Geproefd: Les Perdreaux Roussanne 2006

Eén van de dingen die ik dankzij mijn privélessen proeven heb geleerd, is het feit dat het druivenras roussanne filmende wijnen oplevert. Wijnen dus die in de mond een 'vettige' indruk maken, in tegenstelling tot een strakke.

Toen we onlangs dan ook kedgeree aten, een rijstschotel met gerookte makreel, ei, wortel en Indiase kruiden, leek de fles Les Perdreaux 2006 van Domaine de Canteperdrix, Vin de Pays de Cassan, me een goede keuze. Makreel is ook wat vettig, redeneerde ik. Bovendien meende ik dat Roussanne voldoende zuren heeft om tegen een plakje ei op te kunnen.

Gelukkig kreeg ik in een aantal aspecten gelijk (dat is altijd maar weer afwachten natuurlijk ;-)). Het filmende karakter viel onmiddellijk op bij de eerste slok, en ook de zuren waren voldoende aanwezig.

De wijn was goudgeel in het glas. De geur was vol en boterig, met weinig primair fruit en lichte hints van gele appel. Na enige tijd in het glas begonnen ook wat oxidatieve tonen – denk aan sherry – op te vallen. In de mond viel de kruidigheid op, en na enige tijd de tannines op en het stevige bittertje, plus de verrassende zuren aan het eind.
Het resultaat combineerde redelijk met de kedgeree, al hadden we graag wat meer primair fruit gehad, om de wijn iets meer frisheid te geven. Het wat rokerige en kruidige gerecht had best fruitige tonen kunnen gebruiken in de wijn. Vooral de gerijpte, oxidatieve tonen van deze al wat oudere Roussanne maakten de combinatie net niet helemaal geschikt.

Op de website van Canteperdrix, opgericht door het Zwitserse echtpaar Wyss in het Franse département Herault, lees ik dat de wijn deels in barriques is opgevoed, deels op cuves van roestvrij staal. Daarmee zijn de tannines die ik proefde verklaard. Het stevige bitter klopt ook: de Roussanne mocht zes maanden rijpen op de lie (de droesem), wat zowel het boterige karakter als het bittertje aan het eind verklaard.
En nu maar hopen dat dit geen atypische Roussanne was. Gelukkig wordt de druif niet heel vaak als zelfstandige cépage gevinifieerd. Meestal komt hij voor in een blend met marsanne, of in de Châteauneuf du Pape. Ook met viognier wordt er wel geassembleerd, maar dan moet je vooral naar Australië of Californië, waar ondere andere Bonny Doon mooie dingen met deze druif doet.

Les Perdreaux, Roussanne 2006, van Domaine de Canteperdrix, is afkomstig van Henri Bloem en kost circa 8 euro.
Foto's: van website Domaine de Canteperdrix

Cocktail van cava en sherry...

Op mijn bureau ligt een prachtig boekje: Vinos de Jerez, geschreven door Ruit & Rijst. Vorig jaar al nam ik het mee van Wine Professional, maar ik deed er een heel jaar niets mee en nu is het al wéér tijd voor Wine Professional (ik ga er morgen heen).

Op Twitter sloten recent wat wino's zich aaneen, om sherry meer onder de aandacht te brengen. Dat wil ik ook al ruim een jaar, maar op de een of andere manier is sherry gewoon onzichtbaar in Nederland, zelfs als je van goede wil bent. Hierbij beloof ik plechtig dit jaar wél meer aandacht aan sherry te besteden. Om te beginnen ga ik het boekje lezen. En als tweede ga ik op zoek naar verkoopadressen voor consumenten. Want net als cava vorig jaar voor mij nog onzichtbaar was, is sherry dat ook.
En ten derde geef ik de link naar een aantal sherrycocktails. Want ook in de rest van de wereld is sherry ondergewaardeerd, en wordt er van alles bedacht om deze prachtige wijn uit Spanje onder de aandacht te brengen. Lucas Paya, werkzaam in de Bazaar by José Andrés, in het SLS Hotel in Beverly Hills, bedacht The Golden Boy, een cocktail met cava én sherry ;-) Bovendien moet er wat goudstof en een kruidendrankje door, angostura bitters. Niet een cocktail die je makkelijk thuis maakt dus, maar toch ...
En wie weet kan ik deze Wine Professional een mooie sherry-start maken. Wordt vervolgd!

Een magnum uit 1993

Een doodgewoon familiebedrijf in de appellation Saint Chinian, 30 km ten noorden van Béziers in het dorpje Le Priou: dat is Domaine des Pradels. Hoe tientallen magnums rode wijn van dit bedrijf bij een veilinghuis in Groningen uitkomen, is mij niet bekend. Maar Nico en ik zijn er dankbaar voor dat die flessen daar opdoken, evenals twee goede vrienden die bij ons kwamen eten.

Ik proefde de Château Quartironi de Sars La Cuvée de Campanil 2000 van dit bedrijf enige weken geleden tijdens de kijkdag bij het Venduhuis van het Noorden. Hester, de eigenaresse van het veilinghuis, maakte zowel een gewone fles van 0,75 cl als een magnum (1,5 liter) open. Toen al viel me het verschil tussen die flessen op: de wijn uit magnum was veel romiger en zachter dan de wijn uit de normale fles, terwijl ze beide heel kruidig en fruitig waren, met nog stevige tannines.
Ik kreeg twee magnums mee naar huis: één uit het jaar 2000 en één uit het jaar 1993. Van die laatste hadden we niet van die hoge verwachtingen. Op de website van het bedrijf geven de makers zelf aan dat hun Cuvée de Campanil acht tot tien jaar bewaard kan worden. Een 1993 begin 2010 drinken is dan toch zeker zo'n zes jaar te laat ...

Echter: in magnum hebben wijnen de mogelijkheid zich langzamer te ontwikkelen en dus langer houdbaar te zijn. En dat was met deze wijn gebeurd! Aangezien in de hals van een magnum net zo veel zuurstof zit als in de hals van een gewone fles, maar eronder twee keer zoveel wijn, werkt er relatief minder zuurstof op de wijn in. De wijn veroudert dus minder snel en ontwikkelt zich langzamer.

In ons glas troffen we zaterdagavond dan ook een absolute verrassing aan. Enorm fruitige aroma's kwamen ons tegemoet: veel rijp rood fruit, veel kruidigheid, mooie geïntegreerde tonen van hout. Nico rook ook viooltjes. In de mond was het een gerijpte, zachte romige wijn, met mooie afgeronde tannines en opnieuw veel kruidigheid en veel fruit. We waren er al helemaal op voorbereid geweest de 2000 ook te moeten openen, omdat deze 1993 wel eens 'om' zou kunnen zijn. Maar niets was minder waar. De 2000 is dicht gebleven, en we hebben met zijn viertjes genoten van deze prachtige wijn in magnum. We schonken hem overigens bij een stevig Zuid-Franse cassoulet, uitgezocht om te passen bij een krachtige Saint Chinian. En dat is meer dan goed gelukt!

Château Quartironi de Sars La Cuvée Campanil werd in 2003 gemaakt met 75% syrah, een beetje grenache en een klein beetje carignan. De wijn van tien jaar eerder zal waarschijnlijk een vergelijkbare samenstelling gehad hebben. De familie Quartironi rijpt deze wijn 10 tot 12 maanden op demi-muids, grote houten vaten van 500 à 600 liter. De wijngaarden liggen op 300 meter hoogte, en de bodem bestaat uit schist. Eiken, pijnbomen, kastanjes en de typische 'garrigue' begroeiing omringen de wijngaarden.

Geproefd of gedronken

Misschien lijkt het een beetje of er tijdens de feestdagen niet zoveel geproefd is in Huize Wijnkronieken. En eigenlijk klopt dat ook: we hebben niet geproefd, we hebben gewoon wijn gedronken. En dat is toch heel wat anders. Hoe anders, dat heb ik afgelopen zondag weer eens ervaren, toen ik onder begeleiding van een steengoede docent acht wijnen heb doorgenomen, om mijn proefvaardigheden bij te spijkeren.

Veel dingen wist ik natuurlijk wel, maar het is de kunst een zodanige routine op te bouwen in het proeven dat je overal aan denkt: kleur beoordelen terwijl je je glas oppakt om te gaan ruiken bijvoorbeeld. De wijn lang genoeg in je mond houden, goed slurpen en kauwen, om alle finesses te kunnen ervaren, is een andere. Pas na minimaal 10 seconden proef je namelijk goed of een wijn tannines heeft of niet. Goed walsen is ook zoiets. Met walsen maak je geuren vrij die je echt niet ruikt als je je glas zo maar naar je mond brengt. Met walsen kun je bijvoorbeeld goed houttonen in witte wijn ontdekken.

Enfin, ik sta weer op scherp, en de komende weken zal nog een aantal van deze lessen volgen. Maar een aantal wijnen van tijdens de feestdagen moeten het dus zonder proefnotities doen. Toch wil ik ze even noemen, als tip voor andere liefhebbers.

Zo kocht ik midden december bij Gall&Gall een fles Knapse Witte 2008 van De Colonjes. Deze Nederlandse witte wijn is alleen bij Gall&Gall te krijgen, en zelfs op het domein is hij uitverkocht (prijs € 12,99). En het moet gezegd: het was een prima witte wijn. Niet te zwaar, fruitig, met wat zwoele aroma's; daarnaast een aroma dat ik vaker in Nederlandse wijnen ruik, maar nog niet helemaal kan plaatsen. Jammer genoeg worden de druivenrassen niet op het achteretiket van de Knapse Witte vermeld. Zit er johanniter en solaris in? Of is het de cabernet blanc, waarmee De Colonjes prijzen heeft gewonnen? Ook in het aardige interview met eigenaar Freek Verhoeven dat in het eerste nummer van de Taste! van 2010 staat, worden de druivenrassen helaas niet genoemd. Jammer!

Dan was er ook die fantastische fles El Xamfra Gran Reserva 2003, afkomstig van CasaCava. De bubbels rijpten 48 maanden en de gebruikte druivenrassen zijn macabeo en xarel.lo. Parellada is weggelaten. (Waarom eigenlijk? Dat moet ik eens uitzoeken..... Parellada schijnt een lastige druif in de wijngaard te zijn, en erg gevoelig voor rot. Misschien daarom?)
De wijn viel al regelmatig in de prijzen, onder andere bij het Concours Mondial 2009 van Brussel, waar hij een zilveren medaille kreeg. We dronken hem om op de avond van 31 december, en dat was echt zo'n moment dat we baalden dat we geen twee flessen hadden. We hebben nog net de klok van 0.00 uur gehaald met die ene fles (waarbij ook de pubers een glaasje kregen natuurlijk.) Heerlijk mild, met prettige mousse, met veel rijpheid en mooie afgeronde zuren. Uitstekend bij de zalm- en gerookte foreltoastjes! Dat was een goede start van een nieuw cavajaar. Want ik voorspel: cava rukt zo langzamerhand op, ook in Nederland. Of is dat wishful thinking van mij? ;-)

WijnWandeltochten 20 jaar

In 1990 startte Jeanet Bruining haar WijnWandeltochten. In 2010 bestaat de wandelorganisatie twintig jaar, en dat wordt gevierd met onder andere negen speciale wijnwandel- vakanties naar Duitsland, de specialisatie van Bruining.
Natuur- en wandelland Duitsland brengt niet alleen goede wijn voort, het kent ook vele creatieve wijnboeren en innovatieve koks. Tijdens Bruining’s WijnWandeltochten komen de deelnemers in de kelders en keukens van deze culinaire voorhoede terecht.

Er zijn wijnwandelvakanties van diverse lengtes, variërend van vier tot zeven dagen. Een aantal is met elkaar te combineren. Gedurende die dagen en tochten proeven de deelnemers tientallen uitstekende wijnen van goede wijndomeinen. Groepen bestaan uit 6 tot 12 mensen.

Bestemmingen in 2010 zijn onder andere: Pfalz, Ahr en Mittelrhein in mei, Franken in juni en juli, Saale Unstrut en Sachsen in augustus en Nahe en Rheinhessen in september.

Kijk hier voor een verslag van een wandelreis met Jeanet Bruining.

L'histoire du Père Pinard

Wijnliefhebbers klagen regelmatig dat er zoveel goedkope zooi verkocht wordt, voor een prikkie te halen bij de supermarkt of de Aldi en de Lidl. Maar goedkope wijn, bocht zelfs, is er altijd al geweest. Gewone mensen in vroeger eeuwen dronken piquette, een aftreksel van de druivenschillen en -pitjes die overbleven na het persen. Daar werden ze meestal niet echt vrolijk van…

Hoe belangrijk dergelijke goedkope wijnen konden zijn, illustreert het verhaal rondom pinard en Père Pinard, beroemd en berucht in de Eerste Wereldoorlog.

Pinard was zeer goedkope mengwijn. Om dit bocht aan de man (of liever de soldaat) te brengen, bedacht men een reclamefiguurtje, Père Pinard, dat rond 1914 erg populair werd. (Père) Pinard werd bezongen in diverse liedjes en de wijn werd vereeuwigd door beroemde dichters als Guillaume Apollinaire. Pinard bracht dan ook troost in de grauwe loopgraven, precies de reden dat het op de markt werd gebracht. Die troost hadden de Duitsers aan de andere kant van de loopgraaf zeker niet!

J'ai comme toi pour me réconforter
Le quart de pinard
Qui met tant de différence entre nous et les boches.
Guillaume Apollinaire, ‘A l'Italie’ (1915) in Calligrammes.

Pinard vormde de troost van de soldaat in de loopgraven, die op zijn beurt weer de hoop van het vaderland vormde. In die zin speelde pinard dan ook een belangrijke rol in de Franse (sociale) geschiedenis. Meer over die rol van (Père) Pinard is te lezen in de online bibliotheek van Cepdivin.

Nu nog is het woord pinard in het Frans synoniem met goedkope wijn. Een pinardier is bovendien een kroes of wijnbeker, opnieuw bedoeld voor de simpelste wijnen.

De naam pinard leeft zelfs in Nederland voort: denk maar aan de pakken Pinard die Albert Heijn in de jaren zeventig verkocht. Ook dat was niet de beste wijn, om het maar eens zwak uit te drukken. Ik zie nog de moeder van een vriendinnetje voor me, die die pakken regelmatig in de deur van de ijskast had staan. Helaas vond ik geen afbeelding van de pakken op internet, maar ik zou ze zo herkennen!

Met dank aan Jeroen, die mij op het spoor van Père Pinard zette.

Drukte in een Amsterdamse wijnbar

Koud maar sfeervol, dat was het afgelopen woensdag op de Amsterdamse grachten. Sneeuw had de straten wit en de bruggen glad gemaakt, maar ondanks dat barstte de stad van de toeristen. Die toeristen wisten zelfs wijnbar Vyne te vinden, waar het rond 19.00 uur zo druk was dat twee man personeel plus iemand in de keuken eigenlijk niet genoeg was.
Zelf waren we al om 18.00 uur neergezegen op de barkrukken van de wijnbar, die dit jaar door Perswijn tot beste van Nederland werd uitgeroepen. Helemaal overtuigd van die uitverkiezing waren we niet gelijk. Kaart en bediening lieten wel even op zich wachten… Mensen die later binnenkwamen dan wij, zaten nog voor wij een kaart hadden al aan een glas wijn.
Daar komt nog bij, maar dat kan ik Vyne natuurlijk niet aanrekenen, dat ik altijd tamelijk nerveus word bij een zo grote keuze van iets. De wijnkaart was dik, de kasten langs de wand erg gevuld met allerlei lekkers. Mijn eerste keer in een hypermarché was precies zo: ik wilde in eerste instantie liefst zo snel mogelijk weer weg.

Na door het uitstekende glaasje Prosecco (Desiderio Jeio Valdobbiadene Brut), aangeboden vanwege de Perswijn-uitverkiezing, wat gekalmeerd te zijn, kwam de stemming er bij mij beter in. We kozen voor de Herfst Flight Rood: drie rode wijnen, waarvan je elk een half proefglaasje krijgt, plus een gedegen uitleg. Toen die wijnen eenmaal op tafel stonden, begonnen de kwaliteiten van Vyne tot me door te dringen. De uitleg was prima, de wijnen zeer de moeite waard.


De Herst Flight Rood bevatte een Crozes Hermitage La Matinière 2006 van Ferraton naast een Bobal Syrah 2007 van Fuenteseca en Le Cigare Volant 2003 van Bonny Doon. Allemaal syrah dus, met diverse twists. Heel goed om allemaal eens na elkaar te proeven en te vergelijken. Wat een schrik eigenlijk toen ik de Cigare Volant van Randall Grahm het lekkerste vond. Begin ik echt te vallen voor die fruitige Californische alcoholbommetjes? Ook de Bobal Syrah uit Utiel-Requena (buurt van Valencia) was zeer de moeite waard. Vooral de kruidige neus met de geur van rozijntjes viel op. Bovendien deed deze wijn het heel goed bij de diverse worstsoorten, de prosciutto en de tomatentapenade.

Inmiddels hadden gezellige dames uit Florida, Ohio en nog diverse States naast ons plaatsgenomen. De zaak begon tamelijk vol te raken, waardoor de laatste hapjes wat op zich lieten wachten. Maar gelukkig was het stukje Zeeuwse Zilte het wachten waard en was de garnalenkroket van dochterlief heerlijk vers en smakelijk.
We rekenden uiteindelijk af met een goed gevoel, en met de verzekering dat we zeker nog eens terug komen. Zonder puber aan de limonade (hoewel ze de Prosecco ook wel lekker vond), zonder balletvoorstelling die op ons wachtte in het Muziektheater en met meer oog voor de schitterende wijnkaart met al die speciale flessen. Aan een Petrus van 1595 euro zullen we ons dan ook niet wagen, maar gelukkig staat er nog veel meer boeiends op de lijst. Vyne, we’ll be back!