Avondje wijn maken

Eigenlijk zou iedere geïnteresseerde in wijn dit eens moeten doen. Een avond wijnmaken bij een locale wijnmaker. Maakt niet uit of het om druiven of om ander fruit gaat, de principes zijn hetzelfde.
Eergisteren heb ik een fles vruchtenwijn opgezet van morellen- en perensap. Over ongeveer drie maanden zou het drinkbaar moeten zijn, als ik een jaar geduld heb wordt íe nog beter.

De zon scheen gisterenavond laag over het langzaam verkleurende landgoed Mariënwaerdt. Via smalle weggetjes, een grote poort, de met appels beladen Appeldijk en onder een prachtige regenboog arriveerden mijn vriendin en ik bij Fruitbedrijf De Hoenderik in Tricht.
Een enorme tafel met pompoenen buiten, appeltaart en thee binnen.
Eerst kregen we van wijnmaker René de Wijk van wijnmakerij De Wijkgaard een rondleiding langs de vaten met gistende morellen, appels en peren, de apparatuur en de wijnkelder.
Daarna uitleg over het proces van (vruchten)wijn maken. Hoe je het zuurgehalte meet, hoe je kunt bepalen hoeveel suiker je moet toevoegen om een alcoholpercentage van bijvoorbeeld 14% te krijgen, dat je alles constant moet ontsmetten met sulfietwater enzovoort. Daarna mag je zelf aan de slag met sap, zuur, suiker en glaswerk. Thuis moet het werk afgemaakt worden: waterslot op de fles, op een warme plaats zetten en hopen dat het gisten begint.
Hoewel het geen druiven zijn, suiker meestal niet toegevoegd mag worden aan echte wijnen, en dit alles wel erg kleinschalig was, krijg je toch een goed idee wat voor chemie en gegoochel er allemaal komt kijken bij het maken van wijn.
En nu is het wachten op de plopjes uit het waterslot. Ik zie nog niets, zou de fles wel warm genoeg staan?

Wijncursus

Gisteren was alweer de tweede avond van de wijncursus die ik in het wijkcentrum geef. En ik begin het hartstikke leuk te vinden. Vooral het voorbereiden van de lessen en het proefgedeelte; ik kijk alweer uit naar de volgende! Met het voorbereiden wordt je weer eens helemaal met je neus op de feiten gedrukt, letterlijk.
Een vraag als waaruit bestaat wijn eigenlijk: 80-85% water, 8-15% alcohol, 3% vaste stoffen als suiker, zuren, tannine en maximaal 3% glycol. Je weet het eigenlijk wel, maar als het er zo staat, werkt het weer heel verhelderend, was mijn ervaring. Artikeltjes over suikergehalte, alcoholpercentages krijgen ineens weer een nieuwe duidelijkheid.

Het proeven is ook voor de cursisten het leukste deel van de avond. Vorige week schonk ik drie Rioja's van Otonal. Een rode, een witte en een rosé. Geblinddoekt moesten we allemaal (ikzelf natuurlijk ook) proberen uit te maken welke de witte, de rode en de rosé was. De rode, dat lukte de meesten wel, maar wit en rosé bleken toch lastiger uit elkaar te halen. Dat hadden ze niet verwacht, ze vonden het een hele leuke ervaring.
Gisteren had ik twee ge-eikte en één niet ge-eikte Chardonnay. Om het verschil te proeven tussen wijnen met en zonder eik. Bovendien was dit de eerste avond dat we het proeven serieus aanpakten, met proefformulier, handige placemat van Gall&Gall voor de glazen en instructie over aroma's en proeven.
De meningen waren verdeeld, maar uiteindelijk was ikzelf de enige die de niet-geikte (Les Chapelieres 2004, Vin de Pays d'Oc, Van Wageningen en de Lange, € 4,95) het lekkerste vond. De eik viel goed bij mijn cursisten, al vond de een de Jacobs Creek (Lukas Klamer/Makro, ca. € 4,95) lekkerder, de andere de Zuid-Afrikaanse Lindenhof (Margaret Wines, € 6,70). En dat is ook precies wat ik probeer over te brengen: er is geen goed of fout bij wijnproeven, het is belangrijk dat je leert wat je lekker vind en waarom.

Cuvee Beukers - Make your own wine

Morgenavond ga ik bij een fruitteler in de Betuwe eens leren hoe het wijnmaakproces in zijn werk gaat. Verslag zal volgen.
Als ik nu een paar duizend dollar op de plank had liggen, had ik het anders kunnen aanpakken. Dan had ik in Californië een fors aantal kilo's druiven gekocht en had daar wijn van laten maken door het bedrijf Crushpad. Ik had zelf van te voren via een invulformulier wat keuzes moeten maken. Welk druivenras wil ik, welke gistsoorten, het percentage alcohol, de hoeveelheden gewenste tannine, lagering op eik of niet etc...Zo had ik zelf mijn eigen recept kunnen indienen, waarmee de wijnmakers dan voor mij aan de slag waren gegaan. Als ik mijn vakantie in San Francisco had gepland, had ik ook kunnen helpen met het oogsten van de druiven of het persen. Maar als ik daar geen tijd voor had gehad, had ik via de webcam het proces kunnen volgen. Na twee jaar had ik dan een zelf ontworpen etiket kunnen insturen, die ze daar op mijn flessen hadden geplakt. Vervolgens had ik dan zo'n 300 flessen eigen wijn gehad. Misschien had ik ze dan wel kunnen verkopen: nu in Utrecht Cuvée Beukers! Maar helaas, ik heb geen 4 tot 10.000 dollar op de plank liggen. Ik ga gewoon voor 25 euro morgenavond naar een workshop wijn maken. Ook leuk ;-)

Toasten met blik

Volgend jaar gaan we vieren dat Australië en Nederland al 400 jaar een band hebben: in het voorjaar van 1606 deed het VOC-schop De Duyfken het geheimzinnige Zuidland aan, het continent dat we nu kennen als Australië.
In het Financieel Dagblad van 10 september lees ik verder dat Barokes – ja, die van die wijn in blik – een nieuwe importeur zoekt. Blijkbaar lukt het bij Oil & Vinegar niet zo best. Ik zie het al voor me: een plechtige viering van 400 jaar Nederland-Australië met allemaal een blikje Barokes in de hand. Van koningin Beatrix en Queen Elizabeth tot Balkenende en de Australische president. Fraai.

Oogsttijd

Prachtige dagen zijn, ik kan me er bijna niet toe zetten naar binnen te gaan en mijn wijncursus voor te gaan bereiden.
Het mooie weer levert de wijnboeren ongetwijfeld veel hoofdbrekens op dit moment: gaan oogsten of nog even wachten? Onlangs las ik over deze moeilijke beslissing een aardige bijdrage van Ilja Gort, Nederlands wijnmaker in Frankrijk. Over het algemeen verwijs ik niet regelmatig naar stukjes van andere bloggers, maar deze vind ik toch te aardig om jullie te onthouden. Veel leesplezier.

Ticino

Wijn is toch ook een onderwerp dat je telkens weer blijft verrassen. Op Wijnplein staat een prachtig artikel over Zwitserse wijnen. In Zuid-Tirol tref je het gebied Ticino, dicht tegen de Italiaanse grens. Ze maken er prachtige wijnen, vooral van de Merlot-druif. Maar er zijn ook druiven met namen waarvan ik nog nooit gehoord heb: ancellotta, arinarnoir, diolinoir, garanoir, carminoir. Ik krijg dan altijd onmiddelijk de behoefte de wijnen hiervan te willen proeven. Waar kun je ze krijgen, Jan Rook?
De gezamenlijke producenten hebben ook een site, voornamelijk in het Italiaans, maar met een paginatje of twee in het Engels. Een aanrader.

Wijn in cijfers

Voor een wijncursus die ik ga geven probeer ik cijfers te vinden over wijnproductie in de landen van de wereld. Dat valt nog vies tegen! En als je dan iets gevonden hebt, moet je héél, héél goed uitkijken welke eenheden gebruikt worden. De Washington Post spreekt van een oogstresultaat in 2004 in Frankrijk van 5.7 billion liter. Het Slijtersvakblad spreekt op 22 augustus op zijn website van 60 miljard liter. Officiële instanties als het Amerikaanse ministerie van landbouw en het Wine Institute hebben het weer over bedragen die je moet vermenigvuldigen met 1.000 hectoliter (gelukkig geen gallons). Kan er wereldwijd niet gewoon één standaard afgesproken worden? Ik reken me rot met al die nullen.
En volgens mij klopt het dus gewoon niet. Als het Wine Institute spreekt van een wijnproductie in Frankrijk in 2001 van 53.389 x 1000 hectoliter = 5.338.900.000 liter, dan kan het toch niet dat er in 2005 60 miljard (60.000.000.000) liter geproduceerd wordt? Wie verrekent zich nu een factor 10?