachette) zijn 'oc'-producenten leidend onder de Franse vins de pays. Na Australië, Chili en de VS zouden zij de vierde plaats bekleden op de lijst van exporteurs van cépagewijnen, wijnen van één afzonderlijke druivensoort die ook als zodanig op het etiket vermeld wordt (zoals een Merlot uit Chili, een Chardonnay uit Australië en dus ook een Cabernet franc uit de Languedoc). Samen produceren de aangesloten wijnboeren ruim 4.5 miljoen hectoliter wijn, waarvan 75% geëxporteerd wordt.

Vanouds is de Languedoc een wijnproducerend gebied. De Grieken vestigden er kolonies en brachten de wijnstokken mee, de Romeinen namen deze over en legden wijngaarden aan langs de hele 'Franse' Middellandse Zeekust. De oude Romeinse Via Domitia verbond deze gebieden met elkaar en maakte het mogelijk de wijn ook over land over enige afstand te vervoeren. In latere eeuwen ging de Languedoc steeds meer goedkope bulkwijnen produceren, waarbij de havenstad Sète een belangrijke rol speelde. In Nederlandse kelderlijsten van rond 1900 tref je regelmatig 'Cetese wijn' aan. (Het heeft me even geduurd voordat ik dit kon traceren tot wijn geëxporteerd via Sète.) Wijnen in Bordeaux werden niet zelden 'opgepept' met een dosis wijn uit de zonnige Languedoc. Helaas sloegen na 1850 de twee wijnplagen, oidium en phylloxera, keihard toe in het gebied, waarna herplant werd met sterk inferieure druivenrassen. Tot de jaren '80 van de vorige eeuw bleef het gebied bulkwijnen produceren, vaak versneden met wijnen uit andere gebieden, zoals de Franse kolonie in Algerije.

Sinds 1987 bestaat de vin de pays d'Oc en sinds 2000 gelden duidelijke bepalingen omtrent opbrengsten per hectare, toegestane druivensoorten e.d. Het Syndicat des Producteurs de Vin de Pays d'Oc heeft zeer bewust een Romeinse mijlpaal van de Via Domitia (Voie Domitienne) als kwaliteitszegel gekozen. Daarmee willen zij voor hun wijnen teruggrijpen op een traditie van eeuwen, waardoor een bepaalde kwaliteit gesuggereerd wordt. Of dat ook voor al die individuele producenten geldt, daar waag ik me maar niet aan. Feit blijft dat er uit de Languedoc, ondanks de diverse kwaliteitslabels en regelingen, nog heel veel plonk en hoofdpijnwijn komt. Gelukkig maakten wij onlangs kennis met een maker van goede en zelfs indrukwekkende vin de pays d'Oc, waarover morgen meer.

Wil je meer lezen over de diversiteit aan wijnen in de Languedoc, probeer dan Perswijn 1 van februari 2004 te pakken te krijgen. Réne van Heusden schreef een goed overzicht over de stand van zaken.