Vandaag stond op het Wijnplein deel twee van een reportage over een wijnreis naar Luxemburg. Auteur Aad van der Werf vroeg zich in het eerste deel af waarom Belgen zoveel meer Luxemburgse wijn drinken dan wij Nederlanders. Negentig procent van de Luxemburgse export gaat namelijk naar België en slechts één procent naar ons land. Van der Werf suggereert dat hiervoor een historische verklaring is, maar maakt die vervolgens in het geheel niet duidelijk of aannemelijk.
Dat wij in Nederland in de vorige eeuw wel degelijk Luxemburgse wijnen hebben gedronken, dat vermeldt Van der Werf niet. In de jaren vijftig en zestig moeten de Moezelwijnen uit het groothertogdom namelijk enige bekendheid hebben genoten. Ze komen namelijk in steeds grotere verscheidenheid voor in de prijscouranten van de gerenommeerde firma Van Wageningen en De Lange, nog steeds actief in Utrecht aan de Oudegracht.
In 1949 komt er onder het kopje Moezel- en Rijnwijnen voor het eerst een Luxemburgse Moezelwijn 1947 voor, tussen de Tsjechische en Duitse wijnen. De prijs is f 3,75 per fles, beduidend duurder dan een flesje Tsjechische witte wijn van f 2,75, maar goedkoper dan een origineel Duitse Liebfraumilch van f 4,25. In de zomer van 1952 worden er onder de Moezelwijnen al drie vermeld: Grevenmacher, Machtumer Riesling met Sylvaner en Remerchen Jongebierg Ruländer. De prijs bleef sterk onder die van de Duitse wijnen.
In 1957 staan er vier Luxemburgse wijnen in de prijscourant: Remerschen Elbling, Grevenmacher Riesling met Sylvaner, Schengen Fels Riesling met Rülander en Schengen Markusberg Pinot Blanc. Er is inmiddels zelfs een eigen kopje, Luxemburgse moezelwijnen. De prijzen blijven aan de onderkant van het prijssegment. Tot 1969 blijven deze wijnen in het assortiment, om in het begin van de jaren zeventig weer te verdwijnen. Een verklaring heb ik hier nog niet voor, maar mogelijk u, lezer, wel....
Reacties kunt u sturen naar m.beukers@xs4all.nl
