Duo, multi-culti... overpeinzingen rondom nieuwe druivenblends

Recent proefde ik van de Wijnbeurs een witte wijn gemaakt van sauvignon blanc, chardonnay en vermentino. De wijn kreeg de naam Mon Bijou, Pays d'Oc IGP, en is een project van Wijnbeurs-oenoloog Christophe Pippo, die voor zijn 10-jarig jubileum de vrije hand kreeg om een wijn naar eigen smaak en wens op de markt te brengen. In geur en smaak is Mon Bijou lekker bloemig en kruidig, met hints van laurier, venkel, anijs en sinaasappel. De 20% vermentino geeft de wijn een lekkere bite, alcoholpercentage is 13% en de zuren zijn fris en prettig. Mon Bijou dronken we bij een pompoenschotel met courgette en kerrie, en was wonderwel tegen de kerrie opgewassen. Samenvattend: een lekker soepel en makkelijk glas wijn, met precies dat beetje complexiteit om hem niet té gemakkelijk te maken. Goed bij het eten, maar ook heerlijk op het terras.

Het bijzondere aan deze wijn is natuurlijk de samenstelling. Chardonnay en sauvignon blanc blenden komt niet zo veel voor, en met vermentino erbij is het helemaal apart. Bovendien heeft een deel van de sauvignon blanc ook nog eens houtrijping gehad. In Mon Bijou gaan twee internationale druiven bovendien samen met een lokale; vermentino is vooral bekend uit de Provence.

Hokjes

De wijnjournalistiek is dol op in hokjes stoppen, labeltjes eraan hangen, dus uiteraard moeten dergelijke blends een naam krijgen. In de laatste Wine Life werd door Noële Ruitenberg de term multi–culti blends gebruikt, enige jaren geleden gebruikte Frank van der Auwera al de term duoblends. Toen vermoedde hij dat dit een trend zou worden, overgewaaid uit Australië. Inderdaad komt het in Australië al veel langer voor om druiven samen te brengen waarvan wij niet gewend zijn dat ze tegelijk in de fles zitten.

Wat vinden we er van?

Ik vroeg mij toen al af wat het ging betekenen. En nu eigenlijk nog steeds. Zelf vind ik Mon Bijou een heerlijke wijn die een plaats in het wijnrek verdient. In mijn proefvoorraad staan bovendien nog wat flessen Ella Hill van Puklavec & Friends uit Slovenië, waar ook bijzondere combinaties gemaakt worden. Ook in Hongarije zie je steeds vaker traditionele rassen gemengd met lokale, net als in Portugal. Gaan we steeds vaker dit soort combinaties zien? Is het een belangrijke ontwikkeling? Zijn we klaar met mono-cépage wijnen (wijnen van slechts één druivenras)? Zijn het hobbyprojecten van wijnmakers of speelt het in op de vraag van de consument? Wat is eigenlijk het belang van bepaalde druiven aan bepaalde plaatsen binden? (Ja ja, ik ken het antwoord: de ene druif gedijt nu eenmaal beter dan de andere op een specifieke bodem en in een specifiek microklimaat.) In het genoemde Wine Life artikel komt de schrijfster er ook niet helemaal uit, vind ik. Wel signaleert ze het feit dat er druk wordt gezocht naar bijzondere en nieuwe combinaties van druivenrassen, zeker in landen waar de wijnwetgeving dat niet al te ingewikkeld maakt.

Wat vinden jullie ervan? Is dit een goede ontwikkeling? En hoe maken wij – de wine communicators – de smaken van deze wijnen dan duidelijk aan de consument? Of, beste wijndrinkers, hoe willen jullie dat we dat doen?

Twitteradviezen bij de lamscurry

MaDiWoDo favorieten is de kop van de Allerhande deze week. En van madiwodo favorieten weten wij thuis alles. Wij hebben een map vol simpele recepten die regelmatig van stal worden gehaald, omdat we snel klaar willen zijn, omdat er bloemkool in de groentetas van Odin zit of omdat er een oude voorraad naan op moet. Ik noem zo maar wat redenen....

Eén zo'n favoriet is een supersimpel recept van lamsboutstukjes (zonder bot dus), bloemkoolroosjes, Indiase currypasta van Patak en koffieroom. Dat alles gaat een minuut of tien op vol vermogen in de magnetron (gezellig samen in een schaal), en daar eet je dan naan – Indiaas brood – bij. Rijst kan natuurlijk ook.

De uitdaging is natuurlijk om bij zo'n doordeweeks recept een leuke wijn te bedenken. Om het gerecht wat te verlevendigen, of om de dag wat op te vrolijken. Dit keer bedacht ik een Gewürztraminer, vanwege de bloemige zoete tonen daarin, en natuurlijk vanwege het feit dat iedereen altijd roept dat Gewürztraminer zo goed bij Oosters eten gaat. Nu heb je Oosters eten en Oosters eten... Ik zou Japans en Indiaas nou niet op één hoop willen gooien. Maar de scherpe curries van India, ja daar past meestal wel een Gewürztraminer bij, wordt gezegd.

Ondanks dat de Gewürztraminer al koud lag – 2009 Tramín červený van Mirkosvin Mikulov, een Tsjechische wijn geïmporteerd door Vinice Wijnen – heb ik op Twitter nog eens een visje uitgegooid. Wat zouden de verzamelde wijntweeps voor leuke suggesties doen? Zou het beter kunnen dan Gewürztraminer? Hieronder de antwoorden – de meeste van mensen die professioneel met wijn bezig zijn. Ze illustreren mooi hoeveel kanten je uitkunt met wijn én dat er meestal niet één algemeen advies te geven is, eigenlijk.

@VinidelMondo: Wat denk je van rood? Maar dan geen tanninerijke.

@ Kijkopwijn: Stevige rosé #mooiedag is misschien ook een idee? Een krachtige Tavel of iets uit de Provence, bijv. de AIX van Eric Kurver?

@Proefjewijn: probeer is een Gewurztraminer. Een ideale combinatie. Wij horen het wel.

@OdilleHemmen: Als die curry zacht/zoet is en niet te pittig zou je ook kunnen denken aan een Zinfandel.

@Mitchell_Mulder: iets spannends uit portugal! Of de montes alpha m;) die gaat overal bij haha.

@Gransjean: Ik denk dan aan grenache of shiraz, afhankelijk waar vandaan en in welke blend.

@ASchreud: dacht ook aan stevige rose!

@JeroenThijssen1: Biertje? Weihen Stephan.

@NatashaterHaar: een pino nero uit alto adige ? of een mooie costieres de nimes?

@SjoerdBoot: Poeh,lastige wijnspijs! Lam met curry. Al eens gedacht aan een stevige rosé?

@hadeja viognier of pinot noir uit de Elzas gekoeld.

@Vinissima: En n zwoele Roussillon?

@CruEsmee: Cola'tje?

@Rooieinwijn: mijn favoriet wijnmaker van het moment Uwe Kreuzer, auslese 2007, Mosel.

Stuk voor stuk boeiende suggesties, waarbij die van Jeroen Thijssen me nog het beste beviel ;-) Dat oerbier ga ik eens halen binnenkort.

Maar de wijnsuggesties mochten er ook zijn. Een koele, stevige rosé kan ik me goed voorstellen, als hij heel fruitig is. Om dezelfde reden zie ik een Grenache of Zinfandel ook wel zitten (wel gekoeld), of die viognier, of de zwoele wijn uit de Roussillon. En die Auslese van de Moezel (een Riesling neem ik aan) zou ik maar wat graag naast die Gewürztraminer hebben gezet. Maar een Pinot noir of Pinot nero? Of een Shiraz? Hmm, lastig. Daarvoor zou ik die lamscurry echt bij die wijnen moeten proeven. Er werd ook gesuggereerd om er een paar naast elkaar uit te proberen. Eigenlijk hadden we dat moeten doen, maar ja, het was wel een doordeweekse dag.

Overigens: onze Tsjechische Gewürztraminer paste prima. In de geur waren duidelijk de rozen aanwezig, in de mond was hij vol en zo goed als droog, met een tikje mineraliteit, veel tropisch fruit en een lange afdronk. Voor ons had de wijn wel nog wat meer zuren mogen hebben.

2009 Gewürztraminer (Tramín červený) van Mirkosvin Mikulov is voor € 11,25 te koop bij Vinice Wijnen.

Koken met wijn: tips van een expert

Over het koken met wijn lopen de meningen uiteen. De één zweert bij topwijn in het gerecht, om het beste resultaat te krijgen. De andere giet gewoon een restje plonk bij de kip of stoofschotel, het maakt toch niet uit... Zelf pakken wij altijd een huiswijntje van een bekende kruidenier; de geopende fles wordt in de ijskast bewaard.

Maar van Peter Klosse en Theus de Kok, van Hotel Restaurant De Echoput, leerde ik hoe het echt moet! Het is namelijk eeuwig zonde om die dure fles Chateau X Y Z in de pan te gooien en te laten verdampen. Daar betaal je toch niet al dat geld voor, om een kostbare Bordeaux of wat dan ook in te laten koken? Bij De Echoput kopen ze deze goedkope Merlot (zie foto hieronder), en gebruiken dat om de basis van een saus te maken: uitje fruiten, wijn en fond erbij en dan inkoken. Pas als de saus bijna gereed is, ja, dan mag er wel een scheutje van de goede wijn bij, voor de smaak. Maar die verdampt dan niet, die geeft alleen maar smaak. Laatst hebben we dit principe toegepast bij de kip in vin jaune (een bijzondere en kostbare wijn uit de Jura) en het resultaat was uitstekend!

Overigens is de afgebeelde Merlot weliswaar een goedkope bulkwijn, maar hij is wel met zorg uitgezocht. Klosse en zijn team hebben een hele rij goedkope wijnen uitgetest voor gebruik in sauzen. Daarna werd geproefd wat er van de wijnen aan concentraat overbleef; dat was in veel gevallen niet veel soeps, maar deze sprong eruit. Een idee dus voor hobbykoks: maak dezelfde saus eens met verschillende goedkope wijnen die je laat inkoken en bepaal wat de beste wijn is. Die schaf je dus voortaan aan als kookwijn!

Geproefd: Sonberk Cuvée 72, uit Tsjechië

Voor ons, in West-Europa, van ouds gewend aan wijn uit Frankrijk of Duitsland, lijkt het een nieuw wijnland. Toch wordt er al meer dan 1000 jaar wijn gemaakt in Moravië, de streek ten zuidoosten van Praag, deel van het huidige Tsjechië. Je treft er wijnbedrijven in hypermoderne jassen, erfgenamen van bedrijven die daar al eeuwen wijn maken. Zo’n bedrijf is Sonberk. De wijnen van Sonberk zijn al bekend uit de 13e eeuw en werden in 1522 onder andere afgeleverd in het kasteel van Praag.

Tegenwoordig winnen Sonberk’s wijnen prijzen op tal van prestigieuze concoursen, én zijn ze verkrijgbaar in Nederland. Dankzij de jonge importeurs Steven en Michael Ryan, van Vinice, en hun samenwerking met vinoloog Jan Rokyta, is een aantal van de betere Tsjechische wijnen sinds enige tijd in Nederland te bestellen.

De wijnpers heeft de wijnen inmiddels ook ontdekt. Bovendien leverde sommelier Edwin Raben voor iedere wijn een proefnotitie aan voor op de website van Vinice. Zelf ga ik binnenkort een aantal van deze wijnen proeven. Eentje heb ik er echter vast uitgelicht, op zoek naar een passende wijn bij een andijvieschotel (bitter!) met wat oriëntaalse smaakmakers als sojasaus, cassavekroepoek en gember.

Ik koos de Sonberk Cuvée 72 uit 2007, wat een goede keuze bleek! De Cuvée 72 is namelijk gemaakt van Gewürztraminer en Grüner Veltliner. Het bloemige en zoetfruitige van de Gewürztraminer, samen met de frisse zuren en de volheid van een Grüner Veltliner, dat leek me een goede combinatie bij dit eten.

In het glas ruik je schuimpjes, tikje banaan; een gerijpt aroma, aangevuld met een duidelijke mineraliteit. In de mond is de wijn vol en fris, met hoge zuren. Geur en smaak doen in eerste instantie wat aan een gerijpte Riesling denken, maar de afdronk is heel anders. Het restzoet wordt mooi gebalanceerd door de stevige zuren. Het zoete lijkt eerst ingetogen, maar zet later iets sterker door in de mond. Bij het oriëntaals getinte gerecht paste de wijn uitstekend.

Als de andere Tsjechische wijnen ook zo lekker zijn, wordt dat een mooie proefsessie binnenkort.

De Cuvée 72 van Sonberk, 2007 is voor € 13,95 te koop bij Vinice.

Foto is afkomstig van de Facebook-pagina van Sonberk.

Een zomers vooruitzicht: Château de Cheman

Buiten is het koud, en binnen ben ik al weer lekker bezig met zomervakantieplannen. Met een glaasje port van Quevedo bij het toetsenbord, gîtes in de regio Bordeaux (bij voorkeur linkeroever) uitpluizen... Heerlijk! (Wie nog suggesties heeft, ik hou me aanbevolen!)

Voordat we deze zomer van Nederland in Bordeaux zullen belanden, heb ik nog een tussenstop gepland, uiteraard in de Loire. Na een rustig dagje rijden gaan we nog even wijn halen in ons favoriete wijngebied. En eigenlijk weet ik al waar we gaan overnachten dit jaar: op een heus kasteel, gerund door Nederlanders. Op Château de Cheman, niet ver van Angers, wonen sinds 2007 Jan Liebreks en zijn vrouw Gerdie, en ze maken er ook wijn! Een portret van de familie Liebreks en Château de Cheman stond eerder dit jaar al in het boek Vivre! van Ger Bouten, over Nederlandse wijnboeren in Frankrijk. Geheel toevallig en totaal onafhankelijk van hun vermelding in dat boek en mijn recensie kreeg ik in december ook een doos wijn van Château de Cheman afgeleverd, met een briefje erbij van dochter Anouk: Veel proefplezier, en we horen graag wat je ervan vind.

Nou, die wijnen van Château de Cheman mogen er best zijn. We hebben ze stuk voor stuk geproefd, en Jan en Gerdie zijn absoluut bezig met een goed product! We proefden rood, wit, rosé in twee typen, en zoet. Vooral van de rosés en het zoet waren we gecharmeerd; over wit liepen de meningen uiteen en voor rood moeten we misschien nog eens beter proeven.

De witte Château de Cheman, Anjou Blanc 2009, van chenin blanc uiteraard, is een schone, frisse wijn. Heel bleek, met de typische aroma's van een chenin: hooi en bloemetjes. De wijn is superdroog en vraagt om iets erbij te eten.

Van de twee rosés was er één droog en één halfzoet. Beide hadden lekker veel pit en waren heel fruitig. Prima wijnen voor op een zonnig terrasje. Vooral de halfzoete, de Cabernet d'Anjou 2009, was een leuke verrassing. Ik had me ingesteld op té zoet, maar dat viel erg mee. Bij een pastaschotel met witlof, room, spek en abrikozen was het een prima combinatie! 

De zoete Coteaux de l'Aubance namen we mee naar vrienden, om samen met een Riesling Auslese uit de Mittelrhein te proeven bij een gebakken kwarktaart. En dat viel helemaal niet tegen. De Riesling was de betere combinatie, dat wel, aangezien deze wijn wat frissere zuren had. De zoete Château de Cheman, Coteaux de l'Aubance, uiteraard van chenin blanc, hield echter ook uitstekend stand.

Naast de genoemde wijnen maakt Château de Cheman ook een mousserende witte en een blanc de noirs van cabernet franc, genaamd Ambre, waar ik wel nieuwsgierig naar ben. Straks voor het 14e-eeuwse kasteeltje met een glas bubbels, in het zonnetje... Het is een heerlijk vooruitzicht!

Wildwijn bestaat niet

Niet elke dag vind je zo'n uitnodiging in je mailbox:Beste Mariëlla, Wild verdient aandacht. Het is het ultieme scharrelvlees en niet zwaar of moeilijk te bereiden. De consument van vandaag kiest steeds meer voor biologische en zuivere producten. In mijn rol als voorzitter van de Nationale Wildacademie nodig ik je graag uit voor een bijzonder programma op woensdag 26 januari. We laten graag zien – en proeven –wat we bedoelen met de moderne wildbereiding.

De uitnodiging kwam van Peter Klosse, eigenaar van Hotel Restaurant De Echoput in Hoog Soeren en oprichter van de Academie voor Gastronomie. En aangezien Klosse ook bekend staat om zijn theorieën over smaak en wijn, was mijn besluit gauw genomen: op naar de Veluwe!

De Echoput is nog maar kort geleden helemaal herbouwd. Waar ooit het theehuis en restaurant van mijn jeugd stond, is in 2007 een prachtig designhotel en –restaurant geopend, midden in de Kroondomeinen. In de kook- en wijnschool ernaast worden cursussen gegeven, over wijn en spijs uiteraard. En over wild, want ook de Nationale Wildacademie geeft er zijn cursussen.  

Alles over wild

Op woensdag 26 januari kwamen een tiental culinaire schrijvers samen in De Echoput. Tijdens een demonstratie van meesterkok en wildspecialist Theus de Kok keken we toe hoe een ree verwerkt werd tot mooie stukken vlees die in de keuken gebruikt kunnen worden. De Kok en Klosse vertelden ons met passie over de omringende Kroondomeinen, waar het wild vandaan komt, over het verschillen tussen reeën en edelherten, het jachtseizoen, de wetgeving rondom wild etc.. Wist je bijvoorbeeld dat er maar zes soorten wild in Nederland zijn? Eend, duif, fazant, patrijs, konijn en haas. Een zwijn, ree of hert is geen wild, maar een in het wild levend dier, aldus de wet. Vandaar dat er in iedere provincie zo andere gehandeld wordt met betrekking tot de jacht op zwijn en hert. Het is niet landelijk geregeld.

Klosse en De Kok halen die avond heel wat vooropgezette ideeën over wild- en wildbereiding overhoop. Bijvoorbeeld het marineren: met Kerst zetten we toch allemaal wel eens een konijneboutje in het bier of een hazerug in de wijn? Nergens voor nodig, vinden de heren. Een stukje ree bijvoorbeeld is puur, kort gebraden, het lekkerst. Marineren deed men vroeger, om de sterke smaak van het te lang afgehangen vlees te maskeren, en om taai geworden vlees mals te maken. Over wild wordt veel te veel gepraat zonder echte kennis!

Wildwijnen?

Uiteraard zullen we die avond ook wild gaan eten. Voor mij komt dan natuurlijk een zeer belangrijk deel van de bijeenkomst, want wat gaan we erbij drinken? Wat kiest Peter Klosse bij het wild? De apéritieven beloven in ieder geval veel goeds: tijdens de demonstratie van Theus de Kok genieten we van de vrolijke Sauvignon Blanc van de Pugibets: La Colombette.

Vlak voor we aan tafel gaan worden de smaakpapillen nog weer even opgeschud door een luchtige mousserende Vouvray, van Champalou. Verderop de avond zal de Loire nog terugkomen: onder andere in een 2009 Reuilly Gris van Dyckerhoff, heerlijk bij de tartaar van gegaarde houtduif met sechuanpeper, gelei, witte boontjes en veldsla. De soepele en volle structuur van deze roze Pinot Gris past prima bij de rulle structuur van de tartaar. Een Reuilly is een tamelijk bijzondere wijn uit de buurt van Bourges; er wordt van pinot gris een roze wijn gemaakt. Dat is mogelijk omdat de schil van pinot gris-druiven inderdaad een wat rossige kleur heeft. Dankzij de inweking van de schillen krijgt de wijn zijn kleur én volle structuur. 

Ook bij de diverse bereidingen van wilde gans combineert de tikje rokerige en fruitige Reuilly verbluffend goed. Ik vraag Peter Klosse of hij bij wild nu andere keuzes maakt dan bij rund of varken. Nee, is het antwoord. Wild ís gewoon vlees, alleen direct de natuur. Wild hoort niet op één bepaalde manier en niet sterk te smaken, zoals veel mensen denken. En er hoort ook niet één speciaal type wijn bij. Als je wild goed klaarmaakt, kies je er een wijn bij zoals je bij 'gewoon' vlees zou uitkiezen. Daar hou je ook rekening met eigen smaak van het vlees, bereidingswijze, saus, garnituur e.d. Dat doe je bij wild ook. Wild heeft geen zware, heftige wijnen nodig. Het concept 'wildwijn' kan wat Klosse betreft dan ook in de prullenbak!

De volgende wijn, een 2009 Vouvray van Champalou, Cuvée des Fondreaux, bewijst dat ook. Net als ik in Duitsland Riesling leerde combineren met hert, komt hier een vergelijkbaar smaaktype, de Chenin Blanc, bij de balkenbrij van hert op toast, met hart en lever en tafelzuur. En de combinatie is subliem. De Vouvray heeft bij gewoon proeven een beetje restzoet, maar bij de balkenbrij valt dit geheel weg! De volgende keer dat wij hert eten, ga ik eens kijken of er een Chenin Blanc bij zou passen.

De reerug die Theus de Kok voor ons eerder die avond van het reekarkas heeft gesneden, staat als volgende op het menu. Met bot en al is de reerug bereid; bij de tafel wordt hij schoon gesneden. Een magnum Cornas Les Ruchets 1996 van Jean Luc Colombo gaat erbij open. We worden verwend! Heerlijk kruidig en soepel, fruitig en toegankelijk. Gemaakt van 110 jaar oude stokken syrah. Als ik op deze wijn Google, kom ik als receptsuggesties overigens wel opvallend veel wild tegen ... ;-)

 Wildspeurtocht

Na dit prachtige diner met allerhande soorten wild stond gelukkig een bed voor ons klaar in het hotel. De volgende ochtend moeten we namelijk vroeg op, om met Rob Schuitemaker, directeur van de Stichting Natuurvoorlichting Veluwe, op wildspeurtocht te gaan. Het bos is koud maar prachtig 's morgens vroeg, zeker wanneer de zon opkomt. Het wild laat het afweten helaas, maar aan het ontbijt in het hotel is iedereen het er vervolgens over eens: een prachtige ervaring, zo'n wild uitje op de Veluwe! Ik vermoed dat we de komende tijd een reeks mooie reportages over wild in de culinaire rubrieken en tijdschriften kunnen verwachten.

Voor iedereen die geïnteresseerd is in de natuur, in vlees, in wild: ga eens naar De Echoput en laat je verwennen. Ga om een weekend te genieten, of om wat te leren, in een workshop bij de Wildacademie. Want wild verdient meer aandacht, en niet alleen met Kerst.

Meer foto's van de demonstratie ree uitbenen en het diner op Facebook.

All That Wine and Jazz

Na een middag mooie wijnen proeven is het niet altijd even makkelijk je gedachten daarover vast te leggen. Vermoeidheid slaat toe, andere klussen eisen je aandacht, de was moet gevouwen, het werk voor de volgende dag voorbereid. Maar die wijnen blijven in je hoofd zitten, ze eisen hun aandacht gewoon op. En terecht, want ze zijn zo de moeite waard om door een groter publiek te leren kennen.

Gisteren bezocht ik All That Jazz and Wine, een proeverij van 9 kleine importeurs in het Bimhuis, aan het IJ. Met een prachtig uitzicht over de Amsterdamse stationshallen en het water mooie wijnen proeven, wat wil je nog meer? Gelukkig waren we op tijd aanwezig, zodat we nog relatief geconcentreerd een paar mooie ontdekkingen konden doen.
Wijnen die het vragen om op een ander tijdstip nader verkend te worden, want proeven op zo'n gezellige proeverij is lastiger dan je denkt. Veel verder dan 'lekker', 'mooi', 'soepel', 'prettig', kom je eigenlijk niet, en dat is jammer, want veel wijnen verdienen het beter aangeprezen te worden. Ondanks deze handicap nu toch een aantal tips naar aanleiding van deze bijzondere proeverij, waar de kleine importeurs weer imponeerden door hun gepassioneerde keuzes en bijzondere vondsten.

Champagne!
Laat ik beginnen bij de verrassend betaalbare en mooie champagnes van de Haasdijk Wine Group. De naam van het bedrijf suggereert een 'big company', maar drijvende kracht is Mark Haasdijk, die bij kleine champagneboeren diverse juweeltjes weet weg te halen. Bekende namen als Legras & Haas heeft hij in het assortiment, en de wijnen van een speciale club van 25 producenten die hun wijnen in een ander model fles bottelen. Eén daarvan is het huis Nominé-Renard, met hun Special Club Millésime 2004. Een Brut waar je rustig voor moet gaan zitten, met gerijpte tonen van noga en brood, gemaakt van 35 jaar oude stokken chardonnay en pinot noir. Aan het lege glas bleef je nog minutenlang ruiken!

Oostenrijk
Volgende stop was Good Grapes, waar Erwin Blezer weer zijn schitterende Oostenrijkse assortiment presenteerde. Ik heb het bij de wijnen van Ebner-Ebenauer gehouden. Dit huis uit het Weinviertel was vertegenwoordigd met drie zeer sappige huiswijnen en een pittige St. Laurent van 50 jaar oude stokken. De witte Vom Haus, een cuvée van welschriesling en müller thurgau, wil ik deze lente nog wel eens bij een mooie ei-bacon-broodsalade uitproberen. En die St. Laurent Alte Reben 2007 verdient ook meer aandacht dan hij nu van mij kreeg.

Italië en Frankrijk
Bij de Geluksdruif was ook al elk schot raak: de frisse en fruitige Sauvignon Blanc Basarico 2009 uit Piemonte, van Adriano, Marco e Vittorio, bijvoorbeeld. Typisch Sauvignon Blanc - kruisbes en grapefruit - met een beetje laurier. Domaine Labet uit de Jura was vertegenwoordigd met een 100% Chardonnay, Fleur de Marne 'La Bardette' 2007. Heeft de fijne hoge zuren van een typische Jurawijn, is gemaakt in de fruitige stijl met een heel klein hintje van het oxidatieve, veroorzaakt door de gebruikt houden vaten. Een zeer spannende wijn, met veel diepgang.
Een kanjer was ook de Prieuré de Saint Jean de Bébian blanc 2007, gemaakt van 60% roussanne, 15% picpoul, 15% clairette en 10% grenache blanc en gerijpt op 25% nieuw hout. Een krachtige en kruidige mediterrane wijn, die je meeneemt naar haventjes vol visrestaurants en zonsondergangen over de baai. Vol, krachtig, kruidig, met aroma's waar je aan blijft ruiken en ruiken.
Ook uit de Languedoc afkomstig was de Les Grès 2008 van Mas Granier, van 70% syrah, 20% mourvèdre en 10% grenache. Soepel, makkelijk, maar zeker niet simpel! Heerlijk bij gegrild vlees, en met een prima prijs-kwaliteitverhouding. Voor € 11,50 is dit heel veel lekker wijn in je glas!

Spanje
Als één na laatste wil ik de wijnen van Lekkersapje noemen. Oké, misschien niet zo'n elegante naam voor een wijnhandel, maar het moet gezegd, Bernd Weeke importeert lekkere sapjes! We proefden er diverse, maar de wijn die ons het meest bekoorde was de Graciano 2005 van Heretat de Taverners uit de omgeving van Valencia. Een oud wijnhuis, dat van de Riojadruif graciano hier een mooie mono cépage weet te maken, met een frisheid die je niet verwacht zo ver zuidelijk.
Aroma's van fruit en inkt, bosbes en af en toe wat rozijntjes. Fruitig, soepel en fris in de mond, met een goede zuurgraad en afgeronde tannines. En ondanks zijn 90 Parkerpunten nog zeer betaalbaar, € 12,95!

We sloten af met de cava's van Dominio de la Vega uit Utiel-Requena, geïmporteerd door Imporium. Van de drie vielen vooral de Brut van 100% macabeo en de Rosado van 100% pinot noir op. Beide lekker koud, fris, knisperend. Heerlijk om zo'n proeverij mee af te sluiten en weer met een opgefrist gevoel op huis aan te gaan.