Geproefd: Pomerol 1957

Eindelijk was het dan zover. De fles waarvan ik al jaren wist dat mijn schoonouders hem hadden, ging open dit weekend: een 1957 Grand Vin Pomerol, Appellation Pomerol Controlée, Expedié en cercles par Roger Joanne & Cie. Negociants à Bordeaux (Gironde).

Voor veel mensen is een oude Bordeaux uit de kelder van hun ouders een spannende vondst. Helaas, negen van de tien keer is het een echte 'winkeldochter'. Zo was het ook met deze fles. Gelukkig wisten we dat al jaren, maar ik bleef toch nieuwsgierig. Je weet maar nooit....

Nu was de tijd daar om hem open te maken, want de capsule bleek kapot en de kurk was in de wijn gevallen. De fles was de laatste jaren rechtop bewaard en daardoor was de kurk volkomen uitgedroogd en gekrompen. Het vloeistofniveau stond maar net tot de schouder van de fles; er was dus al een groot deel van de wijn verdampt en de zuurstof had zijn werk kunnen doen. We besloten hem maar gelijk door de gootsteen te spoelen. Maar niet voordat ik 'm toch maar heb geproefd. Tenslotte krijg je niet elke dag de kans azijn uit 1957 te proeven. Azijn was het echter niet eens, eerder slootwater. De kleur was diepbruin, de geur gek genoeg heel aangenaam. Ik rook walnoten! Maar de smaak had meer iets weg van afwaswater of slootwater. Het was absoluut geen wijn meer.

Als je de gegevens op het etiket nazoekt, blijken onze ervaringen ook goed te kloppen. Allereerst het jaar, 1957. In dat jaar was er nagenoeg geen productie van betekenis op de rechteroever van de Gironde. In 1956 werd een groot deel van de wijngaarden rond Bordeaux namelijk getroffen door de beruchte gelée noire, extreme vorst met temperaturen tot min 25 °C. Een groot deel van de wijngaarden moest worden vervangen, waardoor er ook in 1957 nauwelijks iets te oogsten viel.

Dan de term Grand Vin: een prachtige aanduiding, die echter zowel nu als in 1957 helemaal niets zegt. Het is geen beschermde of vastgelegde term, iedereen kan dit op het etiket zetten.

Dan is er de generieke aanduiding Pomerol, zonder aanduiding van Château of Domaine. Waarschijnlijk zijn het druiven die met veel moeite uit het hele gebied bij elkaar geschraapt zijn, gezien de gevolgen van die extreme winter in 1956.

Verder 'Expedié en cercles': ik kan er weinig chocolade van maken, maar letterlijk betekent het 'verzonden naar clubs, sociëteiten, besloten kringen'. Oftewel: wijn die speciaal voor bepaalde wijnclubs of genootschappen is geassembleerd en verscheept. Dat kan dus van alles betekenen. Mijn schoonmoeder wist zich te herinneren dat het een kerstpakketwijn was, die de ouders van mijn schoonmoeder eens gehad hadden. Een en ander sluit elkaar zeker niet uit. Wat zou de kwaliteit geweest zijn van de gemiddelde kerstpakkettenwijn aan het eind van de jaren vijftig in Nederland?

En tot slot: Roger Joanne, Negociants: dit was waarschijnlijk één van de honderden handelaren in Bordeaux die sindsdien door grotere en sterkere broeders zijn opgeslokt. Internet bood er geen informatie over en ik heb geen idee of ze nog bestaan. Maar ik denk niet dat het een grote naam is (geweest). In de boeken die ik over Bordeaux in huis heb, komt het huis in ieder geval niet voor.

Het was een grappig avontuur, zo met die gehavende fles Pomerol uit 1957. Maar geef mij toch maar een jonger flesje! Tot slot van het weekend dronken we nog een 'echte' Pomerol, Château Bonalque uit 1998. Heerlijk fris, fruitig, sappig: een prima begeleider van de stoofpot met rundvlees, groenten en aardappel. Voor wijn geldt echt niet altijd: hoe ouder hoe beter, dat is maar weer gebleken.

Herberg De Ketel en de Kurk

Al een tijdje lopen we rond met samenwerkingsplannen, Ariane en ik. We zagen eerst mogelijkheden voor samenwerking op Wijnkronieken. Totdat we onlangs bedachten: we openen een herberg. Geen gewone herberg, maar een virtuele, maar wel met dezelfde sfeer en gezelligheid van een echte.

Een gelagkamer met stevige houten tafels en banken. Een tap met bier, een gevulde wijnkast en allerhande drankjes op de schappen achter de bar. Je kunt er binnenvallen voor een glaasje wijn of een zelfgemaakt drankje. Of voor een bord stevige kost, een stoofpot bijvoorbeeld, met zelfgebakken brood. Je zult er geen haute cuisine aantreffen, noch wijnen die door Parker aangeraden worden. Wel gerechten waarin kruiden en groenten uit eigen tuin zijn verwerkt en wijnen die gewoon lekker zijn, soms zelf geïmporteerd uit een vakantiewijnland.

De voorbereidingen voor die herberg, die we De Ketel en de Kurk hebben gedoopt, zijn inmiddels in volle gang. Er komt een logo, de naam is geregistreerd, het terrein wordt bouwrijp gemaakt. De recepten worden verzameld en de drankenvoorraad aangelegd. Een openingsdatum hebben we nog niet, maar via Wijnkronieken houden we onze toekomstige stamgasten alvast op de hoogte.

Eigenlijk hebben we vandaag met deze aankondiging het bouwterrein omheind, in afwachting van de heimachine en de bouwploeg. Om dat te vieren geven we jullie alvast één van onze recent uitgeteste recepten, kweeperencognac.

Oorspronkelijk is het een recept van Nigella Lawson, waarbij kweeperen gebruikt worden. Aangezien ik bij mij in de straat echter een haag van Japanse kwee (Chaenomeles) heb staan, heb ik de vruchtjes hiervan gebruikt. Deze zijn wel erg zuur: proef daarom regelmatig, in ieder geval om de paar dagen, of de cognac niet te zuur wordt. Voeg er anders wat honing of zelfgemaakte (Japanse) kweeperengelei bij. En haal het fruit eruit zodra het drankje te zuur dreigt te worden. Van het uit de cognac geschepte fruit kun je overheerlijke gelei koken, die je uiteraard ook weer kunt gebruiken om het drankje te zoeten.

Dus als je het onderstaande recept gaat maken: neem 'gewone' kweeperen voor een gegarandeerd resultaat. Wil je avontuurlijk doen en kun je ze nog vinden, pluk dan de allerlaatste Japanse kweetjes. (Ze zijn rijp vanaf september, maar blijven vaak lang hangen omdat niemand er wat mee doet!) Maar laat ze niet langer dan een paar dagen trekken zonder te proeven en haal het fruit eruit voordat de neut te zuur wordt. Proost.

Kweeperencognac

4-6 kweeperen
4 liter goedkope cognac of vieux
2-4 kaneelstokjes
4 stuks steranijs
weckfles van minimaal 5 liter

Was de peren en snij ze doormidden (niet schillen, klokhuizen laten zitten). Leg ze in de weckfles, giet er de cognac of vieux over, voeg de kaneelstokjes en steranijs erbij en laat op een rustige donkere plaats minimaal zes weken trekken. Serveer in kleine borrelglaasjes.

Uiteraard kun je de hoeveelheden aanpassen. Zelf nam ik drie flessen cognac (= 2.25 liter) en stopte er zoveel Japanse kweepeertjes in totdat ze net onder stonden.

Moldavië - Moldava

Moldavische wijn mag weer gedronken worden in Rusland. De Russen hebben de importbeperkingen opgeheven. Het ziet er naar uit dat er vooral politieke motieven achter de ban hebben gezeten.
Al sinds de eerdere berichten over deze kwestie vroeg ik me af of de Russen nu iets misten, toen ze de wijnen niet mochten drinken. En dat blijkt inderdaad zo te zijn.
Gelukkig heb ik voor dergelijke kleine onderzoekjes tegenwoordig uitstekende naslagwerken in huis, waaronder de al diverse malen genoemde Wijnencyclopedie, en sinds kort ook de 2007-editie van Hugh Johnson's Wijngids. Uit deze gidsen put ik vanavond voor onderstaand stukje.

Het huidige land Moldavië is historisch gezien nauw verbonden met de provincie Moldava in Roemenië. En zowel in Moldavië als in Moldava wordt al 4000 jaar wijn gemaakt. Het huidige Moldavië kent zeven wijnproducerende districten, waar vooral internationaal bekende druivensoorten als cabernet sauvignon, merlot, pinot noir, aligoté en malbec het goed doen. Romanov-tsaren hadden een grote belangstelling voor het gebied en stimuleerden er de wijnindustrie.

Olaf Tempelman, journalist voor de Volkskrant, schreef op 13 november al een aardige column over de Moldavische wijnindustrie. Hij meldt onder andere in zijn stukje Topwijn in Fantaflessen: 'Moldavische wijnen behoorden tot de beste die er te krijgen waren. Een doorbraak in het Westen is uitgebleven, terwijl Moldavië in de jaren negentig ook zijn Oost-Europese afzetmarkt grotendeels kwijtraakte."

Historisch gezien moet de Moldavische wijnbouw zoals al aangegeven in één adem genoemd worden met de Roemeense. Moldavië ligt pal tegen de oostgrens van Roemenië aan en vormt daar historisch gezien één geheel mee. En ook Roemenië heeft een wijntraditie waar wij eigenlijk veel te weinig van weten. De bovengenoemde naslagwerken en het internet bieden ook over Roemenië een schat aan informatie. En in het land zelf is de wijnliefhebberij ook veel moderner dan je zou denken. Kijk bijvoorbeeld eens op deze Roemeense wijnsite. Je vindt er heel verschillende informatie, van pikante foto's van de Roemeense wijnkoningin tot adressen van belangrijke wijnproducenten. Van fraaie reclamefilmpjes over wijn tot een blog en van proefnotities tot een gastronomische rubriek. Mijn Roemeens reikt niet zo ver dat ik echt iets kan lezen, maar met een beetje kennis van Frans, Italiaans, Spaans of Latijn kun je in ieder geval wel koppen ontcijferen.

Wie in Nederland Roemeense wijn wil drinken, kan onder andere terecht bij Van Houten Wijnkoperij. Gilbert van Houten verkoopt de wijnen van Vinterra, een wijnbedrijf dat in 1998 is opgericht met zowel Roemeens als Nederlands geld. Het bedrijf wordt zelfs genoemd in Johnson's Wijngids, vooral als belangrijke promotor van de inheemse druivensoort feteasca neagra.

Misschien dat we er deze Kerst nog niet van horen: Roemeense of Moldavische wijn bij de hertenbout. Maar let op: als in 2014 in Roemenië alle hybride druivensoorten volgens EU-regels zijn verwijderd, staat niets Roemenië meer in de weg om een belangrijke speler op de Europese wijnmarkt te worden. En over Moldavië hebben we ook het laatste woord nog niet gehoord.....

Wine Blogging Wednesday - 7

Vandaag presenteren we jullie alweer de zevende aflevering van Wine Blogging Wednesday - het online evenement waarbij je telkens twee wijnen proeft waarover wij graag je oordeel horen. En wij dachten dat jullie zo vlak na de Sint wel een wat lichtere wijn zouden kunnen waarderen.

Dit maal koos Wijnerij de wijnen uit: het werden twee Zuidafrikaanse witte wijnen, van de druivensoort chenin blanc.

"Groot Parys" Chenin Blanc Unwooded Die Tweede Droom 2005 Enkelwingerdwyn van oorsprong Paarl.

"Groot Parys" Chenin Blanc Wooded Die Tweede Droom 2005 Enkelwingerdwyn van oorsprong Paarl.


Het zijn wijnen die bij veel gerechten te drinken zijn: vis en koud vlees bijvoorbeeld. Maar probeer ze ook eens bij een Zuidafrikaans gerecht, want meestal gaat op: een wijn smaakt uitstekend bij een gerecht uit de streek waar hij gemaakt is. Ik ben heel benieuwd of dat voor een Nieuwwereldse wijn ook opgaat. Zouden er Zuidafrikaanse gerechten te bedenken zijn waar Zuidafrikaanse Chenin Blanc de beste keuze bij is?

Deze twee Chenins komen van wijngoed Groot Parys, waar een Nederlands echtpaar sinds midden jaren negentig een droom aan het waarmaken is. De ene Chenin heeft rijping op eikenhouten vaten ondergaan, de andere heeft alleen de binnenkant van stalen tanks gezien. We zijn benieuwd naar de verschillen, en uiteraard ook of beide versies misschien bij verschillende soorten eten gedronken moeten worden.

De wijnen zijn te bestellen op WineMatters, waar speciaal voor Wine Blogging Wednesday een eenmalige actie georganiseerd is. Je krijgt de twee wijnen voor € 14,45 thuisgezonden, zonder verdere verzendkosten.

Wil je meedoen? Bestel dan de wijnen, verdiep je eens in wat Zuidafrikaanse gerechten en ga vervolgens de wijnen proeven. Geef je oordeel als reactie hier op Wijnkronieken, op een van de deelnemende andere blogs of op je eigen blog. Laat in het laatste geval wel even een reactie achter bij een van de organiserende blogs! Geef je reactie ruim voor de laatste woensdag van de maand (deze maand dus 27 december) zodat Wijnerij gebaseerd op al jullie reacties een mooi eindoordeel over de wijnen kan schrijven. En voor Wine Blogging Wednesday geldt: je hoeft niets van wijn te weten om mee te doen! Alleen even wat aandacht is voldoende. We verwachten geen oordelen in de trant van 'geur van lavendelbloesem in de zomer' of iets dergelijks, wel of je de wijn lekker of niet vond, en waarom. Daar gaat het om bij WBW. En de komende weken zul je hier en op de andere deelnemende blogs op woensdag telkens weer wat informatie over de wijnen aantreffen. Blijf terugkomen dus!

Deelnemende blogs zijn:
Wijnerij
Drinkblog
Ministerie van Eten en Drinken
Dining and Wining
Kleyns Culilog
Wijn.blog

Heerlijk avondje met zoete Monastrell

Het leven van een blogger kent soms leuke verrassingen. Vorige week ontving ik plotseling, zomaar uit het niets, een mailtje uit Spanje, van een brand manager van Casa de la Ermita, een jong wijnbedrijf in de wijnstreek Jumilla, een heuvelachtig gebied in zuidoost Spanje. Of ik eens aandacht aan het bedrijf kon besteden... Inmiddels staan er een aantal flessen in onze voorraadkast, om kritisch te proeven. Ze werden slechts twee dagen na het betreffende mailtje afgeleverd namens de Nederlandse importeur, JJC Kwast Wijnkopers.
Vanavond, op dit natte heerlijk avondje, vonden we het wel toepasselijk zo'n flesje te legen.
Bij de flessen zat namelijk ook een rode zoete dessertwijn, Monastrell 2004. Geen bisschopswijn voor ons dus, wel wijn uit een kluizenaarshut, en heel toepasselijk uit Spanje.

Zondag hadden we hem al open gemaakt, bij de chocolademousse. Vanavond combineerden we de wijn met een notenchocoladetaartje naar een recept van Jamie Oliver (The Naked Chef is terug , p. 245).
De wijn heeft het karakter van een jonge ruby port, maar zonder het scherpe van de alcohol in port. Het alcoholpercentage is dan ook 'maar' 14.5%. De wijn barst van het fruit, en dan speciaal bosfruit. De eerste indruk is er een van zelfgemaakte bramenjam, daarna beginnen ook de tannines in de wijn op te vallen. Ook de geur van vanille is aanwezig. De wijn heeft na een temperatuurgecontroleerde fermentatie drie maanden gerijpt op eiken houten vaten.
Tegen het vette van de chocolademousse kon de wijn minder goed op, maar vanavond bij de notenchocoladetaart was het een uitgelezen combinatie. Ik had zelfs het idee dat de wijn er sinds zondag beter op was geworden.

Monastrell is een druivenras dat vanouds in Spanje gedijt, maar volgens sommigen ook in Frankrijk voorkomt onder de naam mourvèdre. Jancis Robinson vermeldt in haar standaardwerk Vines, Grapes and Wines deze verwantschap echter niet. In een warm klimaat is de monastrell een ideale druif: hij past zich aan aan ieder bodemtype en herstelt zich goed van voorjaarsvorst. De soort is zelfs erg resistent tegen de gevreesde druifluis of phylloxera. Dat betekent dat er in Spanje nog veel monastrell voorkomt die niet geënt is op Amerikaanse wortelstokken. Zo ook de monastrell van Casa de la Ermita; de huidige aanplant is zeker 80 jaar oud, niet geënt en vormt het hart van het jonge wijnbedrijf. Naast dit oude en inheemse ras worden op Case de la Ermita veel internationale druivensoorten verbouwd, waarover later meer.

De appellation Jumilla ligt ten westen van Alicante, dat weer aan de Middellandse Zee ligt. Evenals vele andere Spaanse wijngebieden heeft er in Jumilla de laatste twintig jaar een enorme moderniseringsslag plaatsgevonden, waarvan Casa de la Ermita een belangrijke exponent is. Met deze Sweet Monastrell grijpt het bedrijf enerzijds terug op een oude traditie van zware, zoete dessertwijnen, anderzijds vertegenwoordigd hij door zijn fruitigheid en zijn frisheid het nieuwe wijnelan van het land van onze goedheiligman.
Wij hebben genoten vanavond, niet alleen van de surprises en gedichten, maar ook van de uitstekende fles rode dessertwijn.

Dagje Lille

Gisteren brachten we 'en famille' een kort bezoekje aan Lille, de Noordfranse stad waar we in de zomer altijd zo hard doorheen razen op weg naar het zuiden. Maar volgens alle berichten is het een leuke stad en kun je in de aanwezige supermarkten zo lekker lekkere dingen inslaan.

Op wijn had ik tijdens dit uitje eerlijk gezegd nauwelijks gerekend. De pubers waren namelijk mee. Langs eindeloze schappen met wijn in de Carrefour (of Auchan) neuzen, is dan niet bevorderlijk voor de sfeer op zo'n dag. Ik hoopte alleen een flesje Muscat de Noël te vinden. Dat is helaas niet gelukt in de supermarkt. Eerlijk gezegd viel het me tegen; waar verkopen ze dat dan? Waarschijnlijk had ik de wijnwinkel in de buurt van de Place du Lion d'Or binnen moeten gaan, maar ook dat viel vanwege die pubers toch maar af.

Maar er was compensatie hoor, niet getreurd. De oude binnenstad van Lille is inderdaad heel erg gezellig, met veel prachtige gerestaureerde oude panden, waaronder de schitterende Vieille Bourse, leuke eettentjes, prachtige chique winkels, een grote boekenwinkel (Le Furet du Nord - ook niet bezocht vanwege je weet wel...), een gezellige kerstmarkt en een reuzenrad. In dat reuzenrad had je vanaf vijftig meter hoog een mooi uitzicht over de stad; zelfs het moderne Euralille- winkelcentrum is dan een foto waard.

En er was toch wijn: allereerst natuurlijk de Vin Chaud op de kerstmarkt. De souvenirbekertjes waren te kitscherig om aan te schaffen, maar de wijn smaakte prima om 11.00 uur 's ochtends. Vervolgens was er wijn tijdens de lunch bij Les Compagnons de la Grappe in de rue Lepelletier, een aanrader. Het restaurantje heeft veel keuze op de wijnkaart, ook per glas!

Het alleraardigste van de dag was echter de Marché de Producteurs naast de (neo)gotische Eglise St. Maurice. Kaas uit de Auvergne, worsten van elders, Bretons gebak, een likeurstoker uit Sarlat en diverse wijnproducten uit heel Frankrijk. De kids wilden even naar de H&M (die hebben ze blijkbaar nog niet genoeg gezien in Utrecht), dus konden de ouders rustig samen over deze markt met streekproducten kuieren. Beetje proeven, praatje maken, streekbieren kopen, ons favoriete gebak uit Bretagne aanschaffen, huisgemaakte worst van everzwijn inslaan voor de feestdagen en natuurlijk: wijn proeven. We begonnen bij Distillerie La Salamandre uit Sarlat, die op basis van Montbazillac (zoete wijn uit de Bergerac, net even ten zuiden van Sarlat) heerlijke drankjes maakte. De perzikenversie van deze 'apéritif maison à base de vin' was me te zoet, maar die met kastanjes en die met rood fruit waren heerlijk. Uiteindelijk ging er een fles Les Fruits Rouges mee naar huis. Nog een tip van de maker: ook lekker in een glaasje Champagne.

We eindigden op de markt met een bezoekje aan de Sylvie et Joël Julliard, van Domaine du Mont Rouge in Pruzilly. Zij maken wijn in de Beaujolais, zowel in de cru Julienas als in de cru Saint Amour. Beide wijnen bevielen ons uitstekend, al was het wat koud om goed te kunnen proeven. Met een lamp werd geprobeerd de flessen op te warmen, zie foto. De Julienas was wat kruidiger dan de Saint Amour, maar beiden waren erg fruitig en fris. Precies zoals goede Beaujolais hoort te zijn. De wijnen zijn verrukkelijk om nu te drinken, bij koud vlees, geroosterd vlees, kaas of gevogelte. Maar ze kunnen ook best nog even weggelegd worden, als je dat zou willen. Over vier of vijf jaar zijn ze er absoluut niet slechter op geworden.

Tot slot van ons dagje Lille bezochten we de grote Carrefour in Euralille. Zoals gezegd sloegen we geen wijn in, maar kochten wel eendenborst, mosterd, mayonaise zonder suiker en nog wat andere zaken. Niet dat je dat nu in Nederland niet kunt kopen, maar we hadden ons dat nu eenmaal voorgenomen: shoppen in Lille. Vele Nederlanders hoor je erover: even naar Frankrijk rijden en je auto volladen met lekkere dingen. Maar of dat supermarktbezoek nu echt de moeite waard is, wij zijn er nog niet helemaal uit. De markt met streekproducten vonden wij uiteindelijk vele malen leuker!

Erlauer, Morer en Badacsonyer

Sommige wijnlanden krijgen nog altijd niet de aandacht die ze verdienen. Neem nou Hongarije: als sinds de val van het communisme in 1989 is de wijnindustrie in dat land in op weg naar een mooie toekomst. Er zijn begenadigde wijnmakers als Attila Gere, Istvan Szepsy en anderen. Maar wie in Nederland kent ze? Een enkele importeur waagt zich er aan, maar bij het grote publiek zijn ze niet bekend. En dat is ongelofelijk jammer. Woensdagavond proefde ik bij Grand Restaurant Karel V namelijk weer eens een fantastische Hongaarse wijn: een late geoogste Furmint uit 2003. Helaas viel het dessert van ondefinieerbare cakejes in saus van thee en amandelmelk heel erg tegen, ik vond er kraak nog smaak aan. Maar de wijn vond ik goddelijk, dat was voor mij het eigenlijke 'toetje'.

De Late Harvest Tokaji Furmint 2003 is een zoete witte wijn uit de streek Tokaj van het druivenras furmint, met botrytis, op moderne wijze gemaakt. Wel een Tokaji dus, maar geen Aszu; geen klassieke zoete wijn uit Hongarije gemaakt in de houten kuipjes die ze puttonyos noemen en die bekend en geliefd was bij koningen en keizers. Wel een 'gewone' edelzoete wijn, zoals ze ook in Oostenrijk en Duitsland gemaakt worden. Het fruit wordt superrijp en laat geoogst, terwijl de edele rotting al heeft toegeslagen. De bijna ingedroogde druiven worden voorzichtig geperst en het zo verkregen sap wordt langzaam vergist.

Deze zoete Hongaarse wijnen zijn eigenlijk de enige die nog een beetje bekend zijn hier. Dat was in de eerst helft van de twintigste eeuw wel anders. Bij de verrassingszending historisch materiaal die ik onlangs van een kennis kreeg zat ook een brief van importeur N.V. Wijnhandel-Maatschappij Atlantic, Agentuur- en Commissiehandel te Amsterdam, aan een wijnhandel in Maastricht, uit 1937. Ik citeer hieronder uit deze brief:

Mijne heren,
Het is hier nog niet voldoende bekend, dat Hongarije behalve wereldberoemde Tokajer, ook zeer goede witte tafelwijnen zooals Erlauer, Morer, Badacsonyer, produceert. De soorten, die in het genre der Moezelwijnen zijn, voldoen het meest aan de Hollandsche smaak. In kwaliteit zijn de deze wijnen beslist beter en aromatischer, doch in prijs op het oogenblik lager dan de Luxemburgsche wijnen. Geen wonder dan ook, dat Hongaarsche Witte Tafelwijnen meer en meer, met stijgend succes in Frankrijk, België, Zwitserland en zelfs in Luxemburg ingang vinden.
Ook in bevoegde vakkringen hier worden bovengenoemde soorten zeer goed beoordeeld.

Indien u voor een bemonsterde offerte interesse hebt, gelieve U ons dit mede te deelen onder gebruikmaking van ingesloten kaart...... De levering geschiedt rechtstreeks uit Hongarije.

Het is dat de datum boven deze brief 14 december 1937 is, en dat de termen Erlauer, Morer en Badacsonyer de meeste wijnliefhebbers weinig meer zullen zeggen, anders zou het best een brief uit 2006 kunnen zijn.. Want er komen nog steeds goede wijnen uit Eger (= Erlau), Mor en Badacsony, aldus Stevenson in de Meest complete wijnencyclopedie.

Ik denk dat ik wel een thema weet voor een komende Wine Blogging Wednesday. Nu nog een wijnhandel met brede verspreiding over Nederland. Hongaarse internetwijnhandels: meld u maar!