1+1=3 bij Château Brown

Uit de nieuwe wereld komen veel wijnen van één druivensoort. Gelukkig weten ze daar ook dat blends, wijnen samengesteld uit meerdere druivensoorten, zo hun eigen voordelen hebben. Met blends kun je bepaalde karakteristieken van een druivensoort ophalen of juist verzachten, accentueren of verdoezelen. In Europa blenden ze al veel langer. Misschien wel de bekendste blend van witte druivenrassen is die van sauvignon blanc en semillon. Het is de traditionele assemblage voor witte wijnen uit Bordeaux. Soms worden ook muscadelle of sauvignon gris bijgemengd, maar de hoofdmoot van witte Bordeaux wordt gevormd door die twee druiven, zowel in de simpele wijnen van Entre-deux-Mers als in de grote witte wijnen van de andere kant van de rivier, de Graves. Overigens zeg ik het eigenlijk niet helemaal correct: niet de druiven worden gemengd, maar de wijnen die van deze druivenrassen gemaakt worden.

Welk effect het assembleren van sauvignon blanc en semillon heeft, mocht ik in april aan den lijve ondervinden bij Château Brown in Leognan, net even ten zuiden van Bordeaux. Het wijnhuis is sinds 2005 voor de helft in Nederlandse (Dirkzwager) en voor de andere helft in Franse handen (familie Mau). Oorspronkelijk dateert het domein uit de Middeleeuwen, uit de tijd dat de Engelsen Gascogne en Aquitanië bezaten. Eind 18e eeuw kwam het in handen van een Schotse wijnhandelaar, John Lewis Brown, die het zijn naam gaf.
Vierdevijfde van de productie is rood (80.000 flessen), éénvijfde is wit (20.000 flessen). De rode wijnen worden gemaakt onder leiding van Stéphane Derenoncourt, de witte onder leiding van Philippe Dulong. Voor de witte wijnen worden deels vaten gebruikt van drie à vier jaar oud, deels nieuwe. Zowel de alcoholische vergisting als de rijping gebeurt op vat; malolactische gisting blijft achterwege en geklaard wordt er met eiwit.

Op 16 april jl. was de witte wijn van 2007 nog niet helemaal klaar met de rijping. Wel waren Jean Christophe Mau en oenoloog Dulong al bezig de beste assemblage te bepalen. Ons werd daardoor de unieke gelegenheid geboden zowel de wijnen vóór als na assemblage te proeven: een glas semillon, een glas sauvignon blanc en daarna een glas van de voorlopige blend. In het glas sauvignon blanc kwam het hout in aroma en smaak ons tegemoet: een bak hout, zoals we het omschreven. De wijn had de kenmerkende hoge zuren van een sauvignon blanc, maar verder vrij weinig body. In het glas semillon was dat hout veel minder aanwezig, terwijl deze wijn toch dezelfde behandeling had ondergaan. Hier rook ik nog een lichte geur van gist en wat ananasaroma’s. Deze wijn had meer ‘om het lijf’, maar miste nog van alles. Beide wijnen kregen van de aanwezige vinologen in opleiding niet echt een hoge waardering.

Maar toen kwam het laatste glas: de assemblage van 65% sauvignon blanc en 35% semillon. Dat was plotseling een glas wijn met een mooie structuur, een lichte, subtiele houttoon en een goede balans, kortom: een piepjonge mooie Pessac Leognan in wording. De sauvignon blanc en de semillon vulden elkaar perfect aan: de een zorgt voor de frisse zuren, de andere voor de rondheid en volheid, bijvoorbeeld. Het meest opvallende was nog het totaal verdwijnen van het ‘houtige’ karakter van de ongeassembleerde sauvignon blanc. Onvoorstelbaar dat die mondvol 'hout' zo mooi geïntegreerd was met de semillon. Dit was nu echt een geval van 1 + 1 = 3.

Wij zijn Château Brown en zijn eigenaren dan ook zeer dankbaar voor dit prachtige moment. Van alle proeverijen die we doormaakten, was dit waarschijnlijk wel de waardevolste. Zeker ook omdat we hetzelfde deden met de rode wijnen: zowel cabernet sauvignon als merlot en petit verdot proeven vóór de assemblage en daarna de geassembleerde rode Château Brown. Witte en rode Bordeaux heeft er voor velen die dag weer een dimensie bij gekregen!

Cursisten aan het woord: de liefhebber

De lessen van de opleiding tot Vinoloog van de Wijnacademie 2007-2008 zijn afgelopen. Afgelopen maandag was de laatste les - waarover uiteraard nog een verslag volgt.
Tijdens deze cursus heb ik niet alleen heel veel geleerd, maar ook ontzettend leuke, lieve, aardige en interessante mensen leren kennen. Allereerst natuurlijk de leden van mijn proefgroep, waar ik nog veel en lang mee hoop door te proeven. Dan de mensen van groep A, 'mijn' groep, de groep van Robert Handjes, waarvan ik er zo door het jaar ook een aantal heb leren kennen. Bijvoorbeeld de mensen die meestal in dezelfde trein zaten. En last but not least de mensen die mee zijn geweest naar Bordeaux. Tijdens deze fantastische wijnreis leerde ik diverse medecursisten pas echt een beetje beter kennen, ditmaal ook diverse mensen van de B-groep, de groep van Frank Jacobs. Eigenlijk is het vreselijk jammer dat zo'n event als de wijnreis niet veel eerder in de cursus plaatsvindt: dat zou de groep een stuk hechter en misschien zelfs ook 'nuttiger voor elkaar' maken.
Tijdens mijn verslagen heb ik lang niet altijd aandacht aan al die medecursisten besteed. Dat ga ik deze zomer een beetje goedmaken. Tot het komende examen, op 26 augustus a.s., zal ik diverse aankomend vinologen aan het woord laten. Vorige week vertelde sommelier van de Hoefslag Guillaume Coret al hoe hij een huiswijn uitzoekt.
Deze week is liefhebber Nico van Lent aan de beurt. Nico is bibliothecaris, maar danig met het wijnvirus besmet. Dit najaar gaat hij zelfs een wijncursus geven in zijn woonplaats! Met Nico deelde ik een gedenkwaardig glas Yquem 1999 tijdens de Bordeauxreis. Ik laat Nico verder zelf aan het woord.

'Jij gaat zeker wel de vinologenopleiding doen?' werd me gevraagd toen ik een paar jaar geleden met zeer goed resultaat door het wijnbrevetexamen was gerold. Enerzijds trok dat me inderdaad, maar anderzijds leek het me wel een heftige opleiding voor iemand die zich alleen uit hobbyisme met wijn bezig houdt. Maar het bleef jeuken en uiteindelijk kwam ik toch in de schoolbanken in Maarn terecht. En wat een feest was dat! Omringd door liefhebbers en fanaten werd ik onderwezen door nog grotere fanaten, waarvan de meesten over een onuitputtelijke kennis bleken te beschikken. Veel docenten wisten duidelijk te maken dat de wijnwereld een dynamische wereld is waar de ontwikkelingen elkaar snel opvolgen. Helaas bleek niet iedere docent in staat zijn kennis op boeiende wijze voor het voetlicht te krijgen, maar de meesten gelukkig wel. Ook het lesmateriaal was niet altijd up-to-date en vertoonde hier en daar zelf onjuistheden en onduidelijkheden.

En natuurlijk proefden we. We proefden top en we proefden bagger. We leerden veel en stonken er vaak toch vaak weer in. 'Ik zou toch gezworen hebben dat dit een Sauvignon Blanc was.' 'Is dit echt een Beaujolais?' Mijn doel was om mijn kennis te vergroten en om beter te leren proeven. En dat is gelukt. Mijn theoretische en proeftechnische kennis werden behoorlijk opgerekt.
Motivatie om met de vinologenopleiding te beginnen was enerzijds lekker met een hobby bezig zijn, maar anderzijds toch ook het idee dat ik met de opleiding de basis kon leggen voor een carrièreswitch. Net als zoveel andere wijnhobbyisten lijkt het me interessant 'iets met wijn te doen'. Dat 'iets' krijgt in het najaar een concrete invulling. Dan ga ik een basiscursus wijnkennis geven in het dorp waar ik woon. Dat is nog geen professionele invulling, maar het stelt me wel in staat het enthousiasme voor wijn te delen. Daarnaast heb ik nog wat andere plannetjes, maar daar wil ik nog niets over kwijt.

De vinologenopleiding heeft me dus niet alleen kennis gebracht, maar ook ideeën om verder te gaan met wijn. Bovendien heb ik een aantal leuke en enthousiaste mensen leren kennen met wie ik hopelijk nog vele jaren wijnen zal proeven. Al met al heb ik de vinologenopleiding als zeer verrijkend ervaren.

Nico van Lent, juni 2008

Les 17: Gezondheid en trends

Het was even wennen: bij binnenkomst stonden er geen twaalf gevulde glazen op tafel. Bovendien hadden de beide groepen gezamenlijk les en zat de zaal dus goed vol. De zeventiende les van de vinologenopleiding 2008, op maandag 2 juni 2008, stond in het teken van de theorie: 's morgens over alcohol en gezondheid, 's middags over trends en marketing in de wijnwereld.

Henk Hendriks van TNO mocht ons alles vertellen over de gezondheidsaspecten van alcohol. Naast de schrikbarende gevolgen van overmatig drinken voor je lever en je sociale leven, waren er gelukkig ook de verheugende berichten over het effect van matig alcoholgebruik op cholesterolgehalte, hart- en vaatziekten en zelfs de ziekte van Altzheimer. We leerden de formule voor de Bloed Alcohol Concentratie (komt vast in het examen terug, let maar op!), zagen talloze diagrammen over alcoholgebruik en - misbruik en bleven, wonder boven wonder, helemaal bij de les. Henk Hendrikse bleek een boeiend verteller, die zelfs de droogste statistieken nog met een kwinkslag kon presenteren. Hij sloot af met een prettige conclusie: Wijndrinkers zijn waarschijnlijk gezondere mensen dan bierdrinkers! Uiteraard is hier nog geen onomstotelijk wetenschappelijk bewijs voor, maar de tekenen zijn aanwezig. Yontie, mijn proefgroepgenoot, vatte de les aldus samen: Drink matig, maar regelmatig.

's Middags was het de beurt aan André Sauerbier. Hij mocht ons de eerste beginselen van marketing in het algemeen bijbrengen en nam een aantal aspecten van wijnmarketing en trends door: merken, speciale opleidingen, promotionele evenementen etc... Gelukkig mochten we ook proeven, maar of we dat allemaal zo geslaagd vonden, betwijfel ik zeer. De spuugemmers zaten tamelijk vol na afloop ;-)
De laagalcoholische wijnen, trend van de laatste jaren en ingezet met Pugibet's Plume en Ilja Gort's Qool, vonden weinig bijval. Ik schreef er al een verslag van. De mousserende rosés konden op meer interesse rekenen. Zelf vond ik de Codorniu Pinot Noir, een cava brut van 12%, de smakelijkste. Ook de 'methode traditionelle' van Bernard Massard uit Luxemburg wil ik best nog eens drinken op een feestje (categorie 2 in Wijnkronieken-termen). Maar eerlijk gezegd geef ik toch de voorkeur aan echte Champagne rosé, een wijntype dat er niet tussen zat deze middag. (De wijnen waren bij hoge uitzondering gratis ter beschikking gesteld door diverse bedrijven.) Het ontging mij ook enigszins waarom deze wijnen op tafel stonden. Ja, er is vraag naar roze gekleurde mousserende wijnen, maar aan de andere kant bestaan die al veel langer. Het is niet een nieuw smaaktype dat geïntroduceerd moet worden. Jammer dat er niet meer verteld werd over waarom producenten op deze trend menen te moeten inspelen en wat de verschillen zijn met gewone mousserende wijnen (afgezien van de kleur).

Gelukkig kwam Peter van Veghel van Osborne/Groupe LFE ons halverwege de middag het concept Rosafino uitleggen. Zo begrepen we toch iets meer van de redenen achter de creatie van al die rosédranken. Oorspronkelijk was het idee van Groupe LFE en Osborne een rosé sherry te maken, maar het resultaat is toch iets anders uitgepakt. Aan deze wijn en aan de afsluitende rosé port van Croft besteed ik binnenkort een apart verslag.

De leukste wijn deze middag vond ik misschien nog wel de Chardonnay van Yellow Jersey, een Vin de Pays d'Oc. Niet vanwege de wijn zelf, die gewoon prettig drinkbaar was, maar vanwege de verpakking: een superslanke petfles van 0,75 cl met gele truitjes in het plastic gestanst en uiteraard met schroefdop. Het plastic van de verpakking had absoluut geen effect op de smaak van wijn; ik zie mezelf deze fles nog wel eens meenemen op de picknick. Van Arend kreeg ik een lege fles mee naar huis en heb hem al hergebruikt, precies zoals de makers bedoelden. De Yellow Jerseyfles is mee geweest op een boswandeling en zal mij binnenkort op de spinfiets vergezellen!

Franc de Pied

Phylloxera, het is een term die op Wijnkronieken nog wel eens valt. Maar was is het nu precies? Met phylloxera bedoelen we een beestje, voluit de phylloxera vastatrix, of druifluis. Tussen circa 1860 en 1920 verwoestte dit hongerige luisje het grootste deel van de wijngaarden van Europa. De druifluis was op een geïmporteerde Amerikaanse druivenstok naar Europa gereisd, waar het een reservoir aan voedsel aantrof waar je u tegen zei. Vanuit de worstels tastte het beestje de druivenstokken aan, die na enige tijd gewoon dood gingen. Er werden eind 19e eeuw de wildste remedies uitgeprobeerd, maar niets hielp. Slechts één ding bleek uiteindelijk te helpen: de Europese druivenrassen enten op resistente Amerikaanse onderstammen. Christie Campbell schreef er een prachtig boek over: How Wine Was Saved for the World.
En dat is wat er sindsdien gebeurt: zogoed als alle Europese druivenstokken zijn geënt op Amerikaanse onderstammen.

Phylloxera is nog altijd niet uitgeroeid. In Australië duikt het de kop op, en in Californië heeft het in de jaren negentig van de 20ste eeuw fors huisgehouden. Zelfs in Frankrijk anno 2008 tref je het nog aan. We kwamen tot die ontdekking tijdens onze wijnreis in april 2008. Bij Domaine Charles Joguet, in Sazilly aan de Vienne (Loire) proefden we een cabernet franc franc de pied: van ongeënte stokken dus. Iedereen was enorm verrast: ongeënte stokken, dat kwam toch niet voor in Europa, en zeker niet in Frankrijk? Maar bij Joguet hadden ze er de laatste decennia mee geëxperimenteerd, onder andere omdat de smaak van wijnen van ongeënte stokken zo veel anders zou zijn dan wijn van geënte stokken. Joquet bezit 1 ha. ongeënte cabernet franc, die een betere zuurgraad en een lager alcohol percentage zouden hebben dan cabernet francs van geënte stokken. Bovendien zou je de wijnen langer kunnen bewaren (vanwege de hogere zuurgraad onder andere).

We proefden Les Varennes de Grand Clos 2006, Franc de Pied: dieppaars van kleur, zeer fruitig, inderdaad hoge zuurgraad, mooie tanninestructuur. Proeven was verder erg lastig: het was fris en we stonden in de buitenlucht, op het erf. De malolactische gisting had plaatsgevonden op vaten van vijf jaar oud en de wijn was in februari 2008 gebotteld. Zoals de naam al aangeeft staan de geënte en de ongeënte stokken op percelen met dezelfde ondergrond.
Vervolgens was Les Varennes de Grand Clos 2006 van geënte stokken aan de beurt, een vatmonster en dus nog niet gebotteld. De malolactische gisting was net afgerond. Deze wijn was beduidend minder fruitig, maar wel krachtiger en kruidiger. Al met al vond ik de wijn van ongeënte stokken de interessantste en het prettigst drinkbaar. Maar helemaal eerlijk is de vergelijking niet: de geënte stokken waren 40 jaar oud, de ongeënte stokken 15 jaar oud....

Helaas is 2006 het laatste jaar dat wijn van de ongeënte stokken op de markt zal verschijnen: dit jaar wordt het perceel gerooid. De phylloxera heeft toegeslagen!

Ik verkoop wijn in de horeca

Het overkomt de meeste restaurantbezoekers ongetwijfeld wel eens: je wilt advies over een wijn, maar het ultrajonge personeel weet van toeten noch blazen. Mij overkwam het deze winter nog, bij Las Palmas in Rotterdam. Ik vroeg om een wijnsuggestie bij het dessert, maar kreeg een lege blik....

Voor al die jonge mensen in de bediening die niet in een sterrenrestaurant werken, maar wel iets over wijn zouden moeten kunnen vertellen, is onlangs een boekje verschenen: Ik verkoop wijn in de horeca. Het eerste exemplaar werd aangeboden aan Thérèse Boer, maître sommelier van Restaurant de Librije en tevens president van het Gastvrijheidsgilde.
Het boekje wil jonge mensen in de bediening inzicht geven in wat de gast op wijngebied wil en hoe hij of zij aan die wensen tegemoet kan komen. Bovendien biedt het boekje wat basisinformatie over wijn, druivenrassen, etiquette, omgangsvormen etc... Initiatiefnemers zijn Het Wijninstituut van André Sauerbier en wijnhandel Oud Reuchlin & Boelen, die het schrijversduo Ruit & Rijst (Noële Ruitenberg en Magda van der Rijst) opdracht gaven de teksten te schrijven.

Toen ik maandag het boekje in handen kreeg, was mijn eerste reactie: jonge mensen in de bediening tussen de 16 en 25, willen die eigenlijk wel een boekje? Of zou de doelgroep nog iets ouder zijn? Exact wordt het niet aangegeven, ik houd het daarom maar op 'rond de 20'. Ik dacht aan mijn zoon, die wel eens geholpen heeft bij wijnproeverijen, en vermoedde dat hij zo'n boekje onmiddellijk ongelezen in een hoek zou gooien... 's Avonds heb ik de proef op de som genomen: 'David, wat zou jij doen als je in een restaurant werkte, iets over wijn moest leren en je kreeg dit boekje in handen?' Ik kreeg gelijk: het boekje zou linea recta onder zijn bed belanden.

Een tweede proef op de som nam ik met een collega, onderwijskundige en ontwikkelaar van diverse leermiddelen voor onder andere kappers. MBO-leerlingen dus, precies in de doelgroeprange van dit boekje. Zij vond het boekje modern vormgegeven en vol aardige ideeën. Misschien vooral vormgegeven voor meiden, maar wel grappig. Er ontbrak echter iets aan het geheel: een goed didactisch concept. De diverse onderdelen in het boekje zijn niet goed op elkaar afgestemd, aldus mijn collega. Sommige zaken hadden verder doorgetrokken moeten worden, niet alleen maar even aangestipt...

En mijn eigen mening? Ik vind het idee achter de publicatie erg goed. Het is inderdaad hard nodig om jonge mensen in de bediening meer kennis over wijn en inzicht in de benodigde verkooptechnieken bij te brengen. Als moeder van 'middelbare' leeftijd spreekt de vormgeving me best aan, en het taalgebruik lijkt me afgestemd op de doelgroep. De wijnweetjes zijn ter zake doende en nuttig, de afstreeplijstjes in mijn ogen handig en verstandig. Maar ergens knaagt het toch. Er had misschien helemaal geen boekje moeten zijn; de inhoud had gepresenteerd kunnen worden via digitale technologiën, op de mobieltjes van de doelgroep bijvoorbeeld. Of misschien moet er wel een begeleidende website bij, met games. Want leest de bedoelde generatie nog een BOEK, als ze iets willen leren?
Mijn mening daarom: hulde voor het initiatief, maar jammer dat het niet iets verder is doorgevoerd en doordachter is uitgevoerd. Ik ben heel erg benieuwd of er over een paar jaar een effectmeting van het boekje plaats zal vinden! Pas dan kunnen we bepalen of mijn kritiek gezeur van een oudere jongere was, of misschien toch een beetje terecht.

Ruit & Rijst, Ik verkoop wijn in de horeca, Het Wijninstituut, Den Haag. Het boekje is te bestellen via www.weetvanwijn.nl/boek en kost € 8,95 exclusief verzend- en administratiekosten

Hoe zoek je een huiswijn uit?

Huiswijnen in grote restaurants krijgen van het publiek waarschijnlijk veel minder aandacht dan de wijnen van de wijnkaart. Toch is een huiswijn van groot belang, kijk alleen al naar de diverse competities die er op dit gebied zijn. Met een huiswijn kan een restaurant zich onderscheiden; de wijn moet zeker het 'image' van het betreffende restaurant weerspiegelen. Een Kaapse Pracht in een sterrenrestaurant is geen aanbeveling... Onlangs raakte ik hierover in gesprek met Guillaume Coret, sommelier van Restaurant de Hoefslag te Bosch en Duin en medecursist op de vinologenopleiding dit jaar. Guillaume vertelde dat hij onlangs bezig is geweest met het uitzoeken van de huiswijnen voor deze zomer; het had heel wat proefsessies gekost. Waarom vindt hij de keuze van een huiswijn nu zo belangrijk, en wat komt er allemaal bij kijken?

"Er zijn heel wat elementen waar ik rekening mee heb gehouden met het uitkiezen van de nieuwe huiswijnen. Ik wil een wijn uit een gebied dat niet voor de hand ligt. Zomaar een Bourgogne schenken bijvoorbeeld, vind ik te gemakkelijk. Zodra de gasten gaan zitten en als aperitief een glas huiswijn bestellen, hebben we een moment waarop we de gasten kunnen laten zien dat we moeite hebben gedaan een mooie wijn voor ze te vinden. Op dat moment kun je als sommelier ook gelijk het vertrouwen winnen, door over de wijn een leuk verhaal te vertellen. Om dezelfde reden vallen wijnen van overbekende druivenrassen als chardonnay of sauvignon blanc voor mij af.

Natuurlijk kijken we ook naar wat de meeste gasten van de kaart bestellen. Tachtig procent bestelt bij ons Franse wijn, dus heb ik deze zomer weer gekozen voor wijnen uit Frankrijk. Persoonlijk vind ik dat de wijnen uit Zuid-Frankrijk de laatste jaren enorm in kwaliteit zijn gestegen en vind ik het leuk om met deze wijnen te werken. Ik kijk ook naar het etiket, vanwege de totale uitstraling (al zegt dat natuurlijk niets over de wijn zelf) en naar de wijnmaker: kan deze een constante kwaliteit leveren, ook volgend jaar? Verder houd ik rekening met het jaargetijde: nu met het zomerse weer kies ik voor een frissere wijn en in de koudere maanden wordt de huiswijn weer voller.

Uiteraard is de inkoopsprijs een andere factor waar je rekening mee moet houden. Uiteindelijk moet er na al die romantiek ook geld verdiend worden; een huiswijn voor € 8 à € 9 is voor mij geen optie. En natuurlijk is de verkrijgbaarheid van de wijn een punt, want bij ons gaan er aardig wat flessen per maand door! Maar wat misschien wel het allerbelangrijkste is: de wijn moet een allemansvriendje zijn én ik moet voor 100% achter de wijn kunnen staan!"

De Hoefslag schenkt deze zomer:
- als witte huiswijn 2007 Domaine de Gournier 'Domaine de Taverna', Vin de Pays des Cévennes; druivenrassen ugni blanc, sauvignon blanc, chardonnay en rolle
- als rode huiswijn 2005 Domaine Camp Galhan 'Les Pérassières', Vin de Pays Duché d’Uzès; druivenrassen 50% grenache en 50% syrah.

Dit is het eerste deel in een serie over de cursisten van de Wijnacademie 2008. Volgende delen zullen verspreid over de komende maanden - tot het volgende examen in augustus - verschijnen.
Foto: Guillaume aan het werk in het Maison du Vin de Saint-Emilion, april 2008

Geproefd: Light Live

Vandaag geproefd: de Light Live waar de Plus rustig van zegt dat het alcoholvrije wijn is. Sinds 26 mei is het te koop; het wordt gemaakt door een Sektkellerei in Trier (Schloss Wachenheim), het heeft 0,5% alcohol en het is werkelijk niet te drinken.
Allereerst: dit product mag helemaal geen wijn heten, daarvoor moet het minimaal 8 of 9% alcohol voor hebben (de meningen verschilden nogal vandaag bij de Wijnacademie).
Ten tweede: wie echt denkt dat met deze penicillinedrankjes mensen gewonnen worden voor het product wijn, is maf. En wie denkt dat 0,5% alcohol betekent dat zij dan lekker weinig calorieën binnenkrijgt, moet wel heel veel over hebben voor de lijn. Nogmaals: het spul is niet te drinken. De witte heeft de geur van vieze gist en karton, de rosé van penicilline. Ook kun je denken aan ranja met prik... De rode is weer kartonnig en bitter, verder niets.

Net als op de proeverij die we in mei 2007 organiseerden, bleken ook vandaag de 'wijnen' waar zo goed als alle alcohol uitgehaald was, het vreselijkst om te drinken. Naast de Light Live proefden we ook Fleur du Cap, een 'natuurlijke' laagalcoholische witte wijn uit Zuid-Afrika, en twee versies van McGuigan uit Australië: een Chardonnay en een Shiraz. Deze dranken waren veel drinkbaarder dan de Light Live, maar je hoeft me er nog steeds niet wakker voor te maken. En als ik op een feestje mag kiezen tussen één glas echte wijn of drie glazen 'light', kies ik toch maar voor dat ene glas. Alledrie de light-wijnen hadden 9.5% alcohol en opvallend veel smaak. Maar lekker is weer wat anders! Alledrie misten ze ook body en structuur en vooral in de twee witte wijnen overheerste het zuur. Zo zuur, dat het eerder op het Franse bronwater met citroensap (Volvic onder andere) lijkt dan op wijn: daarmee is Fleur du Cap een aardige dorstlesser, maar daar is alles mee gezegd.

Mijn mening van vorig jaar blijft overeind: voor mij voorlopig geen laagalcoholische wijnen! Als ik minder calorieën wil, drink ik wel water of sap, als ik minder alcohol wil, stop ik gewoon na twee glazen.